บทที่ 626 ก่อกบฏ

เฉินชิงตูมองเฉินผิงอัน

เฉินผิงอันรีบเก็บกระบี่บินที่ยังไม่ตั้งชื่อ ‘เล่มนั้น’ ลงไปทันที จิตขยับไหวก็ไม่เห็นแสงกระบี่ใดๆ เพียงแต่กระบี่บินทั้งหมดกลับไปหลบซ่อนอยู่ในช่องโพรงลมปราณที่สำคัญ สุดท้ายรวมตัวกันกลายเป็นกระบี่หนึ่งเล่ม

การไปกลับของกระบี่บินที่แทบจะมองข้ามการฉุดรั้งของแม่น้าแห่งกาลเวลา ครั้งนี้ แท้จริงแล้วไม่มีเหตุผลอย่างยิ่ง นี่ต้องยกคุณความชอบให้กับกระบี่บินแห่ง ชะตาชีวิตเล่มนี้ พอมาอยู่ในฟ้าดินขนาดเล็กที่กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตอีกเล่มหนึ่งสร้างขึ้นมา สองวิชาอภินิหารทับซ้อนกัน นั่นจึงมีประสิทธิผลที่เรียกได้ว่าเทพไม่รู้ ผีไม่เห็นเช่นนี้

กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตที่ผู้ฝึกลมปราณหลอมขึ้นภายใต้โชควาสนาเอื้ออำนวย ถึงอย่างไรก็เป็นของที่ผู้ฝึกกระบี่ท่านอื่นเหลือทิ้งไว้ เมื่อเทียบกับกระบี่บินของตัว ผู้ฝึกกระบี่เองแล้ว ทั้งสองฝ่ายมีความต่างกันทั้งด้านรูปลักษณ์และจิตวิญญาณ และความต่างเช่นนั้นก็มากมหาศาลดุจถูกกางกั้นด้วยฟ้าดิน

ต่อให้ฝ่ายแรกจะผ่านการหลอมใหญ่มาแล้วก็ยังคงอยู่ในขอบเขตของวัตถุนอกกายครึ่งตัว แต่ฝ่ายหลังกลับเกี่ยวพันกับชีวิตอย่างจริงแท้แน่นอน มีวิชาอภินิหารแห่งชะตาชีวิตที่น่าเหลือเชื่ออยู่หลายอย่าง

ซงเจินกับไฮเหลยคือกระบี่บินที่สร้างจำลองขึ้นจากภูเขาชังกระบี่ นั่นก็ยิ่งไม่ต้องพูดมาก ส่วนใหญ่แล้วเอามาใช้ควบคู่กับวิชายันต์ ถูกเฉินผิงอันที่เป็นผู้ฝึกยุทธเต็มตัวนำมาใช้หนีเอาชีวิตรอดหรือไม่ก็แลกชีวิตกับผู้อื่น

ชูอีสืออู่คือวัตถุของเซียนบรรพกาลที่แท้จริง ทว่าต่อให้ถูกเฉินผิงอันหลอมใหญ่แล้วก็ยังไม่อาจร่ายใช้วิชาอภินิหารได้ ความมหัศจรรย์ในการออกกระบี่จะหยุดอยู่แค่ขอบเขตของความเร็วที่มีมากอย่างถึงที่สุด มีความทนทานและความคมเท่านั้น คำว่าย้ำยีวัตถุสวรรค์ก็หนีไม่พ้นเช่นนี้เอง เพียงแต่ว่าหลังจากที่ทุ่มเทพลังกายพลังใจ อย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ยังหยุดอยู่แค่ที่ตรงนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฉินผิงอันจึงไม่ตำหนิตัวเองมากเกินไปนัก

เฉินผิงอันเก็บวิชาอภินิหารที่ลี้ลับมหัศจรรย์ของกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตอีกเล่มลงไป บนลานประลองยุทธ ฟ้าดินขนาดเล็กที่ปกคลุมตัวเฉิงผิงอันและเซียนกระบี่ใหญ่ ผู้อาวุโสเฉินชิงตูเอาไว้ภายในจึงสลายหายไป

ป๋ายเลี่ยนซวงยืนอยู่ตรงระเบียงที่ห่างไปไกล หลังจากที่หญิงชราพอจะแน่ใจในการคาดเดาของตัวเองแล้วก็หันหน้าไปอีกทาง ยกหลังมือเช็ดน้าตา

อันที่จริงก่อนหน้านี้เฉินผิงอันเหมือนคนเดินละเมอ ตอนที่เขาออกมาจากห้องลับของจวนหนิง หมัวมัววัยชราก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติแล้ว เพียงแต่ว่าตอนนั้น เฉินผิงอันยังสะลึมสะลือ ยังไม่คืนสติอย่างสมบูรณ์ ไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองไม่เพียงแต่ฟูมฟักกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตเล่มหนึ่งออกมาได้แล้ว ยิ่งไม่รู้ว่ากระบี่บินเล่มนี้ได้ เผยกายขึ้นบนโลก อีกทั้งยังร่ายวิชาอภินิหารแห่งชะตาชีวิต เริ่มปกป้องเจ้านายของตัวเอง นั่นจึงเป็นเหตุให้สถานที่ที่เฉินผิงอันเดินผ่าน รอบด้านก็คือฟ้าดินขนาดเล็กที่แทบจะใกล้เคียงกับธรรมชาติความเป็นจริง

