บทที่ 523.1 สถานการณ์ใหญ่ในใต้หล้า ล้วนเป็นเพียงเรื่องเล็ก

แคว้นจิ่งหนันมีลำคลองไหลกระจายตัวอยู่หนาแน่น ม้าทั้งสองตัวยังคงเดินทางทั้งวันทั้งคืน

เพียงแต่ว่าจะเดินทางจากแคว้นจิ่งหนันไปยังแคว้นเป่ยเยี่ยนอย่างไรนั้นค่อนข้างจะยุ่งยากอยู่บ้าง เพราะก่อนหน้านี้ไม่นานชายแดนของสองแคว้นได้เกิดศึกสงครามที่ต่อเนื่อง เป็นเป่ยเยี่ยนที่เป็นฝ่ายโจมตีก่อน ทหารม้าติดอาวุธเบาจำนวนหลายร้อยถึงหนึ่งพันนายพากันบุกเข้ามาจู่โจมหน้าด่านอย่างอาจหาญ ส่วนทางทิศเหนือของแคว้นจิ่งหนันก็แทบจะไม่มีกองกำลังทหารม้ามากพอที่จะออกไปเข่นฆ่ากับศัตรูภายนอกได้ ดังนั้นจึงได้แต่ถอยกลับเข้ามาพิทักษ์เมือง ด้วยเหตุนี้หน้าด่านชายแดนของสองแคว้นต่างก็ถูกปิด ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไม่ว่าผู้ฝึกยุทธคนใดที่เดินทางออกมาท่องเที่ยวล้วนจะต้องกลายมาเป็นเป้าให้ผู้คนโจมตี

แต่ว่าม้าทั้งสองก็ยังตัดสินใจเลือกที่จะข้ามด่านชายแดนโดยผ่านทางเส้นทางภูเขา

เชื่อมโยงกับเรื่องที่หน่วยลาดตระเวนของแคว้นอู่หลิงแทรกซึมเข้ามาในแคว้นจิ่งหนันก่อนหน้านี้ สุยจิ่งเฉิงก็คล้ายจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

ยามสนธยาของวันนี้พวกเขาควบม้าขึ้นมาบนเนินเขาก็เห็นว่าหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่สร้างติดกับลำน้ำมีเปลวเพลิงโหมกระพือ

ในขณะที่สุยจิ่งเฉิงนึกว่าผู้อาวุโสจะทำเพียงแค่มองดูอยู่ไกลๆ แล้วอ้อมผ่านไปอีกครั้งนั้นเอง ม้าตัวหนึ่งก็ควบตะบึงมุ่งลงจากเนินเขาห้อตรงดิ่งเข้าหาหมู่บ้านทันที สุยจิ่งเฉิงอึ้งตะลึง ก่อนจะรีบโบยแส้ควบม้าไล่กวดตามไป

พอเข้ามาในหมู่บ้านแล้วก็เห็นภาพบรรยากาศที่ราวกับนรกบนดิน ทุกหนแห่งล้วนมีแต่ศพที่ถูกฆ่าอย่างทารุณ สตรีส่วนใหญ่ไม่มีอาภรณ์ปกปิดเรือนร่าง ส่วนชายฉกรรจ์ก็ถูกทวนแทงแขนขาทั้งสี่จนเป็นบาดแผลเหอวะหวะ ส่วนมากล้วนตายเพราะเสียเลือดมากเกินไป คนที่ดิ้นรนกระเสือกกระสนคลานหนีก็ลากรอยเลือดไปด้วยตลอดทาง และยังมีเศษซากแขนขาอีกจำนวนมากที่ถูกคมดาบกรีดเฉือนออกมา จุดจบของเด็กๆ หลายคนน่าเวทนามากเป็นพิเศษ

