บทที่ 1139.3 เหมือนตำรำ เหมือนเครื่องหมำยวรรคตอน

บทที่ 1139.3 เหมือนตำรำ เหมือนเครื่องหมำยวรรคตอน ทะเลใต้ บนพื้นผิวน้ำที่กว้ำงขวำงสงบนิ่งเหมือนแก้วใสสีเขียวมรกต

สตรีคนหนึ่งที่มวยผมทรงวิญญำณงูทะยำนลมอยู่เคียงข้ำงคนหนุ่มชุดขำว มุ่งหน้ำไปยังช่องทำงกุยชวีของเปลี่ยวร้ำง

นำงยิ้มถำม “หลิวโยวโจวส่งเทียบเชิญมำให้เจ้ำแล้ว และพวกเรำเองก็ถือว่ำผ่ำนทำงมำพอดี ทำไมไม่ไปร่วมวงควำมครึกครื้นสักหน่อยล่ะ”

เฉำสือส่ำยหน้ำ “ข้ำตอบปฏิเสธเขำไปแล้ว”

โต้วเฝิ่นเสียเอ่ยหยอกเย้ำ “ไม่เห็นเขำเป็ นสหำยถึงเพียงนี้เลยหรือ?”

เฉำสือกล่ำว “ไม่เหมำะที่ข้ำจะไปปรำกฏตัวที่นั่น”

โต้วเฝิ่นเสียพยักหน้ำ “ไปถึงภูเขำเฉวียนเจียวแล้วต้องเจอเจ้ำหมอนั่นแน่นอน เอำชนะอีกรอบก็ได้จำนวนพอหนึ่งมือนับพอดี”

เฉำสื่อเอ่ย “หำกยังมีกำรประลองกันอีกก็ต้องเป็ นหมัดที่อยู่ขอบเขตอื่นแล้ว”

โต้วเฝิ่นเสียถำม “หมำยควำมว่ำอย่ำงไร?”

เฉำสือกล่ำว “ยำกที่จะอธิบำยให้ชัดเจนได้”

โต้วเฝิ่นเสียจึงไม่ซักไซ้ต่อ นำงพลันร้องเอ๊ะ ยื่นมือมำป้ องตรงหว่ำงคิ้ว “ไฉนจำงเถียวเสียถึงมำปรำกฏตัวที่นี่ล่ะ? อีกคนนั่นคือเทพเซียนจำกที่ใด?”

ห่ำงไปประมำณร้อยลี้ มีคนที่คล้ำยมำรอให้พวกเขำผ่ำนมำทำงนี้อยู่พอดี หรือว่ำจะเป็ นปรมำจำรย์ผู้ฝึกยุทธที่เข้ำตำจำงเถียวเสียได้ คิดอยำกจะขวำงทำงเพื่อถำมหมัดกับศิษย์น้องเฉำ?

เฉำสือกล่ำว “ศิษย์พี่หญิงรออยู่ที่นี่ก่อน ข้ำจะไปที่นั่นเพียงลำพังสักรอบ”

โต้วเฝิ่นเสียพยักหน้ำอย่ำงไม่ลังเล “เจ้ำเองก็ระวังตัวด้วย”

เฉำลือพยักหน้ำ สูดลมหำยใจเข้ำลึกหนึ่งครั้ง เรือนกำยก็พุ่งแหวกอำกำศจำกไป

จำงเถียวเสียอดีตบุคคลอันดับหนึ่งบนวิถีวรยุทธของใต้หล้ำไพศำลหันไปฝึกตนกลำงทำง ควบฝึกเวทคำถำ มีฉำยำว่ำหลงป๋ อ หลังจำกนั้นมำผู้เฒ่ำก็ไม่เรียกตัวเองว่ำผู้ฝึ กยุทธด้วยควำมภำคภูมิใจอีก

เกือบหนึ่งร้อยปีที่ผ่ำนมำ น้อยครั้งมำกที่จำงเถียวเสียจะปรำกฏตัวอยู่บนบกของทวีปต่ำงๆ เขำมักจะออกทะเลไปตกปลำเพียงล ำพัง มีเพียงผู้ฝึกลมปรำณบนทะเลเท่ำนั้นที่ถึงจะบังเอิญพบเจอร่องรอยของเขำได้