ป๋ายหมัวมัวเห็นผู้เฒ่าคนนั้น ระดับความตกตะลึงของนางก็ไม่แพ้ให้กับยามที่รู้ว่าในที่สุดท่านเขยของตนก็เลี้ยงกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตออกมาได้ นางรีบค้อมเอวกุมหมัดคารวะเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสอย่างนอบน้อม แล้วจึงจากไปเงียบๆ ตอนที่ เดินจากไปยังคอยยกหลังมือขึ้นมาเป็นพักๆ

เฉินผิงอันสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง กุมหมัดคารวะเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสก่อน จากนั้นจึงทาบมือประสานแล้วโค้งกายคารวะ แต่กลับไม่ได้เอ่ยคำใด

ทุกอย่างล้วนไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย

เฉินชิงตูเอาสองมือไพล่หลัง เดินขึ้นไปบนแท่นสังหารมังกรช้าๆ เฉินผิงอัน เดินตามติดมาด้านหลัง

เฉินชิงตูเดินไปพลางพูดไปพลาง “แรกเริ่มสุดนางมีบุญคุณต่อเผ่ามนุษย์ ปฏิทินเหลืองเก่าแก่เล่มนี้ข้ายังจำได้ จำได้นานนับหมื่นปี ครั้งแรกที่เจ้ามาเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่ อันที่จริงข้าก็ค้นพบเบาะแสแล้ว แม้ว่าช่องโพรงลมปราณ ทั้งสามแห่งของเจ้าจะไม่มีปราณกระบี่สามเสี้ยวของนางล้อมวนอยู่อีกต่อไป แต่กลิ่นอายนั้นเป็นกลิ่นอายที่ข้าคุ้นเคยที่สุด เพราะถึงอย่างไรเวทกระบี่ของข้าก็ได้ มาจากอดีตเจ้านายคนก่อนของนาง แต่นอกจากที่ข้าจะกังวลว่านี่จะเป็นแผนการ ของคนที่อยู่เบื้องหลังแล้ว ข้าก็ยังมีความเห็นแก่ตัว ข้าเฉินชิงตูควรจะคืนน้ำใจให้ คนอื่นอย่างไร คืนเมื่อไหร่ ก็ต้องเป็นข้าที่ตัดสินใจเอง ดังนั้นจึงแสร้งทำเป็น มองไม่เห็นการบอกเป็นนัยของนาง ทั้งไม่ยอมสร้างสะพานแห่งความเป็นอมตะให้ เจ้าใหม่ แล้วก็ไม่ออกแรงช่วยฟูมฟักกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตให้เจ้าแม้แต่น้อย นี่ก็เพื่อให้ได้กลับมาพบกันใหม่อีกครั้งหลังผ่านไปนานหมื่นปี ข้าติดค้างน้ำใจของนาง หาใช่ติดค้างน้ำใจของเจ้าเฉินผิงอันไม่ หากนางไม่พอใจ ก็มาหาข้าที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ได้เลย”

เฉินชิงตูนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาว หันหน้าไปทางทิศใต้ มองเห็นหัวกำแพงของ กำแพงเมืองปราณกระบี่ แล้วผู้เฒ่าก็พูดอย่างสะท้อนใจว่า “คนโบราณกี่มากน้อย ที่ล้วนเป็นสหายเก่าของข้า หรือถึงขั้นเป็นเด็กรุ่นหลังของข้า สิ่งศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล ปีศาจใหญ่ป่าเถื่อนกี่มากน้อยที่ล้วนเป็นศัตรูของข้า ถึงขั้นกลายเป็นวิญญาณใต้ คมกระบี่ของข้า ความเปลี่ยวเหงาอาดูรที่ต้องเผชิญนี้ เจ้าไม่มีทางเข้าใจ”

แล้วเฉินชิงตูก็คลี่ยิ้ม “หลายปีมาแล้วที่ไม่ได้มองหัวกำแพงเมืองอยู่ไกลๆ เช่นนี้ จำได้ว่าช่วงแรกที่กำแพงเมืองเพิ่งถูกสร้างขึ้นมา ข้าเคยยืนอยู่บนถนนไท่เซี่ยงใน ทุกวันนี้ พูดคุยยิ้มแย้มกับหลงจวิน กวนจ้าวสหายรักทั้งสองคน บอกว่ามีกำแพงสูงแห่งนี้ ย่อมพิทักษ์ไว้ได้นานนับหมื่นปี และก็ทำได้แล้วจริงๆ”

