บทที่ 1128.2 ยี่สิบคนกับเหล่าตัวสำรอง (แปด)

บทที่ 1128.2 ยี่สิบคนกับเหล่าตัวสำรอง (แปด)

บอกตามตรง เฝิงเซวี่ยเทาไม่ใคร่จะยินดีพูดคุยกับชุยตงซานนัก สิ้นเปลืองสมองมากเกินไป มักจะรู้สึกว่าทุกประโยคของอีกฝ่ายมีคำพูดซ่อนแฝงอยู่เสมอ ตนเหมือนตอไม้ทึ่มทื่อที่ไร้ซึ่งสติปัญญา

คงเป็นอย่างที่เจียงซ่างเจินว่าไว้จริงๆ คนที่ฉลาดเกินไป ต่อให้พวกเขาไม่พูดอะไร เพียงแค่เงียบงันอย่างเดียว ไม่จำเป็นต้องโอ้อวดบารมี ตัวของพวกเขาเองก็เป็นความเฉียบคมอย่างหนึ่งอยู่แล้ว

เนื่องจากทะยานลมน้อยครั้ง เดินเท้ามากกว่า เฉินผิงอันที่ดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางอย่างเห็นได้ชัดได้พาเซี่ยโก่วมาปรากฏตัวบนเรือข้ามฟากด้วยกัน

ได้เห็นเด็กสาวสวมหมวกขนเตียวที่เวลาปกติแค่พอจะได้ยินเรื่องของนางมาบ้างผู้นั้น หลิ่วสุ่ยก็รีบลุกขึ้นยืนทันใด สิงอวิ่นลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะผงกศีรษะทักทายอิ๋นกวานหนุ่มถึงจะจากไปพร้อมกับหญิงชรา

เฉินผิงอันไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องบังคับให้ทุกคนและทุกเรื่องต้องสามัคคีปรองดองกันไปหมด

ฝ่ายเซี่ยโก่วก็ไม่สนใจอะไรเลย แต่หากจะบอกว่าหยกดิบสองคนนี้ วันหน้าได้เจอกับเสี่ยวโม่แล้วยังทำตัวห่างเหินขนาดนี้ ก็อย่าโทษหากตนไม่เห็นพวกเขาเป็นคนบนเรือลำเดียวกัน

เผยเฉียนอยากจะลุกขึ้นยืน เฉินผิงอันกลับยื่นมือมากดลงบนความว่างเปล่าสองทีบอกเป็นนัยว่าแค่นั่งดื่มเหล้าไปก็พอ เป็นสาวเต็มตัวแล้ว อีกทั้งยังท่องยุทธภพมาจนชินแล้ว ทุกวันนี้แค่ดื่มเหล้าเล็กๆ น้อยๆ จะเป็นไรไป

โอภาปราศรัยกับเฝิงเซวี่ยเทาตามมารยาทไปสองสามประโยค ก่อนเฉินผิงอันจะถามอย่างใคร่รู้ว่า “เป็นเจ้าที่พูดอะไรกับอาจารย์ฟ่านหรือ? ทำไมได้ยินเซี่ยโก่วเล่าว่าเขาเดินวนเวียนอยู่ในมุมของตรอกแห่งหนึ่งนานมาก เนิ่นนานก็ไม่ยอมเดินออกไปจากตรอกเสียที”

ชุยตงซานใช้คำพูดที่คลุมเครือ พยายามให้ตัวเองไม่ดูเหมือนพูดโกหก แต่ก็ไม่กล้าบอกความจริงทั้งหมด ”ข้าเดิมพันว่าเมื่ออาจารย์ฟ่านเดินออกไปจากตรอกก็จะสามารถเลื่อนเป็นขอบเขตสิบสี่ได้ ดูท่าอาจารย์ฟ่านจะไม่ค่อยมีความมั่นใจเท่าใดนัก”

เฉินผิงอันยิ้มบางๆ ”อาจารย์ฟ่านไม่มีความมั่นใจ แต่เจ้าสำนักชุยมีหรือ?”

