บทที่ 1148.1 ไม่มีเรี่ยวแรงเอาคืน

บทที่ 1148.1 ไม่มีเรี่ยวแรงเอาคืน ขอแค่เกิดการช่วงชิงบนมหามรรคา เกิดสงครามที่ตัดสินเป็นตาย ก็เหมือนสองทัพที่คุมเชิงกัน ลูกธนูขึ้นสายแล้วไม่ปล่อยออกไปไม่ได้ ไม่มีพื้นที่เหลือให้ยอมแพ้โดยไม่รบหรืออ้อมผ่านทางไปแม้แต่น้อย

เมื่อเจียงเซ่อชักหอกยาวโพ่เจิ้นออกมา เฉินผิงอันก็เรียกธงเซียนกระบี่ที่ได้มาจากมือของหลีเจินในอดีตออกมาทันที ปักทิ่มลงไปบนพื้นแรงๆ ธงเซียนกระบี่ที่ถูกหลอมใหญ่เป็นวัตถุแห่งชะตาชีวิตได้ไม่นานเท่าไร ก่อนหน้านี้แค่กล้าหลอมกลาง ถูกเฉินผิงอันวางไว้บนยอดเขาของ “ศาลภูเขา” ที่สร้างขึ้นมาจากดินห้าสี ทุกวันนี้กลับบุกเบิกถ้ำสถิตแห่งชะตาชีวิตเพื่อมันโดยเฉพาะ เห็นเพียงว่าเซียนกระบี่แต่ละท่านที่เรือนกายล่องลอย ดวงตาเป็นสีเงินพลิ้วกายออกมาจากในธง มีทั้งหมดสิบแปดคน “ชุดคลุมอาคม” บนร่างของพวกเขาล้วนหลอมขึ้นมาจากยันต์ทั้งสิ้น

เรือนกายกำยำของเจียงเซ่อกลายร่างเป็นสายรุ้ง หอกยาวโพ่เจิ้นลากลำแสงโค้งงอทิ้งไว้บนพื้นหลายเส้น เซียนกระบี่ที่มาขวางทางพวกนั้นเปราะบางเหมือนกระดาษ แม้กระทั่งโอกาสจะออกกระบี่ก็ยังไม่มี ยามที่หอกยาวสัมผัสร่างของเซียนกระบี่ก็คล้ายกับลูกหิมะที่ระเบิดแตก

เจียงเซ่อมาอยู่ตรงหน้าเฉินผิงอันในชั่วพริบตา ดวงตาสีทองคู่นั้นที่สาดสะท้อนเข้ามาในดวงตาช่างน่ารังเกียจจริงๆ! จิตของเฉินผิงอันขยับไหวเล็กน้อย พยายามที่จะเก็บธงเซียนกระบี่มา แต่กลับถูกหอกของเจียงเซ่อทำลายพลังจิตส่วนนั้นจนแหลกสลาย เจียงเซ่อกระตุกมุมปาก ยื่นมือมากุมธงเซียนกระบี่ที่ตอนนี้ยังไม่มีเจ้าของแล้วหักมันทิ้งได้อย่างง่ายดาย

ในร่างกายของเฉินผิงอันที่หดย่อพื้นที่ขยับห่างออกไปมีเสียงฟ้าร้องดังสะเทือนเลือนลั่น ธงเซียนกระบี่ที่หลอมขึ้นอย่างตั้งใจ แกะสลักอักขระยันต์ไว้นับพัน แม้กระทั่งถ้ำสถิตแห่งชะตาชีวิตต่างก็ต้องพังเสียหายไปนับแต่นี้