เฉินชิงตูหันหน้ามามองเฉินผิงอัน พูดอย่างปลาบปลื้มว่า “โชควาสนาในวันนี้ หาใช่เจ้าร้องขอมาจากคนอื่น แล้วก็ไม่ใช่คนอื่นที่ทำทานให้เจ้า เป็นตัวเจ้าที่ช่วงชิงมาด้วยตัวเอง”

เฉินผิงอันลุกขึ้นยืน กุมหมัดกล่าว “ยังต้องขอบคุณเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสที่ช่วยถ่ายทอดและพิทักษ์มรรคาให้”

เฉินชิงตูกล่าว “หากจะพูดอย่างนี้จริงๆ ก็ถือว่าพอจะมีเหตุผล ก็แค่ใช้ผลลัพธ์ที่ดีไปมองขั้นตอน ทุกเรื่องจึงดีงาม แต่หากใช้จุดจบแย่ๆ หันกลับไปมองชีวิตคน ทุกเรื่องล้วนเลวร้าย”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ผู้น้อยแค่ว่าไปตามสถานการณ์เท่านั้น เลือกเอาเรื่องดีๆ มาพูด คำบ่นและความไม่พอใจมากมาย ไม่มีความกล้าพอจะเอามาบ่นให้เซียนกระบี่ใหญ่ ผู้อาวุโสฟังหรอก”

นี่คือความจริง แล้วก็เป็นคำพูดที่กล่าวไปตามสถานการณ์ หากครั้งแรกที่มาเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่ก็สามารถสร้างสะพานแห่งความเป็นอมตะขึ้นมาใหม่ได้อย่างราบรื่น อีกทั้งยังกลายเป็นผู้ฝึกกระบี่ที่เป็นตัวอ่อนของเซียนกระบี่ ก็คงไม่มีเรื่อง ไม่คาดฝันมากมายขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องสะพายกระบี่ปราณยาวไปหาตงไห่ที่ อารามกวานเต๋าของใบถงทวีป บางทีอาจไม่มีการเข่นฆ่าที่นครมังกรเฒ่าในภายหลัง ไม่มีทางเกิดสถานการณ์ถามใจในทะเลสาบซูเจี่ยนทั้งๆ ที่ขอบเขตยังไม่สูงพอ ได้แต่ฝึกฝนจิตใจข้ามผ่านมันมาให้ได้ ไม่มีสถานการณ์ที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายซึ่งเกิดจากการร่วมมือกันจัดฉากของเกาเฉิงแห่งชายหาดโครงกระดูกกับเฮ้อเสี่ยวเหลียง รวมไปถึงไม่ได้แบกรับทัณฑ์สวรรค์ที่นอกจากจะเปลืองแรงแล้วยังไม่ได้ผลประโยชน์ใดๆ เรื่องราวมากมายต่อจากนั้นอาจจะไม่เกิดขึ้น อาจจจะเป็นทัศนียภาพอีกแบบหนึ่งที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ส่วนชีวิตคนต่อจากนั้นจะดียิ่งกว่าหรือเลวร้ายยิ่งกว่า ถึงอย่างไรตนก็ไม่มีโอกาสได้รู้แล้ว

และยังมีสถานการณ์ยากลำบากในกำแพงเมืองปราณกระบี่ทุกวันนี้ หากจะให้เอามาพูดจริงๆ เฉินผิงอันก็สามารถร่ายยาวกับเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสได้หลายวันจริงๆ

เฉินชิงตูพยักหน้ารับ “เรื่องอื่นของเจ้าไม่ต้องพูดถึง แต่เรื่องโชควาสนากับคนอายุมากกว่านี่ นับว่าพอจะมีอยู่บ้าง”

เฉินผิงอันถามเสียงเบา “วัตถุจื่อชื่อของข้าจะสามารถเปิดได้อีกครั้งเมื่อไหร่? เมื่อสงครามเริ่มเลวร้าย ข้าจะต้องออกจากหัวกำแพงเมืองไปเข่นฆ่าศัตรูพร้อมกับพวกหนิงเหยา”

ประโยคนี้เอ่ยแค่ครึ่งเดียว

ยังมีอีกครึ่งหนึ่งก็คือ หากใช้วัตถุจื่อชื่อไม่ได้จะถ่วงรั้งการเก็บตกของผุพังและ การหาเงินอย่างมีมโนธรรมของตนเอาได้ หากต้องให้แบกถุงใหญ่ๆ วิ่งไปโน่นมานี่ พวกกู้เจี้ยนหลงจะไม่ต้องเอ่ยคำพูดด้วยความเป็นธรรมกันอีกเป็นกระบุงโกย หรอกหรือ

เฉินชิงตูถามอย่างสงสัย “เรื่องเล็กเท่าเมล็ดถั่วเมล็ดงาพวกนี้ เจ้าไม่ไปถามเยี่ยนหมิงล่ะ มาถามข้าทำไม?”

แรกเริ่มเฉินผิงอันยังกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย เพราะรู้สึกว่าด้วยนิสัยและการกระทำของท่านอาเยี่ยน สามารถถูกเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสเรียกตัวให้ช่วยพาตนไปส่งที่ หอจิ้งเจี้ยนของภูเขาห้อยหัว แล้วจะปล่อยให้วัตถุจื่อชื่อที่บรรจุภาพวาดของ เซียนกระบี่เอาไว้เกิดช่องโหว่ใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร? เพียงแต่ว่าไม่นานเฉินผิงอัน ก็กระจ่างแจ้ง เขาเข้าใจแล้ว นี่เป็นเรื่องเล็กเท่าเมล็ดงาจริงๆ วันหน้าก็แค่ขอยืม วัตถุจื่อชื่อชิ้นหนึ่งมาจากท่านอาเยี่ยนผู้ใจกว้างร่ารวยก็พอ

เฉินชิงตูไม่ถือสากับการดีดลูกคิดเล็กๆ นี้ของเฉินผิงอัน คาดว่าเจ้าเด็กนี่คงจะไปยืมจริง แต่จะคืนให้หรือไม่ก็คงบอกได้ยากแล้ว

แต่คำที่เฉินชิงตูบอกว่าเฉินผิงอันมีวาสนากับพวกผู้อาวุโสนั้น นับว่าถูกต้องอย่างยิ่ง เพราะสำหรับเยี่ยนหมิงที่ฝากความหวังยิ่งใหญ่ไว้ให้กับบุตรชายโทนอย่างเยี่ยนจั๋วแล้ว ไม่ว่าจะทางส่วนตัวหรือส่วนรวม เขาก็ไม่มีทางขี้เหนียวกับวัตถุจื่อชื่อเพียงชิ้นเดียว

พรสวรรค์ด้านวิถีกระบี่ของเยี่ยนหมิงไม่สูง แต่ฝีมือด้านการบุกเบิกเส้นทางหาเงินนั้นกลับดีเยี่ยม ดังนั้นเขาจึงชอบเฉินผิงอันมากเป็นพิเศษ นี่ไม่ค่อยเหมือนกับการเปลี่ยนแปลงความประทับใจที่มีต่อคนหนุ่มต่างถิ่นของเยว่ชิง เพราะนับตั้งแต่แรกเริ่มเยี่ยนหมิงก็เป็นผู้อาวุโสของตระกูลใหญ่ที่เห็นดีในตัวเฉินผิงอันอยู่แล้ว

มองดูเหมือนว่าเฉินชิงตูไม่เคยสนใจเรื่องใด แต่แท้จริงแล้วกลับใส่ใจผู้ฝึกกระบี่ รุ่นเยาว์ทุกคน

เฉินชิงตูพลันเอ่ยว่า “กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของเจ้าสองเล่มนี้ไม่ได้เรียบง่ายเพียงแค่หนึ่งป้องกันหนึ่งโจมตีเท่านั้น พวกมันไม่ค่อยเหมือนกับของคนรุ่นเดียวกันอย่างฉีโซ่ว เกาเหย่โหว กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของพวกเขาอานุภาพในการสังหาร ไม่น้อย เคล็ดวิชาก็ไม่ตื้นเขิน เพียงแต่ว่ายิ่งเป็นช่วงท้ายๆ หากพูดถึงแค่ความเป็นไปได้ที่จะสร้างกระบี่บินออกมาให้ได้เยอะๆ ก็จะไม่มีทางเยอะได้เท่าของเจ้า”

ต้องรู้ว่าอริยะลัทธิขงจื๊อที่เฝ้าพิทักษ์อยู่ในสำนักศึกษากับซานจวินและเทพวารี ที่เฝ้าพิทักษ์ขุนเขาสายน้ำ ล้วนมีขอบเขตสูงกว่าคนทั่วไประดับหนึ่ง

ส่วนกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของเฉินผิงอันเล่มที่ผู้เฒ่าชื่นชมว่า ‘ช่างเป็นนกในกรงที่ดีนัก’ เล่มนั้น จะได้ครอบครองวิชาอภินิหารยิ่งใหญ่ที่สูงกว่าคนอื่นระดับหนึ่งหรือไม่ ยังต้องรอให้ตัวเฉินผิงอันไปค้นพบและบุกเบิกด้วยตัวเอง

ขอแค่กลายเป็นผู้ฝึกกระบี่ มีกระบี่บินแห่งชะตาชีวิต ข้ามผ่านด่าน ‘มีในความไม่มี’ ที่ยากลำบากที่สุดนี้ไปได้ เส้นทางการฝึกตนในวันหน้าก็จะมีความมั่นใจมากพอให้ พูดถึงฟ้าสูงแผ่นดินกว้างไกล ร่างกายจิตใจล้วนอิสระเสรีแล้ว

เฉินชิงตูลุกขึ้นยืน ยิ้มกล่าว “ในที่สุดก็พอจะมีวิธีการที่เข้าท่าเข้าทีกับเขาบ้างแล้ว”

ขณะที่กำลังจะกลับกำแพงเมืองปราณกระบี่ ผู้เฒ่าก็หันหน้ามามองเฉินผิงอัน ถามว่า “ก่อนหน้านี้ถูกปณิธานกระบี่และแม่น้าแห่งกาลเวลาชำระล้างร่างกายและจิตใจ รสชาติที่เรือนกายเหลือเพียงโครงกระดูกหยัดยืนนั้นเป็นอย่างไร?”

