บทที่ 522.4 สุราในยุทธภพ กระดกดื่มหมดรวดเดียว

แต่ไหนแต่ไรมาแคว้นจิ่งหนันก็มีพลังการต่อสู้ทางน้ำที่โดดเด่นมาโดยตลอด เป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งรองจากราชวงศ์ต้าจ้วนและราชวงศ์ต้ากวานที่อยู่ทางใต้เท่านั้น แต่แทบจะไม่เคยมีกองทัพทหารม้าที่ก่อตั้งอย่างเป็นจริงเป็นจังเพื่อเข้าสู่สมรภูมิรบอย่างแท้จริงมาก่อน เวลาหลายสิบปีที่ผ่านมานี้ แม่ทัพบู๊ที่เป็นพระประยูรญาติผู้นั้นได้กว้านซื้อม้าศึกมาจากแคว้นโฮ่วเหลียงที่มีชายแดนติดต่อกันทางทิศตะวันตก ถึงได้สามารถก่อตั้งกองทัพม้าที่มีจำนวนประมาณสี่พันนายขึ้นมาได้ น่าเสียดายก็แต่การกรีฑาทัพกลับไร้ชัยชนะ ไปเจอเข้ากับหวังตุ้นบุคคลอันดับหนึ่งของแคว้นอู่หลิงเข้า เผชิญหน้ากับปรมาจารย์ใหญ่วิถีวรยุทธที่เป็นเช่นนี้ ต่อให้ขี่ม้าแล้วมีหกขาก็ยังไล่ตามไม่ทัน ถูกกำหนดมาแล้วว่าไม่อาจสังหารอีกฝ่ายได้สำเร็จ เมื่อมีรายงานทางการทหารหลุดรอดมา ปีนั้นถึงได้ยกทัพถอยกลับไป

หันกลับมามองทหารม้าและพลเดินเท้าของแคว้นอู่หลิงที่เมื่ออยู่บนอาณาเขตของหลายสิบแคว้นกลับไม่โดดเด่น ถึงขั้นพูดได้ว่าค่อนข้างจะไม่ได้เรื่อง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพม้าแคว้นจิ่งหนันที่ให้ความสำคัญเฉพาะกับการรบทางน้ำมาโดยตลอดก็ถือว่าได้เปรียบเสมอมา

ดังนั้นในฐานะที่สุยจิ่งเฉิงเป็นคนของแคว้นอู่หลิงจึงรู้สึกว่าเมื่อกองทหารลาดตระเวนสองกลุ่มนี้มาเจอกัน ต้องเป็นทหารฝ่ายของตนที่คว้าชัยชนะอย่างแน่นอน

ทว่าสถานการณ์บนสนามรบกลับเกิดจุดจบที่เอนเอียงไปข้างหนึ่ง หลังจากที่ทหารลาดตระเวนทั้งสองฝ่ายมาพบเจอกันบนเส้นทางที่ทอดยาว ก็ไม่เหลือพื้นที่ว่างใดๆ ให้พวกเขาย้อนกลับหลัง ผู้นำของทหารลาดตระเวนทั้งสองฝ่ายเองก็ไม่มีความลังเลใจใดๆ

พวกเขาไม่ได้แผดเสียงร้องตะโกน เพียงแต่ควบม้าพุ่งบุกไปด้านหน้าด้วยความเงียบงัน

หลังจากผลัดยิงธนูเข้าใส่กันอยู่หลายรอบ ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บล้มตาย ทหารลาดตระเวนของแคว้นจิ่งหนันก็พอจะคว้าชัยชนะเล็กๆ ไว้ได้ สามารถยิงธนูให้ทหารลาดตระเวนห้าคนของแคว้นอู่หลิงบาดเจ็บและล้มตายไปได้ ส่วนทางฝ่ายทหารม้าของแคว้นจิ่งหนันกลับมีคนตายแค่สองและบาดเจ็บหนึ่งเท่านั้น

