บทที่ 1117.2 เซียนตําราเด็กหนุ่มเล่มหนึ่ง

บนหัวกำแพงเมือของกำแพงเมืองปรำณกระบี่ ท้ำทำยเฉินชิงตู ให้ต่อสู้กันตัวต่อตัว ใช ้เวทกระบี่ปะทะเวทกระบี่

ประเด็นสำคัญเฉินชิงตูถึงกับตอบตกลงกับกำรถำมกระบี่ที่ฝีมือ ห่ำงชั้นกันครั้งนี้ด้วย

เฉินชิงตูไม่ใช่บัณฑิตชำติสุนัขบำงคน ไม่จ ำเป็ นต้องใช ้วิธีกำร ต่ำงๆ มำยกระดับผลชัยชนะเพื่อที่จะได้คุยโวกับคนอื่น

ถ้ำอย่ำงนั้นก็ไม่ใช่คำว่ำแม้จะพ่ำยแพ้แต่ก็แพ้อย่ำงสมเกียรติ อะไรมำบรรยำยได้แล้ว หำกไม่เป็ นเพรำะจิตแห่งกระบี่ของเฒ่ำหู หนวกบริสุทธิ์มำกพอ เฉินชิงตูก็ไม่มีทำงให้หน้ำใหญ่เทียมฟ้ ำนี้แก่ เขำ

เฒ่ำหูหนวกได้ต่อสู้ในครั้งนี้ก็มำกพอจะภำคภูมิใจได้อย่ำง แท้จริง

หมื่อวี้มักจะสวมชุดขำวรัดเข็มขัดหยกตลอดทั้งปี ตรงเอวห้อย น้ำเต้ำเลี้ยงกระบี่ชื่อว่ำหำวเหลียงลูกหนึ่ง

บุรุษผู้มีชื่อเสียงที่หล่อเหลำสง่ำงำม มำดของเซียนกระบี่ คู่ควร แก่กำรที่เจ้ำสำนักชุยจะเปิดบุปผำในคันฉ่องจันทรำในสำยน้ำเพื่อ เขำโดยเฉพำะอย่ำงแท้จริง

กำแพงเมืองปรำณกระบี่มีชำยงำมหลำยคนที่เป็ นที่ยอมรับของ ผู้คน ฉีถึงจี้ที่ยังคงมีรูปโฉมเป็ นหนุ่ม ซุนจวี้เฉวียน แน่นอนว่ำยังมีอู่ เฉิงเพ่ย หมี่อวี้ที่เมำมำยอยู่บนเมฆำเรืองรอง อู๋เฉิงเพ่ยเองก็มักจะถูก ผู้ฝึกตนหญิงของต่ำงถิ่นเรียกขำนคู่กับหมื่อวี้ว่ำเป็ น “หยกคู่” ส่วน คนรุ่นเยำว์ก็มีพวกผังหยวนจี้ เฉินซำนชิว

เด็กชำยผมขำวที่เป็ นขุนนำงผู้เรียบเรียงตำรำนั่งยองอยู่ในมุม นำงจดบันทึกเรื่องนี้ลงไปเงียบๆ

เฉินผิงอันพลันเผยกำยที่หอบูชำกระบี่ บอกว่ำตัวเองอำจจะต้อง ปิดด่ำนอย่ำงแท้จริงช่วงระยะเวลำหนึ่ง

ช่วงนี้ที่เนินสู่เหยำนอกจำกหมี่ลี่น้อยที่ยังลำดตระเวนภูเขำ เหมือนเดิมแล้ว คนอื่นๆ ก็ไม่ต้องไปกินน้ำแกงประตูปิดที่นั่น

ไม่ได้ขี่กระบี่หรือหดย่อพื้นที่กลับเนินฝูเหยำ เฉินผิงอันเลือกจะ เดินเท้ำลงจำกภูเขำก่อนจะลงได้เรียกเด็กสำวสวมหมวกขนเตียวที่มี ท่ำทำงเกียจคร ้ำน และเด็กชำยผมขำวที่ชูแขนตะโกนก้องอวยพรให้ บรรพบุรุษอิ่นกวำนปิดด่ำนรำบรื่น ออกจำกด่ำนได้เป็ นบินทะยำน ตลอดทำงไปด้วยกัน

เห็นภำพเหตุกำรณ์นี้ และยังได้ยินเสียงคำเรียกขำนว่ำบรรพ บุรุษอิ่นกวำนค ำแล้วค ำเล่ำ ใบหน้ำเฒ่ำหูหนวกยังคงเป็ นปกติ แต่ แท้จริงแล้วกลัดกลุ้มใจอย่ำงมำก