เฉินผิงอันเองก็ลุกขึ้นตาม ยิ้มเฝื่อนเอ่ยว่า “เมื่อเทียบกับการฝึกวิชาหมัดที่ บ้านเกิดเมื่อก่อนนี้ ทรมานกว่าหลายต่อหลายเท่านัก ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีกแล้ว”

เฉินชิงตูยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “บังเอิญยิ่งนัก”

หน้าผากของเฉินผิงอันมีเหงื่อผุดซึม ส่ายหน้าเอ่ยว่า “เซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโส ไม่ต้องบังเอิญก็ได้”

เฉินชิงตูยังคงกล่าวว่า “บังเอิญสิ”

เฉินผิงอันยอมรับชะตากรรม กล่าวอย่างจนใจว่า “ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่ผู้อาวุโส”

เฉินชิงตูหัวเราะร่า “ขั้นตอนของโครงกระดูกหยัดยืน จิตวิญญาณหลอมละลายในครั้งนี้จะช้ากว่าคราวก่อนมากๆ”

เฉินผิงอันถามเสียงสั่น “เป็นผู้ฝึกกระบี่แล้ว ยังต้องทำแบบนี้อีกหรือ?”

เฉินชิงตูให้คำตอบที่ต่อให้ตีให้ตายเฉินผิงอันก็คิดไม่ถึง “คนหนุ่มไม่ควรมีความ ไม่พอใจนะ”

ผู้เฒ่าพูดจบร่างก็หายวับไป

ตลอดทั้งหน้าผาสังหารมังกรและศาลาหลังเล็กของจวนหนิงพลันมีฟ้าดินขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่ต่อให้เซียนกระบี่ออกกระบี่ร้อยปีก็ยากจะทำลายได้ปรากฎขึ้น เฉินผิงอันถูกสยบไว้ด้านใน ร่างเซทรุดลงนั่งกลางศาลา

แสงกระบี่เส้นหนึ่งเป็นเหมือนน้าตกสายใหญ่แปลกประหลาดที่เดี๋ยวก็ไหลเร็วเดี๋ยวก็ไหลช้าพุ่งจากเพดานของศาลากระแทกเข้าใส่ศีรษะของเฉินผิงอัน เรือนกายของผู้ฝึกยุทธร่างทองเป็นเหมือนเครื่องกระเบื้องที่ถูกคนทุ่มลงพื้นแต่ก็ยังไม่แตกกระจาย จะทำให้แตกแต่ก็ไม่แตก ทว่ากลับมีรอยปริร้าวจำนวนนับไม่ถ้วนปริลาม ไปทั่ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งศีรษะและใบหน้าที่ต้อง ‘อาบ’ น้ำตกปณิธานกระบี่ก่อนสัดส่วนอื่นๆ ซึ่งต้องทรมานเป็นที่สุด หากเฉินผิงอันยังปล่อยจิตหยินออกจากร่าง ได้อีกก็จะได้เห็นว่าร่างจริง สภาพที่ตัวเองต้องเผชิญในตอนนี้ เมื่อเทียบกับใบหน้าของฮูหยินเจ้าของป้อมอินทรีใบถงทวีปในปีนั้นแล้ว ยังมีสภาพน่าอนาถมิอาจทนมองมากยิ่งกว่า ไม่เพียงแต่ผิวหนังเท่านั้น แม้แต่ดวงตาคู่นั้นยังค่อยๆ ปริแตก จุดที่ทรมานที่สุดนั้นอยู่ที่ว่าการเปลี่ยนแปลงนี้ค่อยๆ แผ่ลามไปทีละนิดทีละเสี้ยว ประหนึ่งต้นหญ้าที่ค่อยๆ เติบโต เมื่อเทียบกับสิ่งที่เฉินผิงอันเผชิญตอนอยู่ในห้องลับจวนหนิงก่อนหน้านี้ก็เป็นหนึ่งช้าหนึ่งเร็ว คือความแตกต่างอย่างสุดขั้วสองอย่างพอดี

และเมื่อน้ำตกเส้นนั้นไหลกระทบพื้นก็ไม่ได้พุ่งออกจากฟ้าดินขนาดเล็กที่ครอบคลุมแท่นสังหารมังกรและศาลาขนาดเล็ก แต่กลับกลายเป็นเหมือนบ่อโบราณที่รองรับน้ำค้างรสหวานซึ่งตกลงมาจากฟากฟ้า บ่อน้าค่อยๆ ลึกขึ้นเรื่อยๆ ระดับน้ำ เริ่มขยับขึ้นมาเลยหัวเข่าของเฉินผิงอัน

