บทที่ 229.1

กระบี่จงมา – บทที่ 229.1 ขับไล่อธรรม บทที่ 229.1 ขับไล่อธรรม โดย ProjectZyphon ตอนที่เฉินผิงอันไปตรวจสอบเรื่องจริงเท็จที่ศาลเทพอภิบาลเมือง สวีหย่วนเสียกับจางซานเฟิงก็ต้องไปที่จวนเจ้าเมือง คนทั้งสองต่างก็เตรียมใจไว้ก่อนแล้วว่าอาจจะต้องไปชนตอ

ไม่คิดเลยว่าเมื่อได้รับการชักจูงจากบุตรชายหลิวเกาหวา เจ้าเมืองหลิวที่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลก็มารับรองชายฉกรรจ์เคราดกกับนักพรตหนุ่มที่ห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว เขาไม่เพียงแต่ไม่ได้ออกคำสั่งไล่แขก ถึงขั้นไม่ได้ขอร้องให้สวีหย่วนเสียแสดงวิชาดาบอันเผด็จการ แล้วก็ได้ไม่ขอให้จางซานเฟิงบังคับกระบี่บินให้บินว่อนไปทั่วลานบ้าน เมื่อได้ยินว่าคนทั้งสองนำข่าวมาบอก เขาก็มีท่าทางลังเลไปชั่วขณะ ก่อนจะบอกให้คนทั้งสองตามเขาไปที่เรือนหลัก คนทั้งสองตกใจอย่างหนักเพราะในห้องโถงใหญ่ของเรือนหลักมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วเจ็ดแปดคน มีทั้งคนฝึกยุทธ์สวมเสื้อเกราะที่นั่งจับดาบ มีขุนนางฝ่ายบุ๋นอายุมากที่กำลังชี้ไม้ชี้มือไปตามจุดต่างๆ ของแผนที่เมือง แล้วก็มีชายหนุ่มหญิงสาวที่หน้าตาท่าทางอิ่มเอิบ เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต แค่มองก็รู้ว่าเป็นผู้ฝึกตน หากไม่ได้จงใจอำพรางลมปราณและการหายใจเอาไว้ก็น่าจะเป็นผู้ฝึกลมปราณขอบเขตสามขอบเขตสี่

เจ้าเมืองหลิวแนะนำคนทั้งหมดคร่าวๆ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นยอดฝีมือของเมืองแยนจือ แล้วก็มีคนต่างถิ่นที่มาเยือนเพราะได้ข่าว ไม่ต่างจากสวีหย่วนเสียกับจางซานเฟิงสักเท่าไหร่

สวีหย่วนเสียมองประเมินชายฉกรรจ์ท่าทางธรรมดาซ้ำอีกรอบหนึ่ง ลักษณะท่าทางหนักแน่น น่าจะเป็นยอดฝีมือที่เมื่อไม่ลงมือก็ไม่โดดเด่น แต่หากลงมือต้องน่าตะลึงดุจสายฟ้าหมื่นชั่งอย่างแน่นอน

ส่วนจางซานเฟิงก็มอง ‘นักพรตท่าทางน่าเลื่อมใส’ คนหนึ่งอยู่หลายครั้ง นักพรตเฒ่ากำลังดื่มชาด้วยท่าทางเนิบช้าสบายใจ ด้านหลังคือมัลละร่างทองเหลืองสูงจั้งกว่าสองตน ‘มัลละ’ น่าจะเป็นสัญลักษณ์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของพรรคมหายันต์ลัทธิเต๋าไปแล้ว ส่วนใหญ่ไม่มีสติปัญญา ได้แต่ฟังคำสั่งที่ง่ายดายที่สุดของเจ้านาย ยกตัวอย่างเช่นการสังหารศัตรู มัลละร่างทองเหลืองที่ระดับขั้นสูง พลังการต่อสู้สามารถเทียบเคียงได้กับผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตสาม ไม่อาจดูแคลน ไม่สามารถมองเป็นหุ่นเชิดที่โง่เขลาชั้นเลวได้แน่นอน

เจ้าเมืองหลิวอธิบายสถานการณ์ล่าสุดให้สวีหย่วนเสียกับจางซานเฟิงฟังคร่าวๆ จากนั้นก็ทอดถอนใจ กุมมือคารวะเอ่ยด้วยความจริงใจว่า “ขอบคุณผู้ผดุงธรรมทุกคนที่ให้ความช่วยเหลือ หากสามารถผ่านพ้นหายนะครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัย จะต้องตั้งป้ายขอบคุณทุกท่าน นำชื่อของพวกท่านเขียนลงในอักขรานุกรมภูมิศาสตร์ของท้องที่อย่างแน่นอน”

ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างก็ลุกขึ้นมาคารวะกลับคืนพลางเอ่ยด้วยถ้อยคำตามมารยาท

เจ้าเมืองหลิวเดินไปหยุดอยู่ข้างโต๊ะ ด้านบนวางแผนที่ไว้สองแผ่น แผ่นหนึ่งคือแผนที่สภาพภูมิศาสตร์ของเมืองแยนจือ อีกแผ่นหนึ่งคือแผนที่หกเมืองของแคว้นไฉ่อีซึ่งรวมถึงเมืองแยนจือด้วย เจ้าเมืองหลิวยื่นนิ้วชี้ไปยังตำแหน่งระหว่างเมืองแยนจือกับเมืองอีกแห่งหนึ่ง “เมื่อครู่นี้ได้ข่าวดีมาเรื่องหนึ่ง แม่ทัพหม่ากับเทพเซียนเฒ่าต่างก็เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ที่นั่นด้วยตัวเอง ทหารม้าหกร้อยนายออกจากฐานทัพกำลังเร่งเดินทางมาที่เมืองของพวกเรา ช้าสุดคือยามซวี (ช่วงหนึ่งทุ่มถึงสามทุ่ม) ของคืนนี้ก็สามารถเข้าเมืองมารอฟังคำสั่งได้แล้ว พลทหารเดินเท้าสองพันนายกว่าจะมาถึงนอกเมืองก็เป็นช่วงยามจื่อ” (ช่วงเวลาห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง)

นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเมืองหลิวต้องจัดการกับเรื่องแบบนี้ เขาร้อนใจจนดวงตาแทบจะพ่นไฟได้ บวกกับที่ก่อนหน้านี้ต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว อกสั่นขวัญผวาอยู่ตลอดทั้งวัน ตอนนี้เวลาพูดน้ำเสียงจึงแหบพร่า รีบรับถ้วยชาร้อนๆ ที่กุนซือเฒ่าผู้ช่วยส่งมาให้

กุนซือเฒ่าที่ช่วยเจ้าเมืองหลิววางแผนมานานหลายปีรับหน้าที่แทนเจ้าเมืองหลิว ชี้ไปตามจุดต่างๆ บนแผนที่พลางอธิบายไปด้วย “ศาลเทพอภิบาลเมืองทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตรอกซิ่วฮวาของทิศเหนือ สะพานหม่าโถวทางทิศใต้ เจดีย์ชุยถงทางตะวันตก จวนจ้าวที่อยู่ใจกลางของเมือง ตอนนี้ค้นพบว่าสถานที่ทั้งหกนี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น ศาลเทพอภิบาลเมืองถูกปิดตายแล้ว เซียนซือสองคนที่แอบแฝงตัวเข้าไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับออกมา ที่ตรอกซิ่วฮวามีคนตายเฉียบพลันหกคน ชาวบ้านสามสิบสองตระกูลซึ่งเป็นคนในพื้นที่ได้พากันย้ายออกไปหมดแล้ว ด้านใต้สะพานหม่าโถวมีปีศาจน้ำกินคนปรากฎกาย ไม่รู้ว่าตอนนี้ลอยตามกระแสน้ำไปสร้างความวุ่นวายยังจุดอื่นของเมืองแล้วหรือไม่ เจดีย์ชุยถงที่เดิมทีใช้แจ้งเตือนตระกูลเซียนบนภูเขา ตอนนี้พังถล่มลงมาแล้ว ผู้เฒ่าที่เฝ้าเจดีย์ก็ตายไปอย่างฉับพลัน ส่วนในจวนจ้าวก็มีคนเป็นบ้าไปสิบกว่าคน อยู่ดีไม่ว่าดีอาการก็กำเริบราวกับเป็นโรคระบาด แม้แต่เจ้าหน้าที่ของที่ว่าการที่ไปตรวจสอบดูสถานการณ์ก็ยังเป็นบ้าไปถึงสองคน เป็นเหตุให้พวกเรา…”

กล่าวมาถึงตรงนี้เจ้าเมืองหลวก็กระแอมเบาๆ หนึ่งที กุนซือเฒ่าจึงไม่พูดต่อ

พูดออกไปแล้วก็ไม่น่าฟัง อาจส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงสะอาดไร้มลทินของใต้เท้าท่านเจ้าเมืองได้

