บทที่ 1139.2 เหมือนตำรำ เหมือนเครื่องหมำยวรรคตอน

บทที่ 1139.2 เหมือนตำรำ เหมือนเครื่องหมำยวรรคตอน เฉินผิงอันครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยว่ำ “เวลำที่แน่ชัดก็จำไม่ได้แล้ว แล้วก็ไม่ได้เสพติดอะไร

หลิวเสี้ยนหยำงเอ่ย “ทั้งชอบดื่มเหล้ำทั้งสูบยำสูบ ทั่วร่ำงเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้ำบวกกับกลิ่นยำ หนิงเหยำไม่ขมวดคิ้วบ้ำงหรือ?”

เฉินผิงอันยิ้มกล่ำว “นำงไม่สนเรื่องพวกนี้หรอก”

หลิวเสี้ยนหยำงหัวเรำะร่วน “คิดว่ำข้ำไม่เคยไปเยือนกำแพงเมืองปรำณกระบี่หรือไร?”

เฉินผิงอันพูดหน้ำไม่เปลี่ยนสี “คำพูดของคนเมำที่ออกมำจำกถังหมักเหล้ำ ไม่อำจคิดเป็ นจริงเป็ นจังได้ สำมำรถมองเป็ นคำที่มีควำมหมำยตรงกันข้ำมได้เลย”

หลิวเสี้ยนหยำงตบแก้มตัวเอง “เซียนกระบี่ใหญ่เฉิน ให้ไวเลย ฉวยโอกำสตอนที่สำนักฝูเหยำยังไม่ได้สร้ำงค่ำยกลใหญ่พิทักษ์ภูเขำ รีบมอบของขวัญร่วมแสดงควำมยินดีเพิ่มไปให้อีกชิ้นสิ”

หลิ่วชื่อเฉิงรู้สึกประหลำดใจ แต่ไฉป๋ อฝูกลับฟังควำมนัยนอกเหนือจำกประโยคนี้ออกอยู่ที่นครจักรพรรดิขำว คำว่ำฝึกตนก็คือนอกจำกจะขอบเขตถดถอย ฝ่ ำทะลุขอบเขต แล้วขอบเขตถดถอยใหม่อีกครั้ง ก็ไม่มีเรื่องอะไรเป็ นกำรเป็ นงำนให้ทำอีกแล้ว อยู่ว่ำงๆ ก็เลยเปิดรำยงำนภูเขำสำยน้ำและรำยงำนข่ำวขององค์กรลับที่ได้มำจำกช่องทำงพิเศษบำงอย่ำง ทำให้รู้ว่ำที่กำแพงเมืองปรำณกระบี่มีคำพูดน่ำสนใจมำกมำยเล่ำลือกันแพร่หลำย ยกตัวอย่ำงเช่น อะไรที่บอกว่ำเถ้ำแก่รองผสำนมรรคำกับหนังหน้ำ หนำยิ่งกว่ำกำแพงเมืองของกำแพงเมืองปรำณกระบี่ ในเมื่อหมัดเดียวก็ต่อยให้เถ้ำแก่รองล้มคว่ำได้ ถ้ำอย่ำงนั้นขอแค่เอำหน้ำแนบติดพื้นของหัวกำแพงเมือง ปีศาจใหญ่บัลลังก์รำชำทุกตนของเปลี่ยวร้ำงมำโจมตีพร้อมกัน คำดว่ำก็ยังคงได้แต่มองตำค้ำงเท่ำนั้น

แต่ไหนแต่ไรมำหลิ่วชื่อเฉิงก็ยึดถือคำพูดของศิษย์พี่เป็ นหลักในกำรปฏิบัติมำโดยตลอดอยู่แล้ว เพียงแต่ว่ำศิษย์พี่ผู้นี้กลับแทบจะไม่เคยเอ่ยหลักกำรเหตุผลอะไรกับหลิ่วชื่อเฉิงมำก่อนเลย ดังนั้นเมื่อเจิ้งจวีจงเตือนเขำว่ำอย่ำได้ไปเดินเตร็ดเตร่อยู่ที่กำแพงเมืองปรำณกระบี่ หลิ่วชื่อเฉิงจึงเห็นเป็ นดั่งพระรำชโองกำร อย่ำว่ำแต่ไม่เคยมีควำมคิดที่จะไปเที่ยวเยือนกำแพงเมืองปรำณกระบี่เลย แม้กระทั่งภูเขำห้อยหัว สำนักอวี่หลง เขำก็ยังไม่ไป! ดังนั้นหลิ่วชื่อเฉิงจึงไปเยือนอำณำเขตของภูเขำมังกรพยัคฆ์ จำกนั้นก็มีกำร “ลงจำกภูเขำไปก ำจัดปีศาจ’ ของเทียนซือใหญ่คนปัจจุบัน

สำหรับคำพูดหยอกล้อของหลิวเสี้ยนหยำง เฉินผิงอันเพียงยิ้มไม่ได้เอ่ยอะไร เอำกระบอกยำสูบขึ้นมำสูบยำพ่นควันขโมงอีกครั้ง