นี่เป็นเพียงแค่ความทรมานเหมือนโดนมีดกรีดเนื้อเสียที่ไหน เห็นๆ กันอยู่ว่าคล้ายคลึงกับการบดขยี้เค้นฆ่าไปทีละนิดจากฟ้าและดินที่ขยับเข้ามาบรรจบกันแล้ว

ล้างกระบี่ ล้างกระบี่ แต่ไหนแต่ไรมามีเพียงผู้ฝึกกระบี่เท่านั้นที่ล้างกระบี่ ไหนเลยจะมีผู้ฝึกกระบี่ที่นำเรือนกายเนื้อหนังมังสาของตนมาชำระล้างหล่อหลอมแทนกระบี่เช่นนี้

หญิงชราที่สัมผัสได้ถึงภาพเหตุการณ์ประหลาดจากจุดที่ห่างไปไกลอีกครั้ง เอ่ยอย่างปลาบปลื้มว่า “ไม่คิดว่าพอท่านเขยกลายเป็นผู้ฝึกกระบี่แล้วจะยิ่งมานะหลอมกระบี่เช่นนี้”

ทางฝั่งของกำแพงเมืองปราณกระบี่ จั่วโย่วเอ่ยถาม “เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”

เฉินชิงตูยิ้มกล่าว “ถือกระบี่ยาว หันปลายกระบี่ชี้เข้าหาบรรพบุรุษของ สัตว์เดรัจฉานในใต้หล้าเปลี่ยวร้างก่อน จากนั้นก็ใช้กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตกักขัง เฉินชิงตู เจ้าที่เป็นศิษย์พี่ยังอยากจะให้ศิษย์น้องของตัวเองเป็นอย่างไรล่ะ?”

จั่วโย่วตีหน้าเคร่ง พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ต้องเป็นศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์น้องเล็ก”

เฉินชิงตูจุ๊ปากพูด “ขอร้องสายเหวินเซิ่งอย่างพวกเจ้าเลิกทำตัวหน้าหนาสักทีเถอะ”

จั่วโย่วอารมณ์ดีอย่างมาก ครั้งนี้เขาไม่ถือสาอีกฝ่ายจริงๆ เพียงแต่อดขมวดคิ้วถามไม่ได้ว่า “ในเมื่อมีกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตแล้ว ทำไมถึงไม่รีบมาที่สนามรบเล่า?”

เฉินชิงตูกล่าว “ข้าขอร้องให้เขามา แต่พอเจ้าเด็กนั่นกลายเป็นผู้ฝึกกระบี่แล้วกลับวางมาดใหญ่โต ไม่ยอมมานี่นา”

จั่วโย่วหัวเราะชอบใจ “ยังคงเป็นเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสที่ยังต้องการหน้าตา”

เฉินชิงตูพลันเอ่ยว่า “ถึงอย่างไรสงครามก็ไม่ใช่แค่การต่อยตีกัน ศิษย์น้องเล็กของเจ้าเข้าใจในเรื่องนี้มากกว่าเจ้า แต่คำพูดบางอย่างของเขา รอไปอีกหน่อยแล้วเดี๋ยวข้าค่อยบอกเจ้าเอง”

ทว่าเพียงไม่นานศึกโจมตีเมืองของกองทัพใหญ่เผ่าปีศาจครั้งนี้ก็สร้างความประหลาดใจที่ยิ่งใหญ่

บนสนามรบมีภูเขาจริงๆ โผล่ขึ้นมาตั้งตระหง่านถึงห้าลูก เรียงลำดับกัน ล้วนเป็นขุนเขาที่สูงอย่างถึงที่สุดของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง นี่คือวิชาอภินิหารย้ายขุนเขาจากการออกแรงเต็มกำลังของปีศาจใหญ่ฉงกวง การกระทำนี้ทำให้ปีศาจใหญ่ขอบเขต บินทะยานตนนี้ได้รับบาดเจ็บไปถึงรากฐานมหามรรคา เท่ากับว่าต้องถอยออกจากศึกโจมตีเมืองต่อจากนี้แล้ว และต้องพักรักษาตัวอยู่ในกระโจมทัพเจี่ยจื่ออย่างสงบ

การเคลื่อนย้ายขุนเขาทั้งห้า ค่าตอบแทนที่ใต้หล้าเปลี่ยวร้างต้องจ่ายไป ย่อมไม่ใช่แค่ตบะที่ถูกลดทอนของปีศาจใหญ่ฉงกวงอย่างแน่นอน

ยกตัวอย่างเช่นเทพภูเขาที่แต่เดิมเฝ้าพิทักษ์ภูเขาทั้งห้าลูกนี้ ว่ากันว่าเป็น สิ่งศักดิ์สิทธิ์ซานจวินห้าขอบเขตบนของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง ตอนนี้ร่างทอง กระทั่ง ศาลภูเขาของพวกเขาล้วนถูกหลอมเข้าเป็นหนึ่งกับโชคชะตาของห้าขุนเขาแล้ว

