บทที่ 1158.2 สวรรค์เป็นใจ

โจวฮูส่ายหน้า

อย่างเช่นเจิงตั้นได้ไปออกกระบี่ที่หอเซียนจิ่วเจินแล้ว หมายจะช่วยให้เว่ยจื่อผีที่เป็นขอบเขตเซียนเหรินคนรักของอวิ๋นเหมี่ยวได้สละร่างใต้คมอาวุธ เว่ยจื่อรับคำแนะนำของอาจารย์เจิงที่บอกให้แสวงหาความสูงศักดิ์ร่ำรวยท่ามกลางความเสี่ยง ในฐานะผีหญิง นางก็ยังเลือกวันที่ฝนตก พยายามที่จะยกร่างบินทะยานไปในตอนกลางวัน

เจิงต้าเฟิงเคาะไข่ต้มใบชาฟองนั้นลงกับโต๊ะเบาๆ หนึ่งที แล้วก็เริ่มปอกเปลือก ถามชวนคุยว่า “หลายปีมานี้อาศัยหูตาของเฉินยวนจีมีความรู้สึกอย่างไรต่อภูเขาลูกนี้?” โจวฮูไม่มีความสนใจจะเปิดปากพูดคุย

เจิงต้าเฟิงยิ้มเอ่ย “มองภูเขาลูกนี้ เหมือนตำราเล่มหนึ่ง แม้จะสรรหาเรื่องราวหรือความเพลิดเพลินมากมาย แต่หากรสชาติจืดจางแล้ว สักวันก็เกิดความอิดหนาระอาใจ”

โจวฮูเงียบงัน เจิงต้าเฟิงเอ่ยอย่างประหลาดใจ “หรือว่าที่บนภูเขาเล่าลือกันล้วนเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นอย่างส่งเดช สหายเหม่ยเจิงไม่ใช่ผู้ฝึกตนบนยอดเขาที่ดื้อรั้นไม่ฟังใคร พยศยากกำราบ?”

โจวฮูหรี่ตา “กำราบ?”

เจิงต้าเฟิงกลืนไข่ต้มใบชาที่ปอกเปลือกเสร็จแล้วลงไปทั้งลูก เอ่ยขออภัยว่า “เป็นข้าที่พูดผิดไป” หากไม่เป็นเพราะข้าที่พูดผิดไป แม่นางเจ้าจะเปิดปากพูดหรือ

โจวฮูกล่าว “เมื่อครู่นี้เจ้าพูดผิดไปเรื่องหนึ่ง ข้ากับภูเขามังกรพยัคฆ์ ใช่ว่าจะไม่เคยมีความสัมพันธ์ควันธูปกันมาก่อน ในอดีตข้าเคยเดินทางหาประสบการณ์ร่วมกันกับเทียนซือรุ่นก่อนบนเส้นทางของปรโลก ร่วมแรงกันไล่ฆ่าผีดุร้ายที่ตบะสูงส่งลึกล้ำตนหนึ่ง เทียนซือผู้เฒ่าทำเพื่อความยุติธรรม ข้าทำเพื่อแก้แค้นส่วนตัว”

เจิงต้าเฟิงเอ่ยอย่างกระจ่างแจ้ง “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ยังมีความลับเรื่องนี้อยู่ด้วยหรือนี่”

โจวฮูถอนหายใจ “แม้ว่าจะไม่สำเร็จ แต่ก็ถือว่ามีวาสนาจึงได้มาพบเจอกัน ก่อนจะจากลา เขาเคยรับปากข้า…”

เจิงต้าเฟิงรีบต่อคำทันที “ไม่หวาดกลัวคำวิพากษ์วิจารณ์ จะผูกสมัครเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกัน?”

สายตาของโจวฮูเย็นชา มองชายปากไร้หูรูดผู้นี้ เจิงต้าเฟิงเอ่ยอย่างขลาดๆ “เจ้าเล่าเรื่องของเจ้าต่อไปเถอะ”

โจวฮูกล่าว “หากว่าผสานมรรคาล้มเหลวก็ให้ไปที่จวนเทียนซือภูเขามังกรพยัคฆ์ เขายินดีจะให้ความช่วยเหลือ ”

เจิงต้าเฟิงพยักหน้า “มีน้ำใจ”

โจวฮูกล่าว “เทียนซือผู้เฒ่าติดตามหลีเซิ่งไปที่นอกฟ้า ไม่ได้กลับคืนมายังไพศาล เรื่องนี้จึงถูกละไว้ และข้าเองก็ไม่ยินดีจะพูดมาก”

