บทที่ 1146.2 ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินหนา

บทที่ 1146.2 ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินหนา โรงเรียนในหมู่บ้านชนบท

กินดื่มอิ่มหนาแล้ว เจียงซ่างเจินก็มาเอนกายนอนบนเก้าอี้หวาย โบกพัดใบลานเบาๆ เลียนแบบพ่อครัวเฒ่า พูดกลั้วหัวเราะเบาๆ ว่า

“หนิงจี่ อันที่จริงชาติกำเนิดของเจ้าไม่ได้ธรรมดานะ”

หนิงจี่รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมอาจารย์เจียงถึงเป็นฝ่ายพูดเรื่องนี้ เขาทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่พูด ผ่านการใช้ชีวิตร่วมกันช่วงที่ผ่านมา หนิงจี่รู้สึกนับถือความสามารถในการปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมของอาจารย์เจียงจริงๆ สามารถพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับทั้งชายชาวไร่ชาวนาและสตรีในหมู่บ้านได้เป็นชั่วยาม ยกขานั่งไขว่ห้าง พูดจาขบขันสนุกสนาน พูดถึงแค่หมาพันธุ์พื้นบ้านทั้งหลายที่อยู่ในหมู่บ้านก็ยังยินดีวิ่งตุปัดตุเป๋ตามก้นของอาจารย์เจียง หนิงจี่เคยไปเยือนภูเขาลั่วพั่ว ได้ยินเรื่องเล่าบางอย่าง พอกลับมาถึงที่นี่ก็ลืมยศและชื่อเสียงบางอย่างบนภูเขาของอาจารย์เจียงไปแล้ว

เจียงซ่างเจินถามต่ออีกว่า

“ข้าพูดอย่างนี้ เจ้าเข้าใจได้หรือไม่?”

หนิงจี่พยักหน้า เจียงซ่างเจินกลับตั้งใจจะซักไซ้ให้ถึงที่สุด

“ถ้าอย่างนั้นข้าก็สงสัยแล้ว สรุปว่าเจ้าเข้าใจหรือไม่กันแน่? ดูสิว่าสิ่งที่เจ้าคิดกับสิ่งที่ข้าเดามีความแตกต่างอะไรกันบ้าง”

หนิงจี่ลังเลอยู่บ้าง แต่ก็ยังเลือกที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า

“หากแค่อาจารย์รับข้าเป็นลูกศิษย์ บางทีข้าอาจจะไม่คิดอะไรมาก อย่างมากคิดไปคิดมาก็คงจะรู้สึกว่าเป็นอาจารย์ที่หวังดีเกิดความสงสารเวทนา เป็นตัวข้าเองที่โชคดี ถึงได้พบกับอาจารย์ แต่พอมีเจ้าลัทธิลู่แห่งป๋ายอวี้จิงเพิ่มมา แล้วยังบอกอีกว่าข้าสามารถมองเขาเป็น…อาจารย์เล็ก ถ้าอย่างนั้นข้าก็ควรรู้แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น เว้นเสียจากว่าข้าเป็นคนโง่”

เจียงซ่างเจินอืมรับหนึ่งที

“ดังนั้นเพื่อรับเจ้าเป็นลูกศิษย์ เจ้าขุนเขาเฉินของพวกเราจึงต้องแบกรับภาระที่ไม่น้อย ไปกระตุกผลกรรมที่ไม่เล็กมา เมื่อเป็นเช่นนี้จึงมีเรื่องไม่คาดฝันมากมายเกิดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้”

หนิงจี่เงียบงัน

“วางใจได้เลย ไม่ต้องตื่นเต้น บอกความจริงเรื่องนี้กับเจ้าไม่ใช่เพราะอยากให้เจ้าตั้งใจเล่าเรียนอ่านตำรา มานะขยันฝึกตน หลีกเลี่ยงไม่ให้เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรอะไรพวกนั้น ยิ่งไม่อยากให้เจ้ารู้สึกมีภาระ ราวกับว่าวันพรุ่งนี้ทุกวันของหนิงจี๋จะต้องมีชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยกว่าเดิม ถึงจะถือว่าไม่ผิดต่อการเลือกในวันวานของเฉินผิงอันในปีนั้น หาได้เป็นเช่นนี้ไม่ บอกตามตรง หากข้ามีความคิดเช่นนี้ แล้ววันใดเฉินผิงอันรู้เข้า ด้วยนิสัยของเขา คงต้องซ้อมข้าจนฉี่ราดแน่….ข้าผู้แซ่เจียงก็จะไม่ได้เป็นผู้ถวายงานอันดับหนึ่งอะไรอีกแล้ว”

คงเป็นเพราะคำพูดของเจียงซ่างเจินน่าตลก หนิงจี่จึงยิ้มกว้าง สภาพจิตใจก็ผ่อนคลายลงตามไปด้วย เจียงซ่างเจินกล่าวต่ออีกว่า

“เพียงแต่หวังว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ชีวิตเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่ในที่สุดก็รอคอยจนถึงวันที่โชคชะตานำพา วันหน้าหากเจอกับเรื่องราวที่ทำให้น้อยเนื้อต่ำใจเป็นเท่าตัว คิดอย่างไรก็คิดไม่เข้าใจ จะไม่ต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจถึงเพียงนั้น สามารถบอกกับตัวเองในใจว่าไม่สู้อดทนให้มากหน่อย รอดูให้มากหน่อย คิดให้มากอีกหน่อย ต่อให้คิดแล้วไม่เข้าใจ ในอนาคตก็จะต้องมีสักคนสองคนที่ช่วยไขข้อข้องใจให้ได้อย่างมากก็แค่ไปฟ้องอาจารย์เท่านั้น”