หากไม่ทำเช่นนี้ ต่อให้ปีศาจใหญ่ของใต้หล้าเปลี่ยวร้างสามารถแบกห้าขุนเขามาไว้ ก็ไม่สามารถฝ่ากระแสปราณกระบี่ที่เชี่ยวกรากจนมาถึงสนามรบแห่งนี้ได้เป็นแน่

แม้จะบอกว่าเมื่อเทียบกับกำแพงเมืองปราณกระบี่แล้ว ภูเขาทั้งห้าลูกเหมือนจะสูงแค่ครึ่งหนึ่งของกำแพง แต่สำหรับผู้ฝึกกระบี่ทุกคนของกำแพงเมืองปราณกระบี่ นี่ก็คือปัญหาใหญ่เทียมฟ้า

การบุกรุดหน้าในสนามรบของเผ่าปีศาจไม่เพียงแต่มั่นคงมากขึ้น อีกทั้งบนภูเขาใหญ่ทั้งห้าลูกที่จู่ๆ ก็โผล่มานี้ยังมีค่ายกลใหญ่ปกป้องภูเขาที่แสงอัญมณีไหลเวียนวน ในค่ายกลใหญ่ล้วนมีแต่ผู้ฝึกตนใหญ่ของใต้หล้าเปลี่ยวร้างที่สร้างค่ายกลอยู่บนภูเขามานานแล้ว ซึ่งนี่เท่ากับว่ามอบชีวิตออกไปแล้วครึ่งหนึ่ง ปีศาจใหญ่ฉงกวงสามารถโยนภูเขาใหญ่ทั้งห้าลูกมาไว้ที่นี่ได้สำเร็จ นอกจากตบะของตัวเขาเองแล้ว ยังต้องมีการจัดวางอย่างลับๆ ของเผ่าปีศาจในศึกเปิดฉากครั้งแรก ทำให้สนามรบเกิดการเปลี่ยนแปลงทางภูมิศาสตร์ บวกกับวิชาคาถาและสมบัติวิเศษของผู้ฝึกตนบนภูเขา ร่วมกันสะบั้นรากภูเขาสายน้าให้ขาดออกอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่เนิ่นๆ สุดท้ายร่วมแรงกันหลอมภูเขาทั้งห้า แล้วมอบให้แก่ปีศาจใหญ่ฉงกวงขอบเขตบินทะยาน ถึงได้มีผลงานชิ้นใหญ่นี้เกิดขึ้น

ดังนั้นสิ่งที่ต้องจ่ายไปจึงมหาศาล ทว่าขอแค่ทำสำเร็จ ก็ถึงคราวที่ผู้ฝึกกระบี่ของกำแพงเมืองปราณกระบี่ต้องเอากระบี่บินและชีวิตไปใช้หนี้แล้ว

นอกจากนี้แล้ว ปีศาจใหญ่บนบัลลังก์ที่เคยเป็นเจ้าของน่านน้าแม่น้าเย่ลั่ว สตรีสวมชุดคลุมมังกรสวมมงกุฎจักรพรรดิคนนั้น ก็ดูเหมือนว่าจะเข้ามาแทนที่ ปีศาจใหญ่โครงกระดูกป๋ายอิ๋ง รับผิดชอบศึกโจมตีเมืองช่วงใหม่ล่าสุดนี้แทน

นางมีนามแฝงว่าหย่างจื่อ ในใต้หล้าเปลี่ยวร้างไม่ว่าใครก็ไม่รู้ชื่อจริงของนาง เพียงแต่ว่าคนที่มีคุณสมบัติที่จะรู้เรื่องนี้ บุคคลเก่าแก่ที่ต่างคนต่างรู้ไส้รู้พุงกันดีกับนาง จะรู้หรือไม่รู้ จะเรียกชื่อจริงของนางออกหรือไม่ ก็ไม่ได้มีความหมายมากนัก และ สองฝ่ายก็ยิ่งไม่คิดจะเดิมพันกันด้วยชีวิตจริงๆ ตอนนี้นางส่งมอบแม่น้ำลำคลอง ทะเลสาบที่อยู่ภายใต้เขตการปกครองทั้งหมดซึ่งรวมถึงแม่น้าเย่ลั่วทั้งสายให้กับ ปีศาจใหญ่อีกตนหนึ่งแล้ว แต่ก่อนหน้าที่จะมอบทรัพย์สมบัติของตัวเองออกไป แน่นอนว่าต้องมีส่วนที่นางเก็บเอาไว้เองบ้าง กระแสน้ำของแม่น้ำใหญ่หลายสายจึงถูกเก็บไว้ในวัตถุแห่งชะตาชีวิตของนางแล้ว