สุยจิ่งเฉิงพลิกตัวลงจากหลังม้า แล้วก็เริ่มคุกเข่าอาเจียนแห้งๆ

เฉินผิงอันหลับตาลง เงี่ยหูหลับตาฟังอยู่ชั่วครู่ก็เอ่ยว่า “ไม่มีใครรอด”

สุยจิ่งเฉิงฟังไม่เข้าหูแม้แต่น้อย รู้สึกเพียงว่าตนแทบจะอาเจียนเอาน้ำดีขมๆ ออกมาด้วยแล้ว

เฉินผิงอันทรุดตัวลงนั่งยอง หยิบดินที่อาบไปด้วยเลือดขึ้นมาหนึ่งหยิบมือ หลังจากขยี้เบาๆ แล้วก็โยนทิ้งลงพื้น เขาลุกขึ้นยืน กวาดตามองไปรอบด้าน จากนั้นจึงกระโดดขึ้นไปบนหลังคา มองฝีเท้าและรอยเท้าม้าที่อยู่โดยรอบ เส้นสายตามองไล่ไปยังจุดห่างไกลอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายพอพลิ้วกายลงบนพื้น เฉินผิงอันปลดน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่แล้วยื่นส่งให้สุยจิ่งเฉิง จากนั้นก็ยื่นเชือกจูงม้าของตัวเองส่งให้นางไปพร้อมกันด้วย “พวกเราไล่ตามไปยังทัน เจ้าจำไว้ว่าจงดูแลตัวเองให้ดี หากเจ้าอยู่ที่นี่เพียงลำพังอาจไม่ปลอดภัย พยายามตามข้าให้ทัน หากฝีเท้าม้าเริ่มถดถอยก็เปลี่ยนมาขี่ตัวใหม่”

แล้วเฉินผิงอันก็พุ่งทะยานออกไป

สุยจิ่งเฉิงพลิกตัวขึ้นหลังม้า ข่มกลั้นอาการเวียนหัวตาลายฝืนควบม้าห้อตะบึงออกไป

โชคดีที่บุรุษชุดเขียวไม่ได้จงใจใช้กำลังทั้งหมดในการไล่ตามอย่างเดียว ยังคงพะวงถึงฝีเท้าม้าของสุยจิ่งเฉิงด้วย

ประมาณเกือบครึ่งชั่วยามต่อมาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้ามาจากทางหาดน้ำตื้นในหุบเขาแห่งหนึ่ง

ผู้อาวุโสไม่หยุดฝีเท้า แต่เอ่ยขึ้นว่า “ตามมาทันแล้ว จากนี้ไม่ต้องกังวลว่าจะทำให้ม้าบาดเจ็บ แค่ตามข้ามาให้ทันก็พอ ทางที่ดีที่สุดคืออย่าทิ้งระยะห่างเกินสองร้อยก้าว แต่ว่าต้องระวัง ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้น”

สุยจิ่งเฉิงกระโดดขึ้นไปบนหลังม้าอีกตัวหนึ่ง ตรงเอวรัดน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ที่ผู้อาวุโสมอบให้นางไว้ชั่วคราว แล้วเริ่มควบม้าตะบึงไปเบื้องหน้า

กองทัพม้าของชายแดนมักจะมีกฎเหล็กเกี่ยวกับเรื่องการแปรงขนล้างหน้าม้าหรือป้อนหญ้าให้กับม้าอยู่เสมอ

ท่ามกลางหุบเขาที่เป็นกึ่งเส้นทางดินกึ่งเส้นทางน้ำแห่งนี้ กองทหารม้าติดอาวุธเบากองนั้นน่าจะมาหยุดพักแล้วก็เพิ่งออกเดินทางไปได้ไม่นาน

ทหารม้าคนหนึ่งที่อยู่รั้งท้ายกองหันหน้ามามองด้านหลังพอดี พอเห็นเงาร่างล่องลอยที่เป็นกลุ่มควันสีเขียว แต่มองไม่เห็นโฉมหน้าพุ่งทะยานมา เขาก็อึ้งตะลึงไปก่อนพักหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มแหกปากคำรามอย่างเดือดดาล “มีชาวยุทธฝั่งศัตรูมาลอบโจมตี!”

