บทที่ 691.1 หมาเฝ้าประตู

เทพวารีลำคลองม่ายเหอพาเซียนกระบี่ใหญ่จั่วโย่วที่ตัวเองเลื่อมใสมานานเข้ามาในประตู เดินอ้อมผนังบังตาที่มีโชคชะตาน้ำเชื่อมโยงกับลำคลองม่ายเหอมา เดินลอดระเบียงมาถึงห้องโถงใหญ่ พ่อครัวเฒ่าคนหนึ่งเพิ่งจะกลับมาจากห้องครัว มือข้างหนึ่งถือจานใบเล็กบรรจุพริกขี้หนูเฉาเทียนที่ผ่านการปรุงสุกมาแล้ว สีแดงเพลิงสด กลิ่นเผ็ดลอยโชยมา พ่อครัวเฒ่าถามอึกๆ อักๆ ว่า “เหนียง…เนียง พริกขี้หนูเฉาเทียนนี้ท่านยัง…ยังต้องการไหมขอรับ?”

ก่อนหน้านี้เหนียงเนียงเทพวารีรังเกียจว่าคืนนี้บะหมี่ปลาไหลผัดฉ่ารสไม่จัดจ้านมากพอ จึงให้พ่อครัวเฒ่าไปผัดพริกขี้หนูเฉาเทียนมาเพิ่มอีกจาน คิดไม่ถึงว่ายังไม่ทันได้กิน เซียนกระบี่ก็มาเยือนตำหนักปี้โหยวแล้ว

นางชำเลืองตามองจานใบน้อยในมือของผู้เฒ่า มองบะหมี่ปลาไหลผัดฉ่าที่วางอยู่บนโต๊ะ สุดท้ายหันหน้าไปมองเซียนกระบี่จั่วโย่วที่อยู่ข้างกาย แล้วก็ให้รู้สึกลำบากใจไม่น้อย

อุตส่าห์ได้กินอาหารมื้อดึกทั้งที ดันมีคนมาเห็นเข้าเสียได้ รู้แต่แรกคงเปลี่ยนเป็นจานที่เล็กกว่านี้แล้ว

จั่วโย่วกล่าว “เหนียงเนียงเทพวารีกินอาหารมื้อดึกต่อตามสบายเถอะ ข้าไม่รีบร้อนกลับใบถงทวีป กินเสร็จแล้วข้าค่อยพูดเรื่องเป็นการเป็นงาน”

ดูสิ อะไรที่บอกว่าเป็นเซียนกระบี่ที่เข้ากับคนได้ง่าย อะไรคือบัณฑิตที่อบอุ่นอ่อนโยนนอบน้อม? ลูกศิษย์ผู้สืบทอดของนายท่านผู้เฒ่าเหวินเซิ่งตรงหน้าผู้นี้ก็เป็นอย่างนี้เอง นางรู้สึกเพียงว่าบัณฑิตสายของเหวินเซิ่ง ไยถึงได้เข้าอกเข้าใจคนอื่นดีเหมือนกันหมดเลยนะ?

นางถามหยั่งเชิง “อาจารย์จั่วจะกินด้วยกันสักชามไหม?”

จั่วโย่วนั่งลงด้านข้าง ชำเลืองตามองอ่างใบใหญ่บนโต๊ะแล้วเอ่ยว่า “ไม่ล่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนอาจารย์จั่วรอสักครู่ ฟ้าดินกว้างใหญ่ หนังท้องใหญ่ที่สุด ฮ่าๆ”

นางเอ่ยคำพูดเกรงใจจบก็ไม่เกรงใจอีก รับจานนั้นมาจากมือของพ่อครัวเฒ่า เทใส่ในชามบะหมี่ ในมือถือตะเกียบคนให้เข้ากัน จากนั้นก็เริ่มก้มหน้าก้มตากินอาหารมื้อดึก เคยชินที่จะยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นมาเหยียบบนม้านั่งยาวแล้ว แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าอาจารย์จั่วนั่งอยู่ด้านข้าง จึงรีบขยับตัวนั่งตรงอย่างสำรวม ทุกสามครั้งที่คีบบะหมี่เข้าปากคำใหญ่ก็จะหยิบกาเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาจิบเหล้าที่ตำหนักปี้โหยวบ้านตัวเองหมักเองขึ้นมาดื่ม รสเหล้าร้อนแรง บวกกับพริกขี้หนูเฉาเทียน ทุกครั้งที่ดื่มเหล้าเข้าไป เหนียงเนียงเทพวารีร่างเล็กเตี้ยจะต้องหลับตาตัวสั่นเยือก สะใจ สะใจ เช็ดเหงื่อบนหน้าลวกๆ แล้วก้มหน้ากินบะหมี่ปลาไหล ‘ชาม’ นั้นต่อ