ยามนี้ขุนเขาใหญ่ทั้งห้าตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นดิน นางนั่งบัญชาการณ์อยู่บน ภูเขาลูกหนึ่ง ไม่ได้เผยร่างจริงที่ใหญ่โตมโหฬาร แต่อยู่ในร่างของสตรีเหมือนกับคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ออกมาเที่ยวเล่นตามขุนเขาสายน้า ภูเขาสูง คนตัวเล็กเท่า เมล็ดงา ขณะที่อยู่ตรงตีนเขาของภูเขาใหญ่ลูกหนึ่งในนั้น นางคลี่ยิ้มหวาน ค้อมตัว ลงเล็กน้อย สะบัดไข่มุกสีเขียวมรกตที่นับรวมกันแล้วได้ห้าเม็ดออกมาจาก ชายแขนเสื้อใหญ่ของชุดคลุมมังกร แล้วยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ไปเถิด ภูเขาไม่ขยับ สายน้ำไหลริน ไปเป็นลำคลองพิทักษ์เมืองดูสักครั้ง”

สุดท้ายตรงตีนเขาของขุนเขาทั้งห้าล้วนมีแม่น้าที่กระแสน้าไหลเชี่ยวกราก ปรากฏขึ้น โอบล้อมภูเขาทั้งห้าลูกได้อย่างพอดิบพอดี กระแสน้ารุนแรง กลิ่นอาย ดุร้ายพวยพุ่งทะยานฟ้า ภูตผีวิญญาณเร่ร่อนมากมายที่โชคดีอยู่รอดบนสนามรบ เดิมทีไม่เป็นโล้เป็นพาย ไม่ช้าก็เร็วย่อมต้องถูกปราณกระบี่หล่อหลอม เพียงแต่ว่า เมื่อพวกมันร่วงลงไปในน้ากลับกลายเป็นผีร้ายผีอาฆาตที่พากันล่องลอยอยู่ใน สายน้ำของแม่น้ำใหญ่ไม่หยุดนิ่ง

อันที่จริงก่อนหน้าที่ขุนเขาสายน้ำจะแอบอิงกัน เซียนกระบี่มากมายที่ต่างคน ต่างมีหน้าที่เป็นของตัวเองล้วนออกกระบี่อย่างเด็ดเดี่ยวแทบจะพร้อมเพรียงกัน มีทั้งคนที่ออกกระบี่ฟันภูเขา แล้วก็มีทั้งคนที่ช่วยกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของ ผู้ฝึกกระบี่ห้าขอบเขตกลางมากมายที่ถอยหนีมาไม่ทัน

ทว่าต่อให้เซียนกระบี่จะออกกระบี่ได้เร็วยิ่ง แต่ก็ยังมีกระบี่บินแห่งชะตาชีวิต ร้อยกว่าเล่มของผู้ฝึกกระบี่ที่ถูกภูเขาห้าลูกซึ่งจู่ๆ ก็โผล่ออกมาสยบทับ แตกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยคาที่

หากไม่เป็นเพราะเซียนกระบี่ท่านหนึ่งที่ไม่ได้มีพลังพิฆาตมากนักใช้กระบี่บินของตัวเองจำแลงเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ร่างทองตนหนึ่ง ใช้ไหล่แบกยอดเขาที่หล่นลงมา สกัดขวางการหยั่งรากของยอดเขาไว้ได้สำเร็จครู่หนึ่ง ความเสียหายบนสนามรบของ ผู้ฝึกกระบี่ห้าขอบเขตกลางที่ออกกระบี่ตรงจุดนั้นจะต้องมากมายจนมิอาจจินตนาการได้ถึง

ครั้งนี้แม้แต่น่าหลันเซาเหว่ยก็ยังไม่ออมแรง ส่งกระบี่หนึ่งออกไป กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตสีแดงสดที่เล็กบางเหมือนต้นกกพลันพุ่งไปถึงในเสี้ยววินาที สุดท้าย กลายร่างเป็นเจียวหลงสีแดงสดที่ตัวยาวมากตัวหนึ่ง ตลอดทั้งร่างลุกท่วมไปด้วย เปลวเพลิง เมื่อมันใช้เรือนกายของตัวเองล้อมพันภูเขาใหญ่ลูกหนึ่ง ร่างผลุบหาย เข้าไปในภูเขาใหญ่ ไม่เพียงแต่เศษหินจะร่วงกราวลงมาจากบนภูเขา ต้นไม้ต้นหญ้าจำนวนนับไม่ถ้วนหักโค่น แม้แต่ภูเขาทั้งลูกก็ยังเริ่มโยกคลอน

เจียวหลงกระบี่บินของน่าหลันเซาเหว่ยกับแม่น้าสายยาวของปีศาจใหญ่บน ยอดเขาหย่างจื่อเข่นฆ่ากัน เจียวหลงเลื้อยขยับสะบัดตัวทำให้เกิดคลื่นลูกยักษ์ จำนวนนับไม่ถ้วนที่ฟาดตีลงบนตัวภูเขา

ลู่จือเองก็ออกกระบี่ฟันภูเขาแทบจะเวลาเดียวกัน เยว่ชิง เหยาเหลียนอวิ๋น หลี่ถุ่ยมี่ ก็พากันออกกระบี่ด้วย