ชุดเขียวเหมือนควันสีเขียวกลุ่มหนึ่งที่พุ่งมาถึงในชั่วพริบตา ทหารม้าฝีมือดีหลายสิบนายที่ผ่านการฝึกซ้อมมาอย่างมีระเบียบเพิ่งจะชักม้าหันหัวกลับ เตรียมจะขึ้นสายคันธนู ดาบรบที่พกอยู่ตรงเอวของทหารม้าสองนายก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงได้ออกจากฝักส่งเสียงดังเคร้ง พริบตาเดียวสองหัวก็ลอยกระเด็นขึ้นสูง ศพไร้หัวทั้งสองร่วงตกลงสู่พื้น

ชุดเขียวนั้นไม่ได้พลิ้วกายลงสู่พื้น เพียงแค่เดินค้อมเอวพลิกตัวกระโดดหมุนกลับไปมาอยู่บนม้าศึกครั้งแล้วครั้งเล่า สองมือถือดาบ

เพียงแค่ชั่วพริบตาก็มีทหารม้ายี่สิบกว่านายที่ต้องจบชีวิตภายใต้คมดาบ ทุกคนล้วนตายในดาบเดียว บางก็ร่างขาดครึ่งท่อน บ้างก็ถูกดาบฟันผ่าแสกหน้า

ทหารม้าฝีมือดีของแคว้นเป่ยเยี่ยนเริ่มแตกฮือกระจายตัวอย่างรวดเร็ว พวกเขาพากันทิ้งคันธนูเปลี่ยนมาใช้ดาบแทน แล้วก็มีบางคนที่เริ่มหยิบเสื้อเกราะจากห่อสัมภาระออกมาสวมใส่ไว้บนร่าง

มีทหารม้าคนหนึ่งลักษณะคล้ายผู้นำวิ่งตะบึงเข้ามาพร้อมกับทวนยาวในมือ ทวนนั้นจ้วงแทงเข้าใส่ชุดเขียวอย่างว่องไว ฝ่ายหลังกำลังใช้ปลายดาบจิ่มไปบนลำคอของทหารม้าคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายเบาๆ และกำลังเก็บดาบมาพอดี จึงถือโอกาสนี้ถอยกรูดไปสังหารทหารม้าอีกคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง ทวนยาวก็พุ่งตามอีกฝ่ายไปอย่างแม่นยำราวกับคาดคะเนไว้แล้ว

สุยจิ่งเฉิงกำลังจะตะโกนว่าระวัง เพียงแต่นางก็รีบยกมือปิดปากอย่างรวดเร็ว

นาทีถัดมา สุยจิ่งเฉิงเห็นเพียงว่าไม่รู้ว่าคนชุดเขียวทำอย่างไร เขาเบี่ยงร่างกลางอากาศ เดินก้าวเหยียบไปด้านหน้า พุ่งปะทะกับทวนยาวโดยตรง ปล่อยให้คมแหลมของทวนแทงทะลุหัวใจของตัวเอง จากนั้นก็พุ่งทะยานไปด้านหน้า แม่ทัพทหารม้าผู้นั้นร้องคำรามอย่างเดือดดาล ต่อให้ฝ่ามือเปรอะไปด้วยเลือดสดก็ยังคงไม่ยอมปล่อยมือ ทว่าทวนยาวก็ยังคงทะลุเลื่อนจากฝ่ามือไปด้านหลังอย่างต่อเนื่อง ภายใต้การเสียดสีที่รุนแรง บาดแผลบนฝ่ามือของเขาลึกจนเห็นถึงกระดูกขาว ในใจรู้ว่าท่าไม่ดี ในที่สุดก็เตรียมจะสละทวนยาวที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษทิ้ง ทว่าเพียงชั่วพริบตานั้นชุดเขียวก็มายืนค้อมเอวอยู่บนหัวม้า นาทีถัดมาดาบก็แทงทะลุลำคอของเขาจนเป็นช่องโพรงในชั่วพริบตา