ชุยตงซานจงใจมองข้ามคำเรียกขานที่ชวนเสียใจนั้นไป ถามหยั่งเชิงว่า ”ไม่สู้อาจารย์ถามหลี่เซิ่งให้แน่ใจสักคำ? ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ อาจารย์ฟ่านต้องรับน้ำใจครั้งนี้แน่นอน”

เฉินผิงอันถลึงตาใส่ คิดว่าหลี่เซิ่งที่ต้องคอยจับตามองวิถีซิงเต้าของใต้หล้าสองแห่งว่างงานเหมือนเจ้าหรือไร?!

และเวลานี้เอง ในทะเลสาบหัวใจของเฉินผิงอันก็มีน้ำเสียงเร่งร้อนดังขึ้นมา

“รีบไปพบอาจารย์ฟ่านที่ร่ำรวยใจกว้างที่ตรอกเล็กเร็วเข้า ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น น้ำใจที่ได้มาเปล่าๆ ครั้งนี้ เอากำไรจากเศรษฐีก่อนสักสี่ห้าพันเหรียญ… บัณฑิตอย่างพวกเราไม่พูดถึงเรื่องเงินทอง เป็นการกระทำที่เสียเกียรติ ล้วนเป็นสหายที่แค่พบเจอกันก็ถูกชะตา เป็นคนที่มีปณิธานร่วมกันทั้งนั้น”

เพราะถึงอย่างไรอาจารย์ก็พูดเองกับปากแล้ว เฉินผิงอันจึงไม่กล้าลังเลใดๆ ร่ายวิชาอภินิหารหดย่อพื้นที่ตรงดิ่งไปที่ตรอกเล็กแห่งนั้น ไปพบอาจารย์ฟ่านที่ยังสองจิตสองใจว่าจะเดินก้าวนั้นออกไปดีหรือไม่

ชุยตงซานพึมพำเบาๆ ”อาจารย์ยังคงทำตนให้เป็นแบบอย่าง คำพูดและการกระทำตรงกัน ได้เรียนรู้อีกครั้งหนึ่งแล้ว”

เซี่ยโก่วรีบหันไปมองทางเผยเฉียน ”จดไว้ รีบจดลงในสมุดบัญชีเร็วเข้า”

เผยเฉียนยิ้มบางๆ “เจ้ากับศิษย์น้องหญิงกวอเป็นภูเขาลูกเดียวกัน ข้ากับศิษย์พี่เล็กเป็นพวกเดียวกัน”

เซี่ยโก่วหัวเราะฮ่าๆ “ไม่มีๆ ไม่มีเรื่องแบบนั้นเสียหน่อย”

ทางฝั่งของตรอกเล็ก อาจารย์ฟ่านเจอเฉินผิงอัน ฝ่ายหลังกุมหมัดคลี่ยิ้มคล้ายกับเป็นการแสดงความยินดีกับอีกฝ่าย

เดิมอาจารย์ฟ่านคิดว่าเฉินผิงอันมาช่วยขอโทษแทนเจ้าสำนักชุย หรือไม่ก็มาพูดคุยเรื่องการค้าที่นี่กับตน

แต่รอกระทั่งเขาเห็นว่าเฉินผิงอันไม่มีท่าทีว่าจะเปิดปากพูดก็กระจ่างแจ้งอยู่ในใจได้ทันที แต่กระนั้นอาจารย์ฟ่านก็ยังทำจิตแห่งมรรคาให้มั่นคงเสียก่อน

เขาไม่พูดอะไร เฉินผิงอันก็ได้แต่ไม่พูดอะไรเช่นเดียวกัน

อาจารย์ฟ่านยิ่งมั่นใจในการคาดเดานั้น เขาใช้ความคิดอย่างว่องไว ครุ่นคิดอย่างจริงจัง

เฉินผิงอันยอมรับนับถือในจิตแห่งมรรคาที่แข็งแกร่งของบรรพจารย์สำนักการค้าท่านนี้อย่างมาก

อาจารย์ฟ่านเงยหน้ามองม่านฟ้า เอ่ยเนิบช้าว่า ”หากหลี่เซิ่งพยักหน้าตอบตกลงจริงๆ สมมติว่าข้าสามารถเลื่อนเป็นขอบเขตสิบสี่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่สู้ชะลอไว้ก่อน เก็บไว้ตอนที่ใต้หล้าไพศาลชนะสงครามครั้งนี้ แล้วข้าค่อยผสานมรรคาอีกครั้ง”