ตำหนักปี้โหยวไม่มีกฎเกณฑ์ยิบย่อยอะไร กฎก็ไม่ถือว่าเข้มงวด ยกตัวอย่างเช่นพ่อครัวเฒ่าคนนั้นมาถึงห้องโถงแล้วก็ไม่ได้จากไป เขามีเหตุผลเต็มเปี่ยม นั่นคือรอให้เหนียงเนียงเทพวารีกินเสร็จแล้ว เขาจะได้ยกจานออกไป

พวกสาวใช้ นางกำนัลของตำหนักปี้โหยวที่มีชาติกำเนิดมาจากผีที่จมน้ำตายในลำคลองม่ายเหอเองก็ไปรวมตัวกันอยู่สองฝั่งด้านนอกประตูอย่างระมัดระวัง เพราะถึงอย่างไรเซียนกระบี่ท่านหนึ่งก็พบเจอได้ยาก มาสัมผัสกลิ่นอายเซียนของเซียนกระบี่ได้สักนิดสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน พวกนางไม่กล้าส่งเสียงโหวกเหวกเอะอะ เพียงแต่เบิกตากว้างมองประเมินบุรุษที่นั่งหลับตาทำสมาธิอยู่บนเก้าอี้เท่านั้น ที่แท้เขาก็คืออาจารย์จั่วที่ ‘มาเยือน’ สำนักใบถงสองครั้งท่านนั้นเองหรือ หากเอ่ยตามคำกล่าวของเหนียงเนียงเทพวารีก็คือกระบี่เดียวฟันให้ตู้เม่าขอบเขตบินทะยานตายได้ บนฟ้าล่างดิน มีเพียงอาจารย์จั่วของข้าคนเดียวเท่านั้น อยู่ต่อหน้าอาจารย์จั่ว ใบถงทวีปของพวกเราก็ไม่มีใครสักคนที่สู้เขาได้ ตาเฒ่าสวินของสำนักกุยหยกก็ยังสู้ไม่ได้ เจียงซ่างเจินเจ้าสำนักคนใหม่ก็ยิ่งไม่มีทางทำได้

เทพวารีลำคลองม่ายเหอกินบะหมี่เสร็จก็หันไปถลึงตาใส่ทางประตูใหญ่ “ยังดูไม่พออีกหรือ?!”

เหล่านางกำนัลสาวใช้พลิ้วกายแตกฮือกันไปคนละทาง

นางเลือกจะนั่งฝั่งตรงข้ามกับจั่วโย่ว แต่เลือกนั่งบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้กับประตูใหญ่มากหน่อย ยิ้มเอ่ยว่า “ต้องขอโทษอาจารย์จั่วด้วย เวลาปกติจวนปี้โหยวของข้าไม่มีนายท่านเทพเซียนผู้ใดมาเยือน พวกเขาจึงมักจะบ่นว่าเหนียงเนียงเทพวารีอย่างข้าไม่มีหน้าไม่มีตา ครั้งนี้ก็เลยให้พวกเขาได้เปิดโลกทัศน์กันสักหน่อย”

จั่วโย่วลืมตากล่าว “ไม่เป็นไร”

การที่เขาขี่กระลี่ลงใต้มาเยือนลำคลองม่ายเหอ และคืนนี้เดินทางมาเยี่ยมเยือนตำหนักปี้โหยวเพราะว่ามีของบางอย่างที่ต้องการมอบให้กับเหนียงเนียงเทพวารีตรงหน้าซึ่งศิษย์น้องเล็กของเขาบอกว่า ‘ลำคลองม่ายเหอทั้งสายก็ยังมิอาจบรรจุความองอาจกล้าหาญของนางไว้ได้หมด’ ปีนั้นตอนอยู่นอกร้านเหล้าของกำแพงเมืองปราณกระบี่ เฉินผิงอันพูดประโยคนี้ด้วยตัวเอง ตอนนั้นในร้านมีอาจารย์ของทั้งสองนั่งอยู่ด้านใน จิบเหล้าคำเล็กๆ กับแกล้มคือเรื่องราวแห่งขุนเขาสายน้ำของลูกศิษย์คนสุดท้าย