พวกเขาชักดาบต่อสู้กันอีกครั้ง

ทั้งสองพุ่งสวนผ่านไหล่กันไป

ทหารลาดตระเวนของแคว้นอู่หลิงที่แอบลอบเข้าไปในแคว้นศัตรูมีคนบาดเจ็บล้มตายเพิ่มขึ้นอีก

หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายสลับตำแหน่งกันบนสนามรบแล้ว ทหารลาดตระเวนแคว้นอู่หลิงสองคนที่บาดเจ็บจนผลัดตกจากหลังม้าก็พยายามจะหนีออกไปจากเส้นทาง แต่กลับถูกทหารลาดตระเวนหลายคนของแคว้นจิ่งหนันที่ในมือถือคันธนูยิงเข้าใส่ศีรษะและลำคอ

ทหารลาดตระเวนของแคว้นจิ่งหนันที่พลัดร่วงตกจากหลังม้าซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของสนามรบมีจุดจบที่อนาถยิ่งกว่า เพราะถูกลูกธนูหลายดอกปักตรึงเข้าที่ใบหน้า หน้าอก และยังถูกทหารม้าคนหนึ่งที่หันตัวเบี่ยงข้างค้อมเอวตวัดดาบฟันเข้าที่ลำคออย่างแม่นยำ เลือดสดไหลนองอาบพื้น

ทหารลาดตระเวนแคว้นอู่หลิงที่สนามรบอยู่ทางทิศใต้มีเพียงทหารม้าคนหนึ่งที่ขี่ม้าสองตัวควบทะยานลงใต้ไปต่อ

อันที่จริงทหารลาดตระเวนของทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่ได้แค่ขี่ม้ากันคนและตัว เพียงแต่การเปิดฉากเข่นฆ่าบนเส้นทางคับแคบ เมื่อต้องเร่งร้อนพุ่งทะยานออกไป ม้าศึกที่พยายามจะติดตามเจ้านายข้ามเข้าไปยังขบวนรบของฝ่ายตรงข้ามก็มักจะถูกการทะลวงขบวนของอีกฝ่ายยิงหรือฟันตายให้ได้มากที่สุด

ดังนั้นทหารลาดตระเวนแคว้นอู่หลิงหนึ่งคนสองม้าผู้นั้นจึงได้ม้ามาจากสหายอีกคนที่ยอมยกพาหนะให้อย่างเด็ดเดี่ยว

ไม่อย่างนั้นหนึ่งคนหนึ่งม้าก็ไม่มีทางไปได้ไกล

ส่วนทหารลาดตระเวนแคว้นอู่หลิงคนอื่นๆ ก็พากันหันหัวม้ากลับ เป้าหมายของพวกเขานั้นง่ายดายมาก นั่นคือเอาชีวิตมาสกัดกั้นการไล่ฆ่าของทหารลาดตระเวนฝั่งศัตรู

แน่นอนว่ายังมีทหารลาดตระเวนที่ไม่มีม้าศึกผู้นั้นอีกคนที่สูดลมหายใจเข้าลึก ถือดาบยืนปักหลักนิ่ง

บนสนามรบ ในเรื่องของการทั้งรบทั้งถอยร่นนั้น ทหารม้ากองใหญ่ไม่กล้าทำ ทว่าทหารลาดตระเวนที่เชี่ยวชาญและมีฝีมือแกร่งกล้าที่สุดในกองทัพม้าอย่างพวกเขากลับพอจะทำได้ แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ทั้งพวกเขาเองและทหารม้าคนนั้นก็ยากที่จะทิ้งระยะห่างจากพวกคนเถื่อนแคว้นจิ่งหนันได้

กองกำลังของทั้งสองฝ่ายสูสีกัน เพียงแต่ว่าเดิมทีศักยภาพก็มีความแตกต่าง หลังจากทะลวงขบวนรบมาได้หนึ่งครั้ง บวกกับที่ฝั่งของแคว้นอู่หลิงมีหนึ่งคนสองม้าหนีรอดไปจากสนามรบได้ ดังนั้นพลังการต่อสู้จึงยิ่งแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