เพียงแต่ว่ำจู่ๆ ทะเลสำบหัวใจก็มีเสียงของผู้อำวุโสป๋ ำยจิ่งดัง ขึ้นมำ “ไม่ดื่มเหล้ำเก่ำแก่กำนี้ของเจ้ำเปล่ำๆ หรอก ครำวหน้ำจะ ถ่ำยทอดเวทกระบี่สองบทให้เจ้ำ แต่จะเรียนรู ้เป็ นหรือไม่ จะฝึกส ำเร็จ หรือไม่ ข้ำไม่สนหรอกนะ”

เฒ่ำหูหนวกซำบซึ้งใจยิ่งนัก ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้ำจริงจัง ไม่พูด ไม่จำก็หันไปก้มหัวกุมหมัดให้กับเส้นทำงภูเขำ

ป๋ ำยเสวียนกับเฉินหลิงจวินมองหน้ำกันตำปริบๆ เฒ่ำหูหนวกที่ หัวทึบที่สุด ไฉนถึงเปลี่ยนมำเป็ นคนรู ้ควำมเข้ำใจเรื่องรำวทุกอย่ำงดี อย่ำงนี้ หรือว่ำถูกเทพเซียนผู้เฒ่ำเจี่ยสิงร่ำงเข้ำให้แล้ว?

เมื่อเทียบกับเฒ่ำหูหนวกที่ขึ้นเขำมำช ้ำกว่ำแล้ว ผู้ฝึ กยุทธจง เชี่ยนที่มำร่วมวงควำมครึกครื้นที่นี่พร ้อมกับพี่น้องที่รัก อันที่จริงก็มำ อยู่ภูเขำลั่วพั่วได้แค่ไม่กี่วันเท่ำนั้น หำกจะพูดถึงควำมสำมำรถด้ำน กำรทะเลำะถกเถียง ก็ยังห่ำงชั้นกับเฒ่ำหูหนวกไม่ใช่แค่พันลี้หมื่นลี้ เท่ำนั้น แต่จงเชี่ยนที่ลำพังฟังแค่ชื่อก็ง่ำยที่จะทำให้คนเข้ำใจผิดคิด ว่ำเป็ นสตรี บุคคลอันดับหนึ่งด้ำนกำรเรียนวรยุทธของพื้นที่มงคล ดอกบัว ปรมำจำรย์ใหญ่จง อยู่ที่ภูเขำลั่วพั่วกลับเหมือนปลำได้น้ำ ก่อนหน้ำนี้อยู่ที่โต๊ะกินข้ำว จงเชี่ยนก็เคยถำมถึงสถำนะของผู้ถวำย งำนกำนถังที่อยู่หอบูชำกระบี่ว่ำหำกขอบเขตต่ำงกันไม่มำกก็จะ หมำยควำมว่ำตนเองก็สำมำรถเป็ นผู้ถวำยงำนได้ใช่หรือ? ผลคือพ่อ ครัวเฒ่ำบอกว่ำเฒ่ำหูหนวกคือผู้ฝึ กกระบี่ขอบเขตบินทะยำน…จง เชี่ยนก็เลยกินข้ำวเพิ่มอีกสองชำม

วันนั้นพ่อครัวเฒ่ำเป็ นฝ่ ำยผัดกับแกล้มแกล้มสุรำเพิ่มให้อีกสอง สำมชำมด้วยตัวเองอย่ำงที่หำได้ยำก ดึงจงเชี่ยนมำดื่มเหล้ำด้วยกัน คุยเล่นกันอยู่หลำยประโยค

จูเหลี่ยนถำมจงเชี่ยนว่ำรู ้ข้อดีข้อเสียของตัวเองหรือไม่ จงเชี่ยน บอกว่ำตัวเองไม่มีข้อดีหรือข้อเสียอะไร อยู่ในยุทธภพนี่นะ ก็คือกำร เอำตัวรอด

จูเหลี่ยนจึงยิ้มเอ่ยว่ำบนโลกมีคนที่จิตใจขถึงดึงคล้ำยว่ำทั้ง ร่ำงกำยและจิตใจล้วนขดตัวอยู่ ก็มักจะต้องมีคนที่มีอิสระเสรีกำยใจ ผ่อนคลำยอยู่เสมอ

