บทที่ 690.5 เรื่องราวเล็กๆ ของคนหนุ่มคนหนึ่ง

จั่วโย่วยืนอยู่ริมน้ำ “รอให้เรื่องทางนี้เสร็จแล้ว ข้าจะไปรับศิษย์น้องกลับมา”

ฉางมิ่งหน้าม่อย จริงด้วย จริงด้วย ใต้เท้าอิ่นกวานคาดเดาได้แม่นยำจริงๆ นางจึงได้แต่เอ่ยเสียงเบาว่า “นายท่านเคยบอกว่า หากท่านผู้อาวุโสมีความคิดเช่นนี้ก็หวังว่าท่านผู้อาวุโส…”

จั่วโย่วโบกมือ เอ่ยว่า “ใครเป็นศิษย์พี่ใครเป็นศิษย์น้องกันแน่? ไร้กฎเกณฑ์เสียจริง”

ฉางมิ่งบื้อใบ้พูดไม่ออก

จั่วโย่วนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ก็ฉวยโอกาสตอนที่ยังพอมีเวลาว่างเอ่ยว่า “ข้าจะไปที่ลำคลองม่ายเหอสักหน่อย คงไม่ไปส่งเจ้าแล้ว”

แล้วจั่วโย่วก็ทะยานลมจากไปไกลโดยตรง

ฉางมิ่งเองก็ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้จึงออกจากใบถงทวีป มุ่งตรงไปยังแจกันสมบัติทวีป

ท่ามกลางม่านราตรี ในนครเมืองเซิ่นจิ่งแห่งราชวงศ์ต้าเฉวียน เจียงซ่างเจินกำลังพูดคุยกับเฉาโจวฮูหยินอย่างถูกคอ นางชมแสงจันทร์ เจียงซ่างเจินชมความงามของนาง

เฉาโจวฮูหยินที่มีชาติกำเนิดมาจากดอกโบตั๋นผู้นี้เป็นโฉมสะคราญงามล่มบ้านล่มเมืองอย่างสมชื่อ คืนนี้นับว่าไม่เสียเที่ยวที่มาเยือน

ในจุดที่อยู่สูงอย่างถึงที่สุดมีอสนีบาตสะเทือนเลือนลั่น

เจียงซ่างเจินเพ่งสายตามองไป เซียนกระบี่ผู้นั้นผ่านทางมา เขาจึงหัวเราะร่าเสียงดังพลางลุกขึ้นยืน เอ่ยขออภัยเฉาโจวฮูหยินหนึ่งคำ จำแลงร่างกลายเป็นสายรุ้งจากไป ราวกับว่าไม่เห็นค่ายกลใหญ่พิทักษ์นครเซิ่นจิ่งอยู่ในสายตา

เฉาโจวฮูหยินผู้นั้นเหม่อลอยไปพักใหญ่ก็ยังไม่คืนสติ บัณฑิตยากจนที่มีมาดสง่างามผู้นี้ไม่ได้บอกกับตนว่าเป็นปัญญาชนที่เดินทางมาสอบในเมืองหลวง เพียงแต่ว่าในกระเป๋าฟีบแบนก็เลยได้แต่ทำหน้าหนามาขอพักอาศัยในอารามหรอกหรือ?

ครู่หนึ่งต่อมา เจียงซ่างเจินที่ถูกกระบี่หนึ่งฟันร่วงลงบนพื้นสะบัดฝุ่นที่อยู่บนร่างทิ้งอย่างขุ่นเคือง แอบหวนกลับคืนมายังนครเซิ่นจิ่ง กลับมาที่อารามเพื่อขออภัยเฉาโจวฮูหยินอีกครั้ง

สายตาของเฉาโจวฮูหยินฉายแววตำหนิ เอามือกุมไว้ตรงหัวใจ “เจ้าเป็นใครกันแน่?”

บุรุษถือจอก พูดกลั้วหัวเราะเบาๆ “ข้าไม่ถามฮูหยินว่าใช่แขกจากบนฟ้าที่หล่นร่วงลงมายังโลกมนุษย์หรือไม่ แต่ฮูหยินกลับถามชื่อแซ่ของข้า แบบนี้จะไม่ยิ่งทำให้คนธรรมดาอย่างข้ายิ่งสามัญเข้าไปใหญ่หรอกหรือ?”