เฉินผิงอันได้ยินก็ประสานมือคารวะ

อาจารย์ฟ่านคารวะกลับคืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ธารดวงดาวนอกฟ้า มีตาเฒ่าสองคนกำลังชะเง้อคอมองมายังตรอกเล็กในโลกมนุษย์แห่งนั้น อวี่เสวียนใช้เสียงในใจถามว่า

“ซิวไฉเฒ่า รอกระทั่งผ่านด่านใจด่านนี้ไปได้ อาจารย์ฟ่านถึงจะถือว่ามีคุณูปการสมบูรณ์พร้อมได้อย่างแท้จริงใช่หรือไม่? หลี่เซิ่งถึงได้พยักหน้าตอบตกลงเรื่องที่ในอนาคตเขาจะผสานมรรคา?”

ตำแหน่งของสำนักการค้าในบรรดาเมธีร้อยสำนักได้ถูกศาลบุ๋นยกระดับให้สูงขึ้นอีกครั้ง หากบรรพจารย์อย่างอาจารย์ฟ่านมีขีดจำกัดด้านขอบเขต กับการที่สักวันหนึ่งอาจารย์ฟ่านจะสามารถผสานมรรคาได้ สภาพการณ์ด้านหนึ่งจะคือฟ้า ด้านหนึ่งจะคือดินอย่างแท้จริง

อันที่จริงภายในของศาลบุ๋นเอง ไม่เพียงแต่กลุ่มของหย่าเซิง ผู่เซิง บวกกับเจ็ดสิบสองนักปราชญ์ แม้กระทั่งตัวของซิวไฉเฒ่าเองก็ไม่เคยเห็นด้วยกับการที่จะยกสถานะของสำนักการค้าให้สูงเกินไป

ซิวไฉเฒ่าลูบหนวดยิ้ม ”ประเสริฐ”

อวี่เสวียนถาม “ก่อนหน้านี้เจ้าคงไม่ได้เตือนสหายเฉินว่าให้บอกเป็นนัยอะไรแก่อาจารย์ฟ่านหรอกกระมัง?”

ซิวไฉเฒ่าถลึงตาใส่ ”ตาเฒ่าอวี่ ผายลมสุนัขของเจ้าน่ะสิ เจ้าคิดว่าหลี่เซิ่งคือใคร หากทำเรื่องที่มิอาจบอกกล่าวใครได้เช่นนี้ คิดว่าเขาจะมองไม่ออกจริงๆ หรือไร?!”

อวี่เสวียนเอ่ยอย่างอัดอั้น “ทำไมถึงโมโหเสียเล่า ก็ข้ากลัวว่าเจ้าจะวาดงูเติมขา มีแต่จะเดือดร้อนให้สหายเฉินทิ้งภาพลักษณ์ที่ไม่ดีไว้ในใจหลี่เซิ่ง ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพวกเห็นผลประโยชน์แล้วลืมคุณธรรมน่ะสิ”

กล่าวมาถึงตรงนี้ เจินเหรินผู้เฒ่าก็อดไม่ไหวเหลือบมองซิวไฉเฒ่า ไม่ใช่การตบหน้าตัวเองสวมรอยเป็นคนอ้วน ไม่ได้ยิ่งปกปิดก็ยิ่งมีพิรุธใช่ไหม?

ซิวไฉเฒ่าหัวเราะ ตบไหล่อวี่เสวียน ทุกอย่างไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

อันที่จริงเมื่อก่อนทั้งสองฝ่ายมีความสัมพันธ์ที่ธรรมดาต่อกันมาก คนหนึ่งยากจนจนกลัว อีกคนหนึ่งชั่วชีวิตนี้ไม่เคยต้องกลัดกลุ้มกับเรื่องเงินทองมาก่อน แล้วจะพูดคุยกันได้อย่างไร? หรือว่าจะให้ปรึกษากันว่าเอาโชคทางเงินทองมาแบ่งเฉลี่ยให้เท่าๆ กัน?