เจียงเซ่อรู้ว่าบนร่างของเจ้าเด็กนี่ยังซ่อนวัตถุแห่งชะตาชีวิตที่ผ่านการหลอมใหญ่ไว้อีกไม่น้อย ผู้ฝึกตนทั่วไป ไหนเลยจะกล้าหลอมใหญ่ให้วัตถุแห่งชะตาชีวิตจำนวนมากขนาดนี้ หากทุกการเข่นฆ่าล้วนสามารถอาศัยจำนวนของสมบัติอาคมมาคว้าชัยชนะได้ ผู้ฝึกบำเพ็ญตนที่มีชีวิตอยู่มาหลายพันปี ใครบ้างจะไม่มีวัตถุแห่งชะตาชีวิตนับร้อยชิ้นเป็นสมบัติในบ้าน? แต่การกระทำเช่นนี้ของเฉินผิงอันก็ไม่ได้ผิด ในฐานะครึ่งของหนึ่งนั้น พื้นฐานที่มีติดตัวมาก่อนกำเนิดดี ท้องร้องโครกคราก ไม่กลัวว่าจะกินอิ่ม หากมอบเวลาในการฝึกตนให้เขาอีกสักสองสามร้อยปี สามารถบุกเบิกช่องโพรงลมปราณพันกว่าแห่งในร่างมนุษย์ได้ทั้งหมด จากนั้นวางวัตถุแห่งชะตาชีวิตที่ผ่านการหลอมใหญ่ให้มาเป็นสมบัติเฝ้าพิทักษ์อยู่ภายใน ขณะที่พิสูจน์มรรคาบินทะยาน คาดว่าคงรังเกียจที่พลานุภาพของทัณฑ์สวรรค์ไม่ยิ่งใหญ่มากพอเลยกระมัง? แล้วก็ถือเป็นการลงมืออันโดดเด่นที่ไม่มีใครทำได้มาก่อน น่าเสียดายที่มาเจอกับตน

เจียงเซ่อส่ายหน้า เอ่ยเตือนว่า“วัตถุที่เอามาประสมประเสให้ครบจำนวนประเภทนี้ก็คู่ควรเอามาหยั่งเชิงพลังตบะตื้นลึกของข้าด้วยหรือ? แนะนำเจ้าว่าอย่าได้เอาออกมาให้ขายหน้าเลย ยังไม่เรียกใช้ท่าไม้ตายที่แท้จริงอีกหรือ?”

ระหว่างที่พูด เจียงเซ่อก็จ้วงแทงโพ่เจิ้นไปที่หน้าอกของเฉินผิงอันด้วยพลังอำนาจที่มิอาจต้านทาน เฉินผิงอันไม่ถอยหนีกลับกันยังบุกรุดหน้า ก้าวยาวๆ ไปข้างหน้า ปล่อยให้หอกยาวแทงทะลุหน้าอก บิดหมุนข้อมือหนึ่งครั้ง พริบตานั้นมือขวาก็ถือประคองฉากสายฟ้าที่ทับซ้อนกัน สายฟ้าตัดสลับถักทอเหมือนมังกรเลื้อย เรียกฉากสายฟ้าออกมาเหมือนปล่อยหมัด กระแทกเข้าที่ใบหน้าของเจียงเซ่อดังปัง แล้วออกแรงกดลงไป สายฟ้าทั้งก้อนปะทะกับลมปราณแท้จริงที่หนาข้นของเจียงเซ่อ พริบตาเดียวก็แหลกสลายกลายเป็นผุยผง ทำเอาศีรษะของเจียงเซ่อสะบัดไปด้านหลัง ลากหอกถอยหลัง แต่ไม่ลืมบิดคว้านหอกยาวขยี้ให้หน้าอกของเฉินผิงอันแหลกเป็นหลุมขนาดใหญ่

เรือนกายถอยกรูดไปด้านหลังหลายสิบก้าว เจียงเซ่อถือหอกยืนนิ่ง ไม่เสียแรงที่มีเรือนกายของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่บริสุทธิ์อย่างถึงแก่น ควบคู่กับร่างเมฆาวารีและขอบเขตแก่นน้ำ บาดแผลเบื้องหน้าประสานตัวอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กริชสองเล่มไถลออกมาจากชายแขนเสื้อ เฉินผิงอันกุมไว้ในมือเบาๆ กริชเฉาจื่อเล่มหนึ่งแกะสลักคำว่าเฉาสู่ แต่ชื่อจริงคือจู๋ลู่ อีกเล่มหนึ่งแกะสลักคำว่ามู่เสีย ถูกเฉินผิงอันตั้งชื่อให้ว่าเกอลู่