เฉาโจวฮูหยินทอดถอนใจหนึ่งที โบกชายแขนเสื้อกล่าว “ไปๆๆ พูดอะไรไม่เป็นการเป็นงานสักคำ ไม่กล้าดื่มเหล้าร่วมกับเจ้าแล้ว”

เจียงซ่างเจินลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะอำลา เพียงแต่ว่าวางไม้เท้าอันนั้นไว้บนโต๊ะสุรา และเฉาโจวฮูหยินก็ไม่ได้เอ่ยเตือน

แสงกระบี่เส้นหนึ่งหล่นร่วงลงหน้าตำหนักปี้โหยวที่ตั้งอยู่ริมตลิ่งลำคลองม่ายเหอ เอ่ยกับผีสาวคนเฝ้าประตูว่า “ไปแจ้งกับเหนียงเนียงเทพวารีของพวกเจ้าที…”

ไม่รอให้จั่วโย่วพูดจบ เหนียงเนียงเทพวารีลำคลองม่ายเหอที่กำลังกินบะหมี่ผัดปลาไหลก็สัมผัสได้ว่ามีเซียนกระบี่ท่านหนึ่งมาเยือนหน้าประตูกะทันหัน เพราะกังวลว่าคนเฝ้าประตูบ้านตนเป็นเพียงผีตนหนึ่ง หากไม่ระวังอาจทำให้เซียนกระบี่รังเกียจว่าเกะกะสายตาแล้วจะถูกฟันตาย นางจึงได้แต่ย่อพื้นที่มาถึงหน้าประตูใหญ่ในเสี้ยววินาที แก้มยังพองป่อง ก่นด่าเสียงอู้อี้ได้ยินไม่ชัดเจนพลางเดินข้ามธรณีประตูใหญ่มา เป็นเซียนกระบี่แล้วร้ายกาจนักหรือ มารดามันเถอะมาก่วนเวลากินอาหารมื้อดึกของข้า…พอเห็นบุรุษที่ไม่ได้หน้าตาดีสักเท่าไรคนนั้น นางก็เรอดังเอิ้ก จากนั้นก็ถามเสียงดังว่า “มาทำอะไร?”

จั่วโย่วยิ้มกล่าว “ข้าชื่อจั่วโย่ว เป็นศิษย์พี่ของเฉินผิงอัน”

เหนียงเนียงเทพวารีแห่งลำคลองม่ายเหออึ้งงันเป็นไก่ไม้ก่อน จากนั้นดวงตาสองข้างก็เปล่งประกายเจิดจ้า ยกมือตบฉาดลงบนหน้าตัวเอง ไม่ได้ฝันไปจริงๆ ด้วย!

มารดาเถอะ ลูกศิษย์ของผู้เฒ่าเหวินเซิ่งแต่ละคนหล่อเหลาสง่างามไม่แพ้กันเลย!

……

ริมตลิ่งลำน้ำใหญ่ภาคกลางของแจกันสมบัติทวีป

ชุยตงซานกำลังเปิดตำราเล่มหนึ่งอ่าน

หลิ่วชิงเฟิงกินบ๊ะจ่างที่ค่อนข้างแข็งและเย็นอยู่ด้านข้าง เคี้ยวอย่างเชื่องช้า

ชุยตงซานปิดตำราลง โยนหนังสือเล่มใหม่เอี่ยมที่เพิ่งจัดพิมพ์อย่างกำเริบเสิบสานให้กับหลิ่วชิงเฟิง “เจ้าลองอ่านดูสิ”

หลิ่วชิงเฟิงรับตำรามา กินบ๊ะจ่างพลางอ่านตำราไปด้วย แรกเริ่มยังเปิดหน้าหนังสือไวมาก แต่กลับยังกินบ๊ะจ่างช้ามากเหมือนเดิม