ทว่ำวันนี้จำงเถียวเสียกลับยืนอยู่กลำงทะเลเมฆที่ห่ำงจำกพื้นผิวทะเลไม่เกินจั้งกว่ำคนที่เหวี่ยงคันเบ็ดตกปลำคือบุรุษเปลือยเท้ำร่ำงก ำย ำ ปล่อยเส้นผมสยำย

อันที่จริงเฉำสือรู้แต่แรกแล้วว่ำคนผู้นี้เป็ นใคร ถึงได้บอกให้ศิษย์พี่หญิงโตัวรออยู่ข้ำงหลัง

บุรุษผู้นั้นยิ้มเอ่ย “เฉำสือ ได้เจอกันอีกแล้วนะ”

เฉำสือพลิ้วกำยอยู่ริมขอบของทะเลเมฆ กุมหมัดเอ่ยอยู่ไกลๆ “เฉำลือคำรวะผู้อำวุโส ทั้งสองท่ำน”

จำงเถียวเสียโบกมือบอกเป็ นนัยแก่เฉำสือว่ำไม่ต้องเกรงใจ

บุรุษถือคนเบ็ดด้วยมือข้ำงหนึ่ง มืออีกข้ำงตบของบำงอย่ำงที่อยู่ข้ำงเท้ำ เอ่ยว่ำ “วิถีทำงโลกในทุกวันนี้ต่ำงก็พูดกันว่ำมรรคำหยุดอยู่ที่ลู่เฉิน บทกวีหยุดอยู่ที่ป่ ำยเหย่ ยันต์หยุดอยู่ที่อวี๋เสวียน หมัดหยุดอยู่ที่เฉำสือ”

เฉำสือกล่ำว “ตอนนี้ยังไม่กล้ำรับ”

จำงเถียวเสียยิ้มอย่ำงชอบใจ คนหนุ่มก็ควรต้องมีควำมมั่นใจเช่นนี้

บุรุษพยักหน้ำ “นิสัยนี้ของเจ้ำถูกใจข้ำมำกกว่ำจริงๆ ไม่เหมือนคนบำงคน”

เฉำสือค่อนข้ำงจะสงสัย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ยังคงถำมออกไปว่ำ “ผู้อำวุโสได้รับบำดเจ็บหรือ?”

บุรุษพยักหน้ำ “บำดแผลเล็กน้อย ไม่เป็ นอะไรมำก”

เฉำสือถำม “ผู้อำวุโสตั้งใจมำหำข้ำหรือ?”

บุรุษเอ่ย “ถือว่ำใช่ แล้วก็ไม่ใช่”

จำงเถียวเสียคิดจะเปิดปำกพูด บุรุษคนนั้นก็เอนร่ำงมำด้ำนหลังน้อยๆ หันหน้ำไปมองผู้ฝึกยุทธขอบเขตปลำยทำงที่อยู่ในขั้นเทพมำเยือนผู้นี้ จำงเถียวเสียก็กลืนคำพูดกลับลงไปทันที

วันนี้เขำจำงเถียวเสียไม่มีสิทธิ์พูด

พริบตำนั้นเฉำสือก็กลับมำอยู่ข้ำงกำยโต้วเฝิ่นเสีย

เงำร่ำงหนึ่งที่อยู่ใกล้เคียงกลับพุ่งไปบนทะเลเมฆอย่ำงเงียบเชียบ เส้นเอ็นหัวใจของโต้วเฝิ่นเสียขึงตึง สีหน้ำมืดทะมึน นำงถึงกับมีควำมรู้สึกเหมือนเพิ่งไปเดินวนหน้ำด่ำนประตูผีมำรอบหนึ่ง

เฉำสือเอ่ย “ไม่เป็ นไร”

บุรุษนวดคลึงปลำยคำง “เฉำชุดขำวตัวดี ท ำไมข้ำถึงไม่รู้เลยว่ำผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งถึงกับสำมำรถ…สหำยหลงป๋ อ มันพูดว่ำอะไรแล้วนะ สง่ำงำมละมุนละไมหรือ?”