ขนบธรรมเนียมเป็ นอย่ำงไร กฎระเบียบเข้มงวดหรือไม่ ส่วนใหญ่ ก็ต้องดูว่ำคนที่เป็ นประมุขตระกูลมีนิสัยอย่ำงไร และนี่ก็เป็ นเหตุผล ที่ว่ำทำไมลูกหลำนตระกูลใหญ่หลำยคนที่ตระกูลมีอ ำนำจมีบำรมี เวลำอยู่ในบ้ำนถึงไม่กล้ำแม้แต่จะหำยใจแรง ไม่ว่ำจะก้ำวเดินพูดจำ กินอำหำร เรียนหนังสืออยู่ในโรงเรียนก็มักจะระมัดระวังรอบคอบอยู่ เสมอ ไม่กล้ำเถียงผู้อำวุโสแม้แต่ครึ่งคำ แต่พอออกจำกบ้ำนกลับ เหมือนเป็ นคนละคน กำรกระท ำสลับสับเปลี่ยน ดื้อรั้นก้ำวร ้ำวไร ้ มำรยำท นิสัยดุร ้ำยอ ำมหิต ในระดับใหญ่แล้วก็คือกำรระบำย ควำมแค้นอย่ำงหนึ่ง คือกำรแก้แค้นอย่ำงหนึ่ง และยิ่งเป็ นกำรชดเชย ที่ไม่รู ้ตัวอย่ำงหนึ่ง

ตอนนั้นเด็กชำยชุดเขียวและเซียนกระบี่ใหญ่หมี่ต่ำงก็อยู่ด้วย เฉินหลิงจวินหัวเรำะชอบใจ ยื่นมือมำตบโต๊ะ บอกว่ำปรมำจำรย์ใหญ่

จงไม่เข้ำใจเรื่องพวกนี้ พ่อครัวเฒ่ำเจ้ำก็อย่ำได้ชม้ำยชำยตำให้คน ตำบอดอีกเลย

หำกจงเชี่ยนได้ยินคำพูดพวกนี้แล้วโกรธก็คงไม่ใช่จงเชี่ยนแล้ว เขำหัวเรำะหึหึ บอกว่ำจิ่งชิงเข้ำใจข้ำ คนที่เข้ำใจข้ำล้วนต้องเป็ นชำย โสด

ตอนนั้นเฉินหลิงจวินเกือบจะแสดงฝีมือใส่จงเชี่ยน สองพี่น้องมำ วัดสูงต่ำกันด้ำนวิชำหมัดให้รู ้ด ำรู ้แดงกันไปเลย

แน่นอนว่ำเป็ นกำรทำยหมัด

หมี่อวี้กลับทำท่ำเหมือนกระจ่ำงแจ้ง ตั้งใจว่ำจะไม่แสร ้งทำเป็ น เกียจคร ้ำนตลอดทั้งวันอีกต่อไปแล้ว

จูเหลี่ยนพูดอีกว่ำไม่แน่เสมอไปว่ำพวกเรำจะเป็ นผู้ร ้องทุกข์ที่ดี ขณะเดียวกันก็ไม่แน่เสมอไปว่ำจะเป็ นผู้รับฟังที่ดีเหมือนกัน

บำงทีพวกเรำอำจจะเข้ำใจว่ำคนอื่นเอ่ยประโยคนี้หมำยถึงอะไร ในค ำพูดซุกซ่อนอะไรอยู่ แต่ก็ไม่แน่เสมอไปว่ำพวกเรำจะรู ้ว่ำท ำไม พวกเขำถึงได้เอ่ยประโยคนี้ ทำเรื่องนี้

ไหลไปตำมกระแสอย่ำงถูกกระทำ กับเป็ นฝ่ ำยเข้ำเมืองตำหลิ่ว หลิ่วตำตำมด้วยตัวเองคือคนละเรื่องกัน

เข้ำใจควำมวกวนอ้อมค้อมของผู้คนและวิถีทำงโลกพวกนี้ หลังจำกนั้นก็นั่งลงข้ำงโต๊ะของบ้ำนตัวเอง ยกชำมเหล้ำขึ้น จะพูด

เปิดเผยอย่ำงตรงไปตรงมำหรือจะเก็บกลั้นไว้ในใจ ก็เป็ นเรื่องของแต่ ละคน

ไม่อย่ำงนั้นก็ถูกผู้คนและเรื่องรำวทำงโลกเอำกระสอบป่ำนครอบ หัว เอำไม้ทุบตี มักจะถูกคนแบบเดียวกัน เรื่องรำวแบบเดียวกันขัดขำ สะดุดล้มหัวทิ่มเหมือนกัน เจอกับควำมยำกล ำบำกเหมือนกัน

จงเชี่ยนฟังมำถึงตรงนี้ ในที่สุดก็อดไม่ไหวเปิดปำกถำมว่ำ พ่อ ครัวเฒ่ำหวังให้ข้ำตั้งใจฝึกหมัดให้ดี อย่ำได้เสียต ำแหน่งบุคคลอันดับ หนึ่งวิถีวรยุทธของพื้นที่มงคลใช่หรือไม่?