คนผู้นั้นยืดตัวขึ้นพรวด ดาบยาวในมือขวาแทงทะลุลำคอของทหารม้า ไม่เพียงเท่านี้ มือที่ถือดาบยังชูขึ้นสูง ร่างของแม่ทัพทหารม้านายนั้นจึงถูกดึงลอยขึ้นจากหลังม้า

บนหลังม้าศึก ดาบศึกที่จัดทำขึ้นสำหรับกองทัพทหารม้าของแคว้นเป่ยเยี่ยนที่คนชุดเขียวผู้นั้นถือไว้ในมือแทบจะแทงทะลุลำคอของแม่ทัพทหารม้าออกมาทั้งหมด เผยให้เห็นคมดาบแวววับช่วงใหญ่ เพราะออกดาบเร็วเกินไป เร็วจนถึงขั้นที่ว่าไม่มีเลือดสดติดดาบเลย

เฉินผิงอันพลันชักดาบเก็บ ศพของแม่ทัพทหารม้าก็กลิ้งหลุนๆ ตกลงไปกระแทกพื้น

อาศัยโอกาสนี้ ทหารม้าของแคว้นเป่ยเยี่ยนก็เริ่มง้างคันธนูขึ้นระดมยิง

มือทั้งสองของเฉินผิงอันถือดาบ ชุดเขียวสะเทือนหนึ่งครั้ง ลูกธนูทั้งหมดก็ระเบิดแตกอยู่กลางอากาศ

ม้าศึกใต้ฝ่าเท้าขาหักจนร่างทรุดลงพื้นในเสี้ยววินาที ทุกคนแทบจะมองไม่เห็นเงาร่างสีเขียวนั้น มีเพียงประกายคมดาบสองเสี้ยวที่พุ่งวาบขึ้นจุดแล้วจุดเล่า ประหนึ่งแสงไฟที่ลุกโชนอยู่ในหมู่บ้านแห่งนั้น ยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ ทว่าผ่านที่ใดที่นั่นต้องมีคนตาย

ทหารม้าฝีมือดีสองร้อยนายของเป่ยเยี่ยน ล้วนกลายเป็นศพที่ไม่สมประกอบสองร้อยศพ

เฉินผิงอันยืนอยู่บนหลังม้าศึกตัวหนึ่ง โยนดาบยาวที่อยู่ในมือทิ้งลงบนพื้น กวาดตามองไปรอบด้าน “ตามพวกเรามาตลอดทางแล้ว กว่าจะเจอโอกาสเช่นนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ยังไม่ปรากฏตัวอีกรึ?”

กลางลำธารที่ผิวน้ำสูงแค่หัวเข่าพลันมีศีรษะหนึ่งที่สวมหน้ากากสีขาวหิมะผุดลอยออกมา ริ้วคลื่นกระเพื่อมเป็นระลอก สุดท้ายก็มีคนชุดดำยืนอยู่ตรงนั้น เสียงเจือหัวเราะเบาๆ ดังลอดออกมาจากริมหน้ากาก “ช่างมีวิชาดาบที่งดงามนัก”

เวลาเดียวกันนั้นบนหน้าผาแต่ละจุดก็มีนักฆ่าชุดดำหน้ากากขาวอีกหลายคนพลิ้วตัวลงมา

หนึ่งเป็นสตรีรูปร่างอรชร ในมือถือตลับผงประเครื่องประทินโฉม จีบนิ้วเป็นท่าดรรชนีกล้วยไม้ กำลังใช้นิ้วแต้มถูผงชาดลงบนลำคอขาวนวลของตน