ตอนที่ 3127
บทที่ 1128.3 ยี่สิบคนกับเหล่าตัวสำรอง (แปด)
October 21, 2026
บทที่ 1128.3 ยี่สิบคนกับเหล่าตัวสำรอง (แปด)
เพียงไม่นานก็มีคนเอ่ยอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นว่า
“เจ้าเด็กเวินอวี่ผู้นี้ไม่ธรรมดา เขากับวิญญูชนหนุ่มทั้งหลายซึ่งรวมเกาเสวียนตู้แห่งสำนักศึกษาไหลหยวนเป็นหนึ่งในนั้นต่างก็เป็นคนที่ทางฝั่งของศาลบุ๋นจะให้การอบรมปลูกฝังเป็นพิเศษ วันหน้าต่างก็เป็นบุคคลที่ต้องได้มีจุดเริ่มต้นกันที่เจ้าขุนเขา เป็นรองผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการของสถานศึกษา
หันอวี่ซู่อยู่ที่นั่นคงไม่ได้พูดจนหมดเปลือกไปแล้วหรอกนะ? ขออย่าให้กลายเป็นว่าผ่านไปแค่ไม่กี่วันก็มีข่าวส่งออกมาจากสำนักศึกษาเทียนมู่ว่าหันอวี่ซู่ถูกพาตัวไปดื่มชาที่สวนกงเต๋อเลย”
แล้วก็มีคนที่ช่วยพูดทวงความเป็นธรรมให้กับเจ้าสำนักหัน ”ดูเหมือนว่าเวินอวี่จะเป็นผู้ฝึกกระบี่ด้วย วิชาอภินิหารของกระบี่บินไม่ธรรมดา ไม่แน่ว่าหันอวี่ซู่อาจจะปลีกตัวออกมาไม่ได้จริงๆ”
“มีเหตุผลพอให้เข้าใจได้ แต่กฎระเบียบที่กำหนดไว้แล้วมิอาจแก้ไขได้ หากยังมีอีกครั้ง เขาก็ไม่ต้องมาเข้าร่วมการประชุมแล้ว หากถูกขังอยู่ในสวนกงเต๋อตลอดก็ยังดี อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ต้องตาย”
ไม่เหมือนกับเก้าอี้สี่ตัวที่ไม่เคยมีใครมานั่ง มองตำแหน่งว่างเปล่าของ ”คนคุ้นเคย” เหล่านั้นก็ทำให้ทุกคนที่มานั่งอยู่ที่นี่มีอารมณ์แตกต่างกันไป
ตำแหน่งเหล่านี้ ต่อให้วันหน้ามีคนมานั่งก็ต้องเปลี่ยนคนใหม่
ยกตัวอย่างเช่นสิงกวานหาวซู่ได้เดินทางไปยังใต้หล้ามืดสลัว ทุกวันนี้อยู่ในนครเสินเซียวของป่ายอวี้จิงแล้ว
แล้วนับประสาอะไรกับที่หาวซู่เป็นฝ่ายยกตำแหน่งให้ผู้อื่นด้วยตัวเอง ให้ลูกศิษย์อย่างตู้ซานอินมานั่งแทนตำแหน่งที่ว่างลง ในการประชุมคราวก่อน หนึ่งในหัวข้อการประชุมก็คือปรึกษากันเรื่องนี้ และก็ผ่านมติแล้ว
ดังนั้นตำแหน่งของหาวซู่ ครั้งนี้จึงเปลี่ยนให้ตู้ซานอินมานั่งแทนตำแหน่งที่ว่างลง
คือผู้ฝึกกระบี่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีชาติกำเนิดมาจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ มีนามว่าตู้ซานอิน
เขาเพิ่งมาเข้าร่วมการประชุมเป็นครั้งแรก ตู้ซานอินไม่ได้รู้สึกขลาดกลัว กลับกันยังนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน
เขาทั้งอยากจะเจออิ๋นกวานหนุ่มผู้นั้นที่นี่ แล้วก็ไม่อยากจะให้เฉินผิงอันปรากฏตัวที่นี่ด้วย
มีผู้ฝึกตนสอบถามคนที่มาใหม่ผู้นี้ แม้จะรู้ตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย แต่ก็ยังไม่ได้เรียกชื่อของอีกฝ่ายออกมาโดยตรง
”ข้าอยากได้สาวใช้จี๋ชิงที่อยู่ข้างกายเจ้า เจ้าตั้งราคามาได้เลย เชิญเปิดราคาให้สูงได้ตามสบาย ไม่ต้องกังวลว่าจะทำให้ข้าตกใจกลัว”
ตู้ซานอินกล่าว ”ขอแค่รับประกันว่าภายในร้อยปีข้าจะเป็นบินทะยานได้ วันนี้ข้าก็จะยกจี๋ชิงให้เจ้าเลย”
คนผู้นั้นหลุดหัวเราะพรืด “ทุกวันนี้ข้าผู้อาวุโสเพิ่งจะเป็นขอบเขตเซียนเหริน ข้อเสนอนี้ของเจ้าทำให้คนอื่นลำบากใจเกินไปแล้ว ถอยมาก้าวหนึ่งก็แล้วกัน รับประกันว่าจะให้เจ้าได้เป็นเซียนกระบี่ ความเป็นไปได้มีไม่น้อย”
เซียนเหรินถ่ายทอดวิชาบินทะยาน?