พ่อครัวเฒ่ำนับว่ำมีควำมตั้งใจอันดี เห็นตนเป็ นผู้เยำว์ในตระกูล จริงๆ สินะ ดังนั้นตอนนั้นจงเชี่ยนจึงรู ้สึกอบอุ่นในใจ ซำบซึ้งใจอย่ำง มำก

ผลคือจูเหลี่ยนทนแล้วทนอีก สุดท้ำยก็ทนไม่ไหว เริ่มชี้หน้ำด่ำ จงเชี่ยน ข้ำผู้อำวุโสให้เจ้ำหัดมีแววตำเสียบ้ำง มีใจเสียหน่อย อย่ำ เอำแต่เห็นที่นี่เป็ นโรงอำหำร!

หมื่อวี้ที่ทุกวันจะต้องมำดื่มเหล้ำมื้อเช ้ำที่นี่พ่นเหล้ำพรวดออก จำกปำกทันใด เฉินหลิงจวินก็มักจะมำกินอำหำรมื้อดึกที่นี่เป็ นประจำ มือหนึ่งกุมท้องหัวเรำะก๊ำก อีกมือหนึ่งตบโต๊ะรัวๆ

รอกระทั่งพ่อครัวเฒ่ำที่กำลังด่ำกรำดย้ำยสำยตำมองไปที่พวก เขำ พวกเขำถึงได้ลุกขึ้นขอตัวลำจำกไปอย่ำงขลำดๆ ไม่ลืมลำกจง เชี่ยนไปด้วยกันด้วย

จงเชี่ยนเดินไปถึงหน้ำประตูก็เอ่ยว่ำเดี๋ยวตอนกลำงคืนพวกเรำพี่ น้องจะมำกินอำหำรมื้อดึก วันนี้เปลี่ยนรสชำติเสียหน่อย ช่วยข้ำทำ น้ำแกงหมำล่ำที่มีพร ้อมทั้งเนื้อและผักสักชำมใหญ่ๆ

ตอนนั้นมีขุนนำงผู้เรียบเรียงตำรำคนหนึ่งค้อมตัวแอบอยู่ในมุม กำแพงด้ำนนอก เพรำะมีหน้ำที่ให้ต้องรับผิดชอบจึงหยิบกระดำษและ พู่กันออกมำบันทึกบุญคุณควำมแค้นในครั้งนี้ลงไป

บนเส้นทำงภูเขำ เฉินผิงอันเอ่ยว่ำ “ตอนที่ข้ำกลับมำจำกฝูเหยำ ทวีปได้รับค ำเตือนจำกเจินเหริน เดินทำงผ่ำนจวนสุ่ยจวินของ มหำสมุทรบูรพำ ได้เจอกับคนพิฆำตมังกรที่เดิมทีคิดจะระดมก ำลังท ำ เรื่องใหญ่โต”

เซี่ยโก่วหัวเรำะฮ่ำๆ “มีข้ำอยู่ข้ำงกำย อยู่ใกล้กันขนำดนี้ ต่อให้ เจ้ำขุนเขำพูดถึงเฉินชิงหลิวกับหวังจูก็สำมำรถเรียกชื่อของพวกเขำ ได้เลย”

ขุนนำงผู้เรียบเรียงต ำรำคนแรกของภูเขำลั่วพั่วอย่ำงเด็กชำยผม ขำวคือคนที่ทำอำชีพอะไรก็รักในอำชีพนั้นอย่ำงแท้จริง เขำถำม อย่ำงตั้งใจว่ำ “ขอถำมบรรพบุรุษอิ่นกวำน วันและเวลำที่พวกท่ำนทั้ง สองได้พบหน้ำกันคือตอนไหน?”

เฉินผิงอันไม่รู ้ว่ำโทสะผุดมำจำกไหน ยกมือขึ้นสูง สองนิ้วประกบ กัน

เด็กชำยผมขำวหดคอ รีบขับเรือตำมกระแสลมทันใด “ช่ำงเถิด ในเมื่อบรรพบุรุษอิ่นกวำนตั้งใจจะปิ ดบัง ผู้น้อยก็ไม่บันทึกลงใน เอกสำรก็ได้”