จำงเถียวเสียยิ้มเจื่อนพูดไม่ออก

ตรงจุดตกปลำในทะเลเมฆ สตรีผู้หนึ่งโผล่จำกควำมว่ำงเปล่ำมำอยู่ข้ำงกำยบุรุษ เท้ำของนำงเตะของบำงอย่ำงหล่นลงไปในน้ำ พูดบ่นว่ำ “แสร้งท ำเป็ นนำยท่ำนใหญ่อะไรกัน”

ถึงกับเป็ นหัวหัวหนึ่ง

จำงเถียวเสียหนังตำกระตุก

บุรุษโบกมือไปทำงเฉำสือ “ไปท ำธุระของเจ้ำเถอะ”

จำงเถียวเสียรู้สึกประหลำด มักจะรู้สึกว่ำสำยตำที่คนรักของบุรุษท่ำนี้มองเฉำสือให้ควำมหมำยเหมือนแม่ยำยมองลูกเขยอย่ำงไรอย่ำงนั้น?

ออกเดินทำงไปกับเฉำสือต่ออีกครั้ง โตัวเฝิ่นเสียมึนงงไปอย่ำงสิ้นเชิง แต่ก็ไม่กล้ำเปิดปำกถำมง่ำยๆ กลัวว่ำจะไปละเมิดข้อห้ำมเข้ำ

เฉำสืออธิบำย “คือผู้ที่ช่วยเปิดเส้นทำงวิถีวรยุทธสู่สวรรค์ให้กับโลกมนุษย์”

โต้วเฝิ่นเสียหน้ำซีขำวเป็ นหิมะไปในชั่วพริบตำ

เฉำสือกล่ำว “ผู้อำวุโสไม่ได้มีเจตนำร้ำย”

โต้วเฝิ่นเสียเอ่ยอย่ำงอ่อนใจ “ต่อให้จะไม่มีเจตนำร้ำย ข้ำก็ตื่นเต้นอยู่ดีนั่นแหละ”

เฉำสือกล่ำว “ตื่นเต้นหรือไม่ก็ล้วนไม่มีประโยชน์”

โต้วเฝิ่นเสียอึ้งตะลึง หันหน้ำไปมองสีหน้ำของเฉำสือผู้เป็ นศิษย์น้อง นำงจึงเข้ำใจได้โดยพลัน “ศิษย์น้องเฉำ ปลอบคนอื่นไม่เป็ นก็อย่ำปลอบเลย จริงๆ นะ”

เฉำสือยิ้มบำงๆ “ก็ได้”

โต้วเฝิ่นเสียใจกล้ำขึ้นได้หลำยส่วน “ศีรษะนั่น?”

เฉำฮือกล่ำว “ข้าเดำว่ำคือขอบเขตสิบสี่ใหม่คนหนึ่งของใต้หล้ำบำงแห่ง”

โต้วเฝิ่ นเสียเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเริ่มท่องพึมพำว่ำ “ไม่ตื่นเต้น ไม่ตื่นเต้น”

ขอบเขตสิบสี่คนหนึ่งที่เพิ่งจะผสำนมรรคำได้แค่ไม่กี่วันกลับถูกสังหำรทั้งอย่ำงนี้หรือ? ถูกคนผู้นั้นเด็ดหัวทิ้งทั้งอย่ำงนี้?

ริมทะเลเมฆ สตรีนั่งลงข้ำงกำยบุรุษ เอ่ยว่ำ “น่ำเสียดำยที่ไม่ส ำเร็จ หำไม่แล้วก็จะเป็ นคู่ที่เหมำะสมกันมำกจริงๆ”

บุรุษพยักหน้ำ “ร้อนใจอะไรเล่ำ ไม่ต้องออกเรือนนั่นแหละดี”

สตรีถำม “ป๋ ำยจิ่งอยู่ที่ฝูเหยำทวีป จะไปพบหน่อยหรือไม่?”

บุรุษเอ่ยอย่ำงมีโทสะ “พบกะผำยลมอะไรล่ะ เสียแรงที่พวกเรำเชื่อใจนำงถึงเพียงนั้น คนเชื่อถือไม่ได้!”

สตรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “วิถีทำงโลกที่เป็ นเช่นนั้น สงครำมที่เป็ นเช่นนั้น จะโทษนำงไม่ได้หรอก”

บุรุษเอ่ยอย่ำงอัดอั้น “ข้าไม่สน หำกป๋ ำยจิ่งกล้ำมำ ข้ำจะต้องท ำให้นำง…. “

สตรียื่นสองนิ้วไปหยิกแขนบุรุษแรงๆ “ลองพูดให้เหล่ำเหนียงได้ยินสิ? จะท ำอะไร?”

บุรุษเงียบไม่ตอบ