สร้างโดย AIShutterstockหลบหอกที่ทิ่มมาตรงลำคอของเจียงเซ่อได้อย่างหวุดหวิด เฉินผิงอันถือกริชไว้ในมือขยับเข้าประชิดตัว บนพื้นก็มีค่ายกลเป่ยโต้วเจ็ดดาวที่ส่องแสงระยิบระยับพร่าตาผุดขึ้นมาจากพื้น เจียงเซ่อตกตะลึงเล็กน้อย หอกที่สองยังคงสัมผัสโดนแค่ความว่างเปล่า ไม่อาจผ่าร่างของเจ้าหมอนั่นจากหัวจรดเท้าได้ ที่แท้ก็ไม่รู้ว่าเฉินผิงอันใช้วิชาลับประเภทใด ถึงกับสามารถแทงกริชมาจากจุดเหยากวงและอวี้เหิง (ชื่อดวงดาวในกลุ่มดาวเป่ยโต้ว) ได้ในเวลาเดียวกัน คือคนตัวจริงและกริชของจริง แยกกันแทงไปที่จุดไท่หยางแต่ละข้างของเจียงเซ่อ ขณะเดียวกันก็เคลื่อนย้ายดวงดาวอย่างเงียบเชียบ ตำแหน่งที่เจียงเซ่อยืนอยู่บังเอิญอยู่ใกล้กับดวงดาวไคหยางพอดี เจียงเซ่อหัวเราะ ความเร็วในการหดย่อพื้นที่ไม่มากพอก็ได้แต่อาศัยลูกไม้ฉูดฉาดพวกนี้มาชดเชยข้อด้อย

ต่อให้จะมีภาพค่ายกลมาช่วยเสริม นักพรตเดินท่าย่ำพายุบวกกับวิชาอภินิหารหดย่อพื้นดิน เรือนกายกลับยังช้าถึงเพียงนี้ คนไม่ได้เรื่อง ต่อให้เจ้าจะชิงความได้เปรียบทั้งฟ้าอำนวยดินอวยพรและคนสามัคคีไปจนหมด ก็ยังเป็นเพียงความว่างเปล่าทั้งสิ้น เจียงเซ่อคร้านจะขยับเคลื่อนตำแหน่งแล้วด้วยซ้ำ แค่เบี่ยงหน้าเล็กน้อยก็หลบกริชมู่เสียมาได้ จากนั้นยกฝ่ามือขึ้นกระแทกกริชที่แกะสลักคำว่าเฉาสู่ กริชเฉาจื่อที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานและเรื่องเล่าขานอันมหัศจรรย์กลับค่อยๆ แตกทลายไปทีละนิด แตกยับเหมือนเศษหยก จากนั้นยื่นมือออกไปอีกครั้ง นิ้วทั้งห้าคว้าใบหน้าของเฉินผิงอัน เอาคืนอีกฝ่ายด้วยการบิดหมุนข้อมือเช่นเดียวกัน ตวัดร่างทั้งร่างของเฉินผิงอันให้พลิกลงพื้น

พื้นดินสะเทือนเลือนลั่น ร่างของเฉินผิงอันยุบยวบอยู่ในหลุม รอบด้านคือรอยปริแตกจำนวนนับไม่ถ้วน เจียงเซ่อยกเท้าขึ้นกระทืบไปที่หัวใจของเจ้าหมอนั่นเต็มแรง เรือนกายของเฉินผิงอันกลายเป็นแสงกระบี่สิบแปดเส้นที่แตกสลายไปในชั่วพริบตา แล้วไปรวมตัวกันใหม่ในจุดที่ห่างไปไกล ดูเหมือนเจียงเซ่อจะดูแคลนที่จะไล่ตามอีกฝ่ายไป เพียงแค่ถือหอกยาวเอียงๆ จุดที่ปลายหอกโพ่เจิ้นชี้ไปก็มีลูกธนูลูกหนึ่งที่เกิดจากการรวมตัวกันของพลังที่ยิ่งใหญ่กร้าวแกร่งแหวกอากาศออกไป เรือนกายของเฉินผิงอันระเบิดออกอีกครั้ง ตรงหน้าท้องกลายเป็นรูขนาดเท่าปากชาม คือคำว่า “ท้องว่าง” อย่างสมชื่อ ครั้งนี้ความเร็วในการประสานตัวของบาดแผลช้าลงอย่างเห็นได้ชัด