เจิงต้าเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าประหลาด “หากไม่ผิดไปจากที่คาด ภูเขามังกรพยัคฆ์ได้มอบเรื่องนี้ให้กับฮั่วหลงเจินเหรินที่เป็นเทียนซือใหญ่ต่างแซ่ไปจัดการ เมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นวิธีปลดปล่อยด้วยสายฟ้า เปลวเพลิงหรือปลดปล่อยด้วยน้ำ เจินเหรินผู้เฒ่าขึ้นชื่อว่าสุดยอดทั้งสามด้าน สามารถใช้สามวิธีปลดปล่อยมาข้ามผ่านหายนะทั้งสามอย่างได้ เชื่อว่าผลลัพธ์ที่ออกมาย่อมไม่แย่ไปกว่าการให้ป๋ายเหย่ออกกระบี่ใช้วิธีปลดปล่อยด้วยคมอาวุธ ข้าเดาว่าเทียนซือผู้เฒ่าน่านะมีการพิจารณาและการอนุมานของตัวเองจึงไม่ได้บอกความจริงออกมา แต่เชื่อว่าฮั่วหลงเจินเหรินต้องไปเยือนถึงหน้าประตูบ้าน ไปต่อสู้กับเจ้ารอบหนึ่งแน่นอน เจ้าแพ้แต่ไม่ตาย สละร่างได้สำเร็จ ทิ้งคราบร่างเอาไว้ ถือเป็นการใช้หนี้ให้กับฟ้าดินจนหมดสิ้น… หากดูแค่ผลลัพธ์ถึงอย่างไรก็เป็นวิธีที่แตกต่างแต่มีจุดหมายเดียวกัน สหายเหม่ยเจิงก็จะได้หลุดพ้นจากเคราะห์กรรม ท่องไปในโลกมนุษย์อย่างสบายอุรา ได้ออกมาจากใต้ดิน กลับมาเห็นแสงตะวันอีกครั้ง”

โจวฮูพลันเงยหน้ามองไปยังเจิงจวีจงที่อยู่บนยอดเขา สีหน้าของนางคล้ายจะโกรธเคือง หากนางรู้เรื่องนี้แต่แรก ไยนางต้องทำสิ่งที่เกินความจำเป็นด้วยการลงนามทำสัญญาเป็นนายบ่าวกับเจิงจวีจงด้วย?!

แต่เจิงจวีจงกลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะอธิบายให้นางฟังแม้แต่ครึ่งคำ โจวฮูเช่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ลุกขึ้นยืน พลังแห่งมรรคาที่ยิ่งใหญ่ไพศาลบนร่างฉัดกระเพื่อม ไอเมฆหมอกตรงตีนเขาเหมือนน้ำที่เดือดปุดๆ เจิงต้าเฟิงก็เงยหน้ามองไปยังยอดเขาตามไปด้วย มองไปยังเทพเซียนเหนือเมฆทั้งหลายพวกนั้น

นครจักรพรรดิขาวมีเจิงตั้นเป็นหุ้นเจ่อที่ผสานมรรคาล้มเหลวคนหนึ่งแล้ว แล้วยังต้องการตัวโจวฮูที่ประสบพบเจอกับเรื่องทำนองเดียวกันอีกหรือ? ยากจะจินตนาการได้จริงๆ ว่าผู้ฝึกบำเพ็ญตนที่มาถึงขอบเขตอย่างเจิงจวีจงนี้ ต่อจากนี้ยังจะทำเรื่องอะไรได้อีก? จะฝ่าฝืนสวรรค์หรืออย่างไร?

เจิงต้าเฟิงหยิบไข่ต้มใบชาออกมาอีกฟองหนึ่ง เคาะลงบนหน้าโต๊ะเบาๆ ภาพเหตุการณ์ผิดปกติในภูเขาก็หายวับไป โจวฮูทำจิตแห่งมรรคาให้มั่นคง ถอนสายตากลับมาช้าๆ เหลือบมองคนเฝ้าประตูคนแรกของภูเขาลั่วพั่วด้วยสายตาที่แฝงความหมายลึกล้ำ

เจิงต้าเฟิงก้มหน้าลงปอกเปลือกไข่อย่างไม่รีบไม่ร้อน พูดกลั้วหัวเราะกับตัวเองว่า “มองดูพวกเจ้ามานานขนาดนี้ จะให้เสียเปล่า ย่อมไม่ได้ มีคำพูดยิ่งใหญ่อยู่หลายคำที่อยากจะพูดกับเจ้ามานานแล้ว ”

โจวฮูกลับมานั่งลงบนม้านั่งยาวอีกครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ล้างหูรอฟังแล้ว ”

เจิงต้าเฟิงได้ยินก็อารมณ์ดีมาก ถ่มน้ำลายลงบนฝ่ามือ ยกกันขึ้น โน้มตัวไปด้านหน้าเตรียมจะเอาฝ่ามือที่มีน้ำลายขยับเข้าใกล้หูนาง ทำตัวทุเรศก็ควรจะมีขอบเขตกันบ้าง! โจวฮูสีหน้าเหลือเชื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ เพียงแค่โบกชายแขนเสื้อหนึ่งครั้ง ปัดฝ่ามือของเจิงต้าเฟิงออกอย่างแรง เซียนเว่ยที่ยังขนข้าวของอย่างเบามือเหลือบมาเห็นภาพนี้ก็จุ๊ปากด้วยความทึ่ง