หลิวเสี้ยนหยำงกล่ำว “น่ำสงสำรเทพภูเขำฟู่ ”

ฟูเต๋อชงแห่งภูเขำผูซำนภูเขำทำยำทของมหำบรรพตกลำง ในอดีตมีชื่อเสียงบนภูเขำที่ไม่เลว เพียงแต่ว่ำเมื่อกำรประชุมในวังหลวงต้ำหลีครั้งหนึ่งผ่ำนไป ทุกวันนี้คำประเมินก็เปลี่ยนมำเป็ นธรรมดำ ธรรมดำอย่ำงมำกแล้ว

เฉินผิงอันกล่ำว “ภำพลักษณ์ภำยนอกสู้ควำมจริงภำยในไม่ได้”

หลิวเสี้ยนหยำงนวดปลำยคำง ไพล่นึกไปถึงนักพรตหนุ่มที่มำตั้งแผงดูดวงที่บ้ำนเกิดคนนั้น

ควำมคิดในทะเลสำบหัวใจของเฉินผิงอันพุ่งผ่ำนว่องไวเหมือนนกบินโฉบไปตำมกิ่งไม้

หลิวเสี่ยงแห่งไพศำล ซินขู่แห่งมืดสลัว กุ่ยเค่อแห่งเปลี่ยวร้ำง หยวนเซียวแห่งห้ำสี…

ตนกับหนิงเหยำ หลิวเสี้ยนหยำงกับเซอเยว่ เฝ่ ยหรำนกับกุ่ยเค่อ สวีเจจี้ยนกับเจำเกอและยังมีเสี่ยวโม่กับเซี่ยโก่ว…

นอกประตูยังมีคู่รักอำยุน้อยคู่หนึ่งที่มำจำกโฮ่วซำน พวกเขำขอบเขตต่ำที่สุดในบรรดำคนที่อยู่ในศำลบรรพจำรย์ของสำนักฝูเหยำวันนี้ ยังไม่สร้ำงโอสถทอง แต่อันดับที่นั่งของเก้ำอี้กลับจะต้องไม่ต่ำ

ล้วนเป็ นเค่อชิงคนสำคัญที่กู้ช่ำนเชิญตัวมำด้วยตัวเอง ตอนนี้พวกเขำยังไม่มีที่นั่งอยู่ในศำลบรรพจำรย์ ต ำแหน่งคร่ำวๆ ก็น่ำจะเป็ นรองจ้ำวจูเค่อชิงของภูเขำลั่วพั่ว หรือไม่ก็ชิงถงของสำนักกระบี่ชิงผิงอยู่แค่เล็กน้อย

ผู้ฝึ กตนบนท ำเนียบของส ำนักอักษรจงสองคนล้วนเป็ นผีวิญญำณวีรบุรุษ มีล ำดับรุ่นห่ำงจำกหยำงเชียนกู่ที่เป็ นบรรพจำรย์บุกเบิกภูเขำเจ็ดแปดรุ่น

ทุกวันนี้โฮ่วซำนมีควันธูปกระจัดกระจำยร่วงโรยจริงๆ หำไม่แล้วเรื่องอย่ำงกำรเข้ำร่วมงำนพิธีของสำนัก พื้นที่ประกอบพิธีกรรมแห่งหนึ่งมีหรือจะให้ผู้ฝึกตนห้ำขอบเขตกลำงสองคนที่ไม่ใช่แม้แต่เซียนดินมำร่วมแสดงควำมยินดี?

แต่หยำงเชียนกู่ที่เป็ นบรรพจำรย์ขอบเขตบินทะยำน ทุกวันนี้ได้ออกมำจำกสวนกงเต๋อแล้ว โฮ่วซำนในวันนี้ไม่เหมือนวันวำน ได้กลำยมำเป็ นผู้น ำบนภูเขำของฝูเหยำทวีปแล้ว

ภำยใต้กำรให้กำลังใจของคนรัก ในที่สุดผู้ฝึ กตนหญิงก็ปลุกควำมกล้ำเดินมำหำเฉินผิงอัน ขณะที่นำงกำลังลังเลว่ำควรจะสนทนำกับอีกฝ่ ำยอย่ำงไร เฉินผิงอันกลับลุกขึ้นยืนแล้ว เอำกระบอกยำสูบไปไว้ด้ำนหลัง

ผู้ฝึกตนหญิงผ่อนลมหำยใจโล่งอก บอกชื่อสำนักและฉำยำกำรฝึกตนของตัวเองไปก่อน ก่อนจะถำมเสียงเบำว่ำ “เจ้ำขุนเขำเฉินรู้จักเฉำสือหรือไม่?”

หลิ่วชื่อเฉิงอำรมณ์ดีอย่ำงยิ่ง คำถำมนี้นี่นะ สองสุดยอดของผู้ฝึกยุทธรุ่นเยำว์แห่งไพศำล เฉำชุดขำว เฉินชุดเขียว ใครจะไม่รู้จักใครกันเล่ำ?

คำพูดที่ตรงเข้ำประเด็นนี้เป็ นแค่คำโอภำปรำศรัย ไม่ใช่กำรท้ำทำยต่อหน้ำจริงๆ หรือ?