เพราะจวนจ้าวเป็นเหมือนศาลเทพอภิบาลเมืองที่ทางการส่งคนไปปิดทุกทางเข้าออก ไม่อนุญาตให้คนในออก คนนอกเข้าแล้ว

นักพรตเฒ่าที่มีฉายาทางเต๋าว่าจงเมี่ยว (ผู้ที่น่าเลื่อมใสและดีงาม) วางถ้วยชาลง กล่าวยิ้มๆ ว่า “เรื่องนี้สำคัญยิ่ง ทุกการกระทำของใต้เท้าหลิวถือว่ากล้าหาญอย่างมาก เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของประชาชนนับหมื่น เชื่อว่าหลังจากจบเหตุการณ์ครั้งนี้ คนที่มีมโนธรรมสักหน่อยต้องรู้สึกขอบคุณการตัดสินใจของใต้เท้าหลิวเกี่ยวกับเรื่องตระกูลจ้าวในวันนี้แน่นอน”

ขุนพลสวมเสื้อเกราะท่าทางองอาจผ่าเผยซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ปรายหางตามองนักพรตจงเมี่ยว แล้วกระตุกมุมปากยกยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยัน

เจ้าเมืองหลิวรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาเอ่ยเบาๆ ว่า “ไม่ต้องขอบคุณ แค่สามารถให้อภัยได้ ข้าผู้เป็นขุนนางก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว”

แล้วเขาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างรวดเร็ว “โชคดีที่เทพเซียนเฒ่าผ่านเมืองของพวกเรามาพอดี เขาตรวจสอบดูภาพบรรยากาศยามค่ำคืนจึงสังเกตเห็นว่าเหนือเมืองของเรามีปราณหยางอบอวลไปทั่ว ไม่อย่างนั้นพวกเราก็คงยังถูกปิดหูปิดตา ถึงเวลานั้นหากเกิดเรื่อง ถูกปีศาจกลุ่มนั้นเล่นงานโดยไม่ทันตั้งตัว ผลลัพธ์ย่อมเลวร้ายจนไม่กล้าคิด เลยร้ายจนไม่กล้าคิด!”

สวีหย่วนเสียเอ่ยถาม “เจดีย์ชุยถงแห่งนั้นทำหน้าที่เหมือนปล่องส่งสัญญาณไฟที่ริมชายแดน สามารถส่งข่าวให้กับตระกูลเซียนที่อยู่บริเวณใกล้เคียงได้หรือไม่?”

ใบหน้าของขุนพลเสื้อเกราะอึมครึม พยักหน้ารับพลางกล่าวว่า “เป็นเช่นนี้จริง เพียงแต่ว่าพวกปีศาจเจ้าเล่ห์และอำมหิตยิ่งนัก พวกเขาลงมืออย่างเหี้ยมโหด ทำให้ทางเมืองกับตระกูลเซียนพรรคหลิงซี (ในสมัยโบราณหมายถึงนอแรดศักดิ์สิทธิ์ ปัจจุบันเปรียบเปรยถึงความรู้ใจ ความรู้สึกที่มีร่วมกัน) ขาดการติดต่อกัน เดิมทีเจดีย์ชุยถงมีเวทลับส่งสารที่มหัศจรรย์มาก อย่างมากสุดหนึ่งก้านธูปก็สามารถทำให้พรรคหลิงซีรู้ข่าว ตอนนี้ให้กระบี่บินไปส่งข่าว เฮอๆ ความเร็วใช้ได้ แต่ราคาแพงไปหน่อย”

ขุนพลบู๊สวมเสื้อเกราะชำเลืองตามองนักพรตจงเมี่ยวที่ท่าทางภาคภูมิใจในตัวเอง ไม่ว่ามองอย่างไรท่าทางนั้นก็น่าเตะ

ใช้กระบี่บินที่ธรรมดาที่สุดส่งข่าวครั้งหนึ่งกลับเปิดปากตั้งราคาถึงหนึ่งแสนตำลึงเงิน คิดว่าตนไม่รู้ราคาการทำธุรกิจของจุดพักม้าบนภูเขาจริงๆ หรือไง?

คาดว่ามัลละร่างทองเหลืองสองตนที่เชิญมาก็คงต้องให้เจ้าเมืองหลิวควักเงินส่วนตัวจ่ายไปไม่น้อย