บนยอดเขา ลู่เสิ่นถามอย่างสงสัย “ทั้งๆที่เป็นคนจริงจัง ไฉนต้องจงใจทำตัวหยาบกระด้างด้วย?” เขาได้มอบบทคันฉ่องดินให้กับเจิงจวีจงแล้ว ก่อนจะมอบตำราไปให้ ความรู้สึกคือทรมานอย่างสุดแสน แต่พอมอบให้ไปแล้ว กลับกลายเป็นว่ายอมรับชะตากรรม ปล่อยวางได้แล้ว จำต้องยอมรับว่าเจิงต้าเฟิงคือคนประหลาดจริงๆ

หลิวเสี่ยงกลับไม่สนใจจะตอบคำถามประเภทนี้ เพียงแค่ยิ้มเอ่ยกับเจิงจวีจงว่า “วางแผนอย่างตั้งใจทุกก้าวย่างเพียงเพื่อเล่นงานคนคนหนึ่ง ดูเหมือนว่านี่จะไม่สอดคล้องกับนิสัยการกระทำของเจิงจวีจงสักเท่าไรเลย”

เจิงจวีจงกล่าว “ในเมื่อรับปากชยุฉานไว้แล้วว่าจะช่วยดูแลภูเขาลั่วพั่ว ก็ต้องมีการเตรียมการล่วงหน้า ลงมือทำแต่เนิ่นๆ”

หลิวเสี่ยงถาม “หลังจากนี้จะจัดการกับโจวฮูอย่างไร?”

เจิงจวีจงตอบ “ตอนนี้นางยังไม่มีประโยชน์อะไรมาก เก็บไว้เป็นปมลับที่ซ่อนอยู่”

หลิวเสี่ยงหลุดหัวเราะพรืด

ตรงตีนเขา เจิงต้าเฟิงปอกเปลือกไข่ไปได้เกินครึ่งลูกแล้วก็หยุดมือ วางไข่ลงบนโต๊ะ ชี้ไปที่มันแล้วยิ้มเอ่ย “ไข่แดง ไข่ขาว เปลือกไข่”

โจวฮูมึนงงสงสัย

เจิงต้าเฟิงเห็นว่านางไม่เข้าใจก็อธิบายว่า “ทั้งสามอย่างนี้ ต่างก็มีขอบเขต ต่างก็สร้างโลกของตัวเองขึ้นมา”

โจวฮูหัวเราะเยาะ แสร้งทำเป็นลึกล้ำซับซ้อน หลอกให้สับสนอย่างนั้นหรือ?

หางตาของเจิงต้าเฟิงเหลือบมองไปยังนักพรตหนุ่มที่กำลังยักคิ้วหลิ่วตาให้ตนมาจากตรงประตูเรือน แล้วพูดต่อไปว่า “ภาษาเป็นแค่อุปกรณ์ที่ช่วยให้พวกเราเข้าใจโลกใบนี้เท่านั้น โดยแก่นแท้แล้วก็ไม่มีอะไรแตกต่างจากจอบเสียมในมือของชาวนาในหมู่บ้านชนบทและเชือกที่คนลากเรือบนฝั่งกำลังลากดึงไว้ในมือเท่าไรนัก การสนทนา การขอความรู้ การฝึกตน ล้วนขาดภาษาไปไม่ได้ แต่ภาษาไม่สามารถอธิบาย ‘มรรคา’ ทั้งหมดในฟ้าดินได้อย่างชัดเจน สิ่งที่บรรยายออกมาก็ไม่ใช่ภาพรวมทั้งหมดของฟ้าดิน ”

“ดังนั้นจึงต้องอาศัยความสามารถในการจินตนาการมาชดเชย”

“เพราะถึงอย่างไรหลายๆ ครั้ง ตัวอักษรกลับกลายเป็นอุปสรรคกีดขวาง ดังนั้นจึงมีคำพูดที่ไม่ได้แม่นยำถูกต้อง แค่เข้าใจความหมาย แต่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร มีความเข้าใจที่ไม่ต้องพูดก็รู้กัน คำพูดแบบเดียวกันแต่เข้าใจได้ต่างกัน ทัศนียภาพที่ไม่อาจระบุออกมาเป็นชื่อ สภาพการณ์ที่ยากจะใช้ถ้อยคำมาบรรยาย ความหมายที่คนไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเอ่ย แรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นในชั่วประกายไฟแลบ… มรรคาจารย์เต๋าที่รู้จักมรรคาดีที่สุดก็ยังไม่ได้เอ่ยว่าการฝืนตั้งชื่ออาจไม่สอดคล้องกับธรรมชาติของสิ่งนั้นหรอกหรือ? ขนาดมรรคาจารย์เต๋ายังเป็นเช่นนี้ แล้วพวกเจ้าจะทำอย่างไรได้?”