ครู่หนึ่งต่อมา

ก็คือศพที่นอนเกลื่อนพื้น

ทหารลาดตระเวนแคว้นจิ่งหนันมีหกม้าสามคนที่ไล่ตามไปเงียบๆ

ส่วนคนอื่นๆ เมื่อพลทหารอายุน้อยคนหนึ่งออกคำสั่งก็พลิกตัวลงจากหลังม้า ใช้ธนูเบาปักลงไปบนหน้าผากของทหารลาดตระเวนบาดเจ็บที่นอนอยู่บนพื้น เสียงปึกดังหนึ่งครั้ง ลูกธนูก็ปักตรึงเข้าไปในศีรษะ

แล้วก็มีทหารลาดตระเวนของแคว้นจิ่งหนันสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังทหารม้าฝั่งศัตรูคนหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัส แล้วก็เริ่มแข่งกันยิงธนูโดยมีเป้าเป็นศีรษะของศัตรู ฝ่ายที่พ่ายแพ้อับอายจนกลายเป็นความโกรธ จึงชักดาบออกมา ก้าวเดินเร็วๆ ไปข้างหน้าฟันศีรษะทหารผู้นั้นดังฉับ หัวกระเด็นหล่นร่วงพื้น

ทหารหนุ่มคนนั้นมีสีหน้าไร้อารมณ์อยู่ตลอดเวลา เพียงแค่ยกเท้ากระทืบลงบนศพศพหนึ่งของทหารลาดตระเวนแคว้นอู่หลิง ใช้ใบหน้าของศพที่อยู่บนพื้นมาเช็ดคราบเลือดบนดาบศึกในมือตัวเองช้าๆ

ทหารลาดตระเวนแคว้นอู่หลิงที่นอนอยู่บนพื้นคนหนึ่งซึ่งเดิมทีควรจะบาดเจ็บหนักแล้วตายไป อยู่ดีๆ ก็หันหน้าไม้ยิงใส่ศัตรูคนหนึ่งที่เดินมาใกล้เขาเพื่อตัดหัวนำไปรับความดีความชอบ ฝ่ายหลังไม่มีที่ให้หลบเลี่ยงจึงเตรียมจะยกมือขึ้นบังใบหน้าตัวเองตามจิตใต้สำนึก

ทหารบู๊หนุ่มผู้นั้นคล้ายจะคาดเดาได้นานแล้ว เขาไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ เพียงโยนดาบศึกที่อยู่ในมือออกไป คมดาบก็ตัดเข้าที่แขนข้างที่ถือหน้าไม้ของคนผู้นั้นพอดี ทหารลาดตระเวนแคว้นจิ่งหนันที่เพิ่งถูกช่วยชีวิตคนนั้นเดือดดาลอย่างหนัก ดวงตาที่ถลึงกว้างเริ่มมีเส้นเลือดฝอยปรากฎ เขาก้าวยาวๆ ไปด้านหน้า หมายจะสับทหารลาดตระเวนที่แขนขาดให้เละ คิดไม่ถึงว่าคนหนุ่มที่อยู่ห่างไปไกลจะเอ่ยว่า “อย่าฆ่าคนระบายความแค้น ให้เขาตายไปเร็วๆ หน่อย ไม่แน่ว่าวันใดพวกเราก็อาจจะต้องมีจุดจบเช่นนี้”

แม้ว่าไฟโทสะในใจของทหารลาดตระเวนแคว้นจิ่งหนันผู้นั้นจะสูงเทียมฟ้า แต่ก็ยังพยักหน้ารับ เดินไปข้างหน้าเงียบๆ แล้วเอาดาบแทงเข้าที่ลำคอของคนที่อยู่บนพื้น พอบิดข้อมือหนึ่งครั้งก็ชักดาบออกอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่นานเท่าไร ทหารลาดตระเวนสามคนที่จากไปก็ย้อนกลับมา ในมือมีศีรษะของทหารม้าแคว้นอู่หลิงที่ยากจะหนีพ้นหายนะผู้นั้นเพิ่มมาด้วย ศพที่ไร้หัวของเขาถูกวางไว้บนหลังของม้าตัวหนึ่ง