ดูเหมือนหลิ่วชิงเฟิงจะอ่านเจอถึงจุดที่น่าสนใจจึงหัวเราะ ยามเปิดตำราจึงช้าลง เป็นเรื่องราวของขุนเขาสายน้ำระหว่างเพื่อนรักคู่หนึ่ง อายุไม่ถือว่าต่างกันมาก แค่ประมาณเจ็ดแปดปีเท่านั้น ล้วนมีชาติกำเนิดมาจากตรอกยากจน คนที่อายุน้อย สุดท้ายไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่มีชื่อว่าทะเลสาบชิ่งจู๋ กลับกลายเป็นว่าได้เดินไปบนเส้นทางของการฝึกตนก่อน ส่วนเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งที่อยู่ในอีกตรอกและอายุมากกว่า ตอนที่ออกจากบ้านเกิดยังเป็นผู้ฝึกยุทธที่เพิ่งได้ฝึกวิชาหมัด คนหนึ่งชื่อกู้ช่าน คนหนึ่งชื่อเฉินผิงอัน (ทั้งชื่อกู้ช่านและเฉินผิงอันในเรื่องเล่านี้เขียนคนละแบบกับตัวละครกู้ช่าน เฉินผิงอัน เพียงแต่ว่าอ่านออกเสียงเหมือนกัน) กู้ช่านอายุน้อยๆ ก็ไปอยู่ทะเลสาบชิ่งจู๋ที่มีผู้ฝึกตนอิสระมากมายดุจก้อนเมฆ จึงลักพาตัวเด็กสาวอายุน้อยมากมายให้มาเป็นแม่นางเปิดสาบเสื้อในจวนตัวเอง หมายจะมอบให้แก่เฉินผิงอันที่ตนมองเป็นดั่งพี่ชาย ส่วนฝ่ายหลังก็เป็นผู้นำแห่งสิบสหายของทะเลสาบชิ่งจู๋

เรื่องเล่าคร่าวๆ แบ่งออกเป็นสองสาย แต่เรื่องราวดำเนินไปพร้อมกัน กู้ช่านที่อยู่ในทะเลสาบชิ่งจู๋ตั้งตนเป็นพญามาร ส่วนเฉินผิงอันออกท่องขุนเขาสายน้ำเพียงลำพัง สุดท้ายคนทั้งสองกลับมาพบเจอกันอีกครั้ง คนหนุ่มที่กลายเป็นปรมาจารย์วิถีวรยุทธแล้วได้ช่วยเหลือกู้ช่านที่ฆ่าคนบริสุทธิ์อย่างพร่ำเพื่อเอาไว้ สุดท้ายจ่ายเงินทองให้กับผู้เคราะห์ร้ายพอเป็นพิธี ทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้คนตายอย่างลวกๆ ไม่กี่ครั้ง พยายามที่จะอุดปากคน หลังจากทำเรื่องเหล่านี้เสร็จผู้ฝึกยุทธหนุ่มก็จากไปอย่างเงียบเชียบ กู้ช่านก็ยิ่งบดบังชื่อแซ่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

สุดท้ายยังคงเป็นสำนักตระกูลเซียนแห่งหนึ่งที่ร่วมมือกับกองทัพม้าเหล็กที่เฝ้าพิทักษ์พื้นที่เก็บกวาดเรื่องเละเทะครั้งนี้ ช่วยจัดงานพิธีกรรมทั้งทางลัทธิพุทธและลัทธิเต๋า

ชุยตงซานยิ้มถาม “หลังจากอ่านเสร็จ รู้สึกเป็นอย่างไร?”

หลิ่วชิงเฟิงย้อนถาม “คนสองกลุ่มที่เขียนและจัดพิมพ์หนังสือเล่มนี้ จุดจบเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”

ชุยตงซานกล่าว “ไม่ตายก็บาดเจ็บ”

หลิ่วชิงเฟิงพยักหน้าเอ่ยว่า “นับว่ากะน้ำหนักความพอเหมาะพอดีได้ไม่เลว หากสังหารจนหมดสิ้น ถอนรากถอนโคนมากเกินไปก็เท่ากับว่าเห็นพวกนักอ่านบนภูเขาล่างภูเขาเป็นคนโง่กันหมด ในเมื่อผู้ฝึกยุทธหนุ่มที่มีความรู้ด้านการประพันธ์ผู้นั้นยังนับว่าพอจะมีมโนธรรม อีกทั้งยังชอบสร้างชื่อเสียงจอมปลอม แน่นอนว่าไม่มีทางกระทำการโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ หากเปลี่ยนมาเป็นข้าที่วางแผนเรื่องนี้อยู่เบื้องหลัง ยังจะต้องให้กู้ช่านทำเรื่องชั่วร้าย จากนั้นเฉินผิงอันก็จะปรากฎตัวมาขัดขวางอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย เพียงแต่ว่าไม่ทันระวังเผยพิรุธ ถูกคนที่โชคดีรอดชีวิตจำตัวตนของเขาได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็สอดคล้องตามเหตุตามผลแล้ว”

“ไม่ใช่สอดคล้องตามเหตุตามผล แต่สอดคล้องกับเส้นสาย”