หนิงจี๋พยักหน้า

“จำไว้แล้ว”

เจียงซ่างเจินลุกขึ้นนั่ง ยื่นพัดใบลานส่งให้หนิงจี๋ เอ่ยว่า

“ต้องออกเดินทางไกลสักรอบแล้ว”

หนิงจี๋ถามเบาๆ

“อาจารย์เจียง นี่ท่าน”

เจียงซ่างเจินยิ้มบางๆ

“ทำเรื่องใหญ่ที่ไม่จำเป็นต้องแพร่งพรายให้ใครรู้”

หนิงจี่จึงเริ่มเป็นห่วงอาจารย์เจียง เขาทำท่าจะพูดแต่ไม่พูดอีกครั้ง เจียงซ่างเจินกล่าว

“ตอนนั้นอาจารย์ของเจ้าเอ่ยคำพูดประหลาดกับข้า เขาบอกว่าก็เพราะเป็นเช่นนี้ถึงยิ่งต้องปกป้องเจ้าให้ดี ข้าพอจะเข้าใจความคิดนี้ได้อย่างถูไถ แต่ต้องเป็นเรื่องที่ข้าทำไม่ได้แน่นอน”“เพียงแค่เพราะข้ารู้สึกว่าบนโลกนี้มีเจียงซ่างเจินแค่คนเดียว ข้าไม่เหมือนใคร ใครก็ไม่เหมือนข้า แต่เฉินผิงอันกลับรู้สึกว่าเขาเหมือนคนเฒ่าคนแก่มากมาย และเด็กหนุ่มหลายคนก็เหมือนเขา”

ลุกขึ้นยืนอยู่ข้างเก้าอี้หวายและหนิงจี๋ เจียงซ่างเจินยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง

“นี่ก็คือแม้จะเข้าใจก็ยังไม่อาจเข้าใจได้แล้ว”

ยืนอยู่ในวิถีทางโลกที่โยกคลอน หลบอยู่ในบ้านเกิดแห่งใจที่สงบสุขมั่นคง บางทีพวกเราทุกคนอาจมีเรือนแห่งใจหลังหนึ่งที่ปิดประตูอยู่ บ้างก็ใหญ่ บ้างก็เล็ก ถนนนอกประตูที่อาจจะกว้าง อาจจะแคบ แต่ทอดยาวไปไกลเส้นนั้น ก็น่าจะเรียกได้ว่าความฝัน

ก่อนจะจากไปเจียงซ่างเจินได้ถามว่า

“หนิงจี๋ ไหนลองบอกมาสิว่า ทั้งๆ ที่ข้ากับอาจารย์ของเจ้าเป็นคนสองประเภทที่แตกต่างกัน ไฉนถึงมาอยู่ด้วยกันได้? แล้วยังมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวต่อกันอีกด้วย?”

หนิงจี๋ส่ายหน้า

“อาจารย์เจียง ขอให้ข้าคิดหน่อยได้ไหม? รอให้ท่านกลับมาสอนหนังสือที่โรงเรียน ข้าค่อยบอกคำตอบแก่ท่าน?”

เจียงซ่างเจินหัวเราะเสียงดัง

“คิดอะไรเล่า เจ้ามีคำตอบแต่แรกอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? หากเดาไม่ผิด ก็คือคำเดียว เงิน!”

หยวนอิ๋งจงใจรั้งอยู่ท้ายสุดของขบวน ทิ้งระยะห่างจากขบวนมาไกลมาก เดินอยู่บนเส้นทางของต่างบ้านต่างเมืองเพียงลำพัง ดอกไม้ป่าไม่รู้ชื่อบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมโชยมาปะทะจมูก หยวนอิ๋งยกรองเท้าปักลายบุปผาขึ้นดึงดอกไม้เล็กเตี้ยสีเหลืองอ่อนที่ขึ้นในบริเวณใกล้เคียงออก นางคอยหันกลับไปมองด้านหลังอยู่เป็นระยะ ราวกับว่ารอให้คนตามมาทันนาง

นางมาจากพื้นที่มงคลซืออวี่ของใต้หล้ามืดสลัว ผู้ถ่ายทอดมรรคาสองคนกลับต่างก็เป็นผู้ฝึกตนของไพศาล อาจารย์ใหญ่หลิ่วชี อาจารย์รองเฉาจู่ ทั้งเป็นผู้ที่ถ่ายทอดมรรคาให้นาง แล้วก็เป็นผู้มีพระคุณในการอบรมเลี้ยงดูนาง และก็จริงดังคาด เพียงไม่นานหลิ่วชีก็ปรากฏตัว บุรุษชุดขาวมาดองอาจสง่างามราวเจ๋อเซียน สีหน้าอ่อนโยนนุ่มนวล พูดให้กำลังใจลูกศิษย์ผู้สืบทอดที่เขามองเป็นเหมือนบุตรสาวแท้ๆ ของตัวเองคนนี้ไปสองสามประโยค อันที่จริงเรื่องของการฝึกตนนั้นไม่มีอะไรให้พูดคุยกันมากนัก เพราะถึงอย่างไรวัตถุดิบเซียนอย่างหยวนอิ๋ง การฝึกตนก็เหมือนการหายใจของมนุษย์ธรรมดาทั่วไป

หลิ่วชีเป็นฝ่ายพูดคุยเรื่องเรือราตรีที่ร่องรอยไม่แน่นอนลำนั้นขึ้นมาก่อน บอกหยวนอิ๋งว่าหากมีโอกาสก็ให้ขึ้นเรือไปท่องเที่ยว สามารถแวะไปดูนครเถียวมู่และนครหลิงซีของที่นั่นได้ หยวนอิ๋งเอ่ยสัพยอก