ทหารบู๊หนุ่มรับดาบศึกมาจากมือของทหารลาดตระเวนคนหนึ่งที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชา สอดดาบกลับเข้าฝักเบาๆ แล้วเดินไปยังข้างศพที่ไร้ศีรษะ ค้นจนเจอรายงานทางการทหารปึกหนึ่งที่อีกฝ่ายรวบรวมมาได้

ทหารบู๊หนุ่มยืนพิงม้าศึก อ่านรายงานเหล่านั้นอย่างละเอียด พอคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ก็เงยหน้าสั่งความว่า “ไปเก็บศพพี่น้องตัวเองให้ดี ส่วนทหารลาดตระเวนฝ่ายศัตรูก็ตัดหัวแล้วรวบรวมศพมาไว้ ขุดหลุมหาที่ฝังพวกเขาให้เรียบร้อย”

ชายฉกรรจ์ร่างกำยำคนหนึ่งพูดบ่นอย่างไม่พอใจว่า “กู้เปียวจ่าง งานสกปรกที่เหน็ดเหนื่อยแบบนี้ เดี๋ยวพวกกองทัพที่ปักหลักอยู่บริเวณใกล้เคียงก็มาทำเองนั่นแหละ”

พลทหารหนุ่มคลี่ยิ้ม “ไม่ได้ให้พวกเจ้าเหนื่อยเปล่าหรอก ศีรษะของผู้นำสองหัวนั้น พวกเจ้าปรึกษากันเองแล้วกันว่าครั้งนี้จะมอบให้ใคร”

เสียงไชโยโห่ร้องดังขึ้นทันใด

สุดท้ายทหารลาดตระเวนของแคว้นจิ่งหนันที่พลังการต่อสู้น่าตะลึงกลุ่มนี้ก็ห้อทะยานจากไป

บนต้นไม้กลางป่าลึกข้างทาง สุยจิ่งเฉิงมีสีหน้าซีดขาว นางไม่เอ่ยอะไรสักคำมาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้

เฉินผิงอันถาม “เหตุใดถึงไม่ขอให้ข้าลงมือช่วยคนเหล่านั้น?”

สุยจิ่งเฉิงทำเพียงแค่ส่ายหน้า

คนทั้งสองจูงม้าออกมาจากป่าลึก เฉินผิงอันพลิกตัวขึ้นหลังม้าแล้วก็หันหน้าไปมองยังสุดปลายทางของถนน ทหารบู๊หนุ่มผู้นั้นมาปรากฎตัวอยู่ไกลๆ แต่เขาไม่ได้ควบม้าตรงมาด้านหน้า ครู่หนึ่งต่อมา คนผู้นั้นก็ยิ้มกว้าง ผงกศีรษะให้กับคนชุดเขียว จากนั้นก็ชักหัวม้าหันกลับจากไปอย่างเงียบเชียบ

สุยจิ่งเฉิงเอ่ยถาม “คือยอดฝีมือยุทธภพที่ซ่อนตัวอยู่ในกองทัพหรือ?”

เฉินผิงอันกระทุ้งสีข้างม้าเบาๆ หนึ่งคนหนึ่งม้าเหยาะย่างไปเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้า เขาส่ายหน้าตอบว่า “เพิ่งจะเลื่อนสู่ขอบเขตสามได้ไม่นานเท่าไร น่าจะเป็นขอบเขตที่เขาขัดเกลามาจากการเข่นฆ่าบนสนามรบ ร้ายกาจอย่างมาก”

สุยจิ่งเฉิงรู้สึกคลางแคลงใจเล็กน้อย

เพราะสำหรับเซียนกระบี่ท่านหนึ่งที่สามารถสังหารเซียวซูเย่ได้อย่างง่ายดายแล้ว เหตุใดทหารบู๊ชายแดนที่เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธขอบเขตสามคนหนึ่งถึงคู่ควรกับคำว่า ‘ร้ายกาจมาก’ จากเขาด้วย?