คนหนุ่มกำลังฝันอยู่หรือไร
ตู้ซานอินผู้นี้ไม่เสียแรงที่เป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของหาวซู่ มีอาจารย์ที่ดีเป็นที่พึ่ง เวลาพูดจาถึงได้น้ำเสียงแข็งกระด้างเช่นนี้
ยามที่อยู่ในคุกของกำแพงเมืองปราณกระบี่ เด็กสาวจี๋ชิงที่ตัวติดกันเป็นเงากับฉางมิ่ง ฝ่ายแรกคือการจำแลงบนมหามรรคาของเงินเหรียญทองแดงแก่นทอง ส่วนจี๋ชิงก็คือร่างจำแลงเงินบรรพบุรุษของเงินฝนธัญพืชบนโลกมนุษย์
ตู้ซานอินเป็นฝ่ายถามว่า “ร่างจำแลงของ “น้ำพุต้นตระกูล” ผู้นั้น ทุกวันนี้ซ่อนตัวอยู่ที่ใด พวกเจ้ามีใครที่มีข่าวแน่ชัดหรือไม่?”
เหรียญเงินเหรียญแรกในโลกมนุษย์ถูกเรียกขานว่า “น้ำพุต้นตระกูล”
หมื่นปีที่ผ่านมา จำนวนครั้งที่ปรากฏตัวมีน้อยจนนับนิ้วได้ เคยมีร่องรอยที่ปรากฏแค่เพียงวูบเดียวอยู่ในใต้หล้ามืดสลัวและดินแดนพุทธะสุขาวดี คราวก่อนที่เขาเผยร่องรอยก็คือก่อนจะเกิดศึกพิฆาตมังกร ถูกผู้ฝึกตนใหญ่ค้นพบว่าที่แท้ก็ซ่อนตัวอยู่ในหอเก็บคัมภีร์ของวังมังกรใต้ทะเล
ตู้ซานอินเคยรับปากอาจารย์ว่ายามที่ตนฝึกเวทกระบี่ได้ประสบความสำเร็จ พิสูจน์มรรคาเป็นบินทะยานได้ ก็คือวันที่โจรเด็ดบุปผาบนภูเขาจะต้องตายไปอย่างสิ้นซาก
ดูเหมือนว่าเนื่องจากปีนั้นระหว่างที่หนีหายนะ อาจารย์เคยได้รับความช่วยเหลือจากพื้นที่มงคลร้อยบุปผา จึงติดค้างน้ำใจใหญ่เทียมฟ้าครั้งหนึ่ง
หาวซู่ไปอยู่ที่ใต้หล้ามืดสลัว หนี้ครั้งนี้จึงตกลงบนหัวของตู้ซานอินอย่างเป็นธรรมชาติ
ถึงอย่างไรก็เป็นเพราะยังมีประสบการณ์ที่ตื้นเขินจึงไม่มีใครให้ความสนใจผู้ฝึกกระบี่หนุ่มคนนี้
ตู้ซานอินที่หาเรื่องใส่ตัวยังคงมีสีหน้าเป็นปกติ รับฟังข่าวสารที่ยากจะได้เห็นบนรายงานภูเขาสายน้ำทั้งหลายอย่างอดทน
“ท่านผู้นั้นของใต้หล้าห้าสี นางมาที่ใต้หล้าไพศาลได้ไม่นานก็ไปเยือนดินแดนของนครเฟิงตูมารอบหนึ่ง ออกกระบี่อำมหิตนัก”
แน่นอนว่าไม่กล้าเรียกชื่อหนิงเหยาออกมาตรงๆ
“สามารถมั่นใจได้เลยว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภหลิวของธวัลทวีปได้เลื่อนขั้นเป็นขอบเขตสิบสี่แล้ว”
“เจินเหรินผู้เฒ่าท่านนั้นของอุตรกุรุทวีปผสานมรรคาสำเร็จแล้ว”
“ทางฝั่งของธวัลทวีป นอกจากเทพเจ้าแห่งโชคลาภหลิวที่ผสานมรรคาอยู่ในศาลบรรพชนบ้านตัวเองสำเร็จแล้วก็ยังมีขอบเขตสิบสี่ใหม่อีกคนหนึ่งที่ผสานมรรคาได้ไล่เลี่ยกันด้วยไม่ใช่หรือ? ใช่คนแซ่เหวยผู้นั้นหรือไม่?”
“ทางฝั่งภูเขาเฉวียนเจียวของฝูเหยาทวีปมีความเคลื่อนไหวไม่เล็กเลยนะ ได้ยินมาว่ามีคนมหัศจรรย์มากมายปรากฏตัว”
“ภูเขาลูกนั้นของภูเขาลั่วพั่ว รากฐานยิ่งลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้งแล้ว ฮ่าๆ สตรีบางคนที่เคยเป็นเพื่อนบ้านกับเขาก็ไม่รู้ว่าทุกวันนี้จะรู้สึกอย่างไร”
“หึ ถึงอย่างไรนางก็มีศิษย์พี่ที่ดีที่ทั้งฝีมือและแววตาล้วนสูงส่งเทียมฟ้า คิดดูแล้วก็คงไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อยประเภทนี้หรอก”