ตำหนักปี้โหยวแห่งนี้ของเทพวารีลำคลองม่ายเหอ ปีนั้นก่อนจะเลื่อนจากจวนเป็นตำหนักต้องเจอกับอุปสรรคมากมาย หากไม่เป็นเพราะมีจงขุยวิญญูชนแห่งสำนักศึกษาต้าฝูช่วยเหลือ บางทีจวนปี้โหยวอาจเลื่อนเป็นตำหนักไม่สำเร็จ แล้วอาจจะยังถูกลงบันทึกไว้ในเอกสารคดีเพียงแค่เพราะเหนียงเนียงเทพวารีลำคลองม่ายเหอยืนกรานจะขอตำราเล่มหนึ่งของนายท่านผู้เฒ่าเหวินเซิ่งมาเป็นสมบัติพิทักษ์ตำหนักของตำหนักปี้โหยวให้จงได้ นี่ไม่สอดคล้องกับกฎเกณฑ์จริงๆ เหวินเซิ่งถูกลบชื่อออกจากลัทธิขงจื๊อไปนานแล้ว เทวรูปที่ตั้งบูชาก็ถูกย้ายออกจากศาลบุ๋นนานแล้ว ผลงานทุกชิ้นของเขาล้วนถูกทำลายและถูกห้ามจำหน่าย ต้องรู้ว่าเจ้าขุนเขาของสำนักศึกษาต้าฝูยังเป็นคนที่มาจากจวนของหย่าเซิ่ง ดังนั้นการที่จวนปี้โหยวยังคงได้เลื่อนขั้นเป็นตำหนักปี้โหยว นอกจากที่เหนียงเนียงเทพวารีลำคลองม่ายเหอจะต้องขอบคุณจงขุยที่มีคุณธรรมมีน้ำใจแล้ว ความประทับใจที่มีต่ออริยะเจ้าขุนเขาของสำนักศึกษาต้าฝูผู้นั้นก็เปลี่ยนแปลงไปมาก ความรู้ไม่มาก แต่ความใจกว้างกลับไม่น้อย

ดูเหมือนนางจะรู้สึกกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และจั่วโย่วก็ไม่คิดจะเปิดปากพูด บรรยากาศในห้องโถงใหญ่จึงชวนอึดอัดอยู่บ้าง เทพวารีลำคลองม่ายเหอท่านนี้เค้นสมองครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะนึกถ้อยคำเปิดเผยความในใจออกมาได้ ไม่รู้ว่าเขินอายหรือซาบซึ้ง สายตาของนางเป็นประกายวิบวับ แต่ปากกลับสั่น แม้เอวจะยืดตรง แต่มือสองข้างกลับกำที่เท้าแขนเก้าอี้แน่น เมื่อเป็นเช่นนี้สองขาจึงยิ่งลอยพ้นเหนือพื้น “อาจารย์จั่ว ต่างพูดกันว่าเวทกระบี่ของท่านสูงส่ง ปราณกระบี่มากมายเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า เป็นเหตุให้ในรัศมีร้อยลี้รอบกายอาจารย์จั่ว แม้แต่เซียนดินก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ ลำพังเพียงแค่ปราณกระบี่พวกนั้นก็เป็นฟ้าดินเล็กแห่งหนึ่งได้แล้ว! เพียงแต่ว่าอาจารย์จั่วสงสารผู้คน เพื่อไม่ให้ทำร้ายสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ให้ต้องบาดเจ็บ อาจารย์จั่วถึงได้ออกทะเลไปเยี่ยมเยือนเซียน อยู่ห่างไกลจากโลกมนุษย์…”

จั่วโย่วส่ายหน้า “ไม่ได้เกินจริงเช่นนั้น ปีนั้นขอแค่เก็บความคิดไว้ได้ ปราณกระบี่ก็จะไม่ทำร้ายคนอื่นแล้ว”

นางทอดถอนใจ “อาจารย์จั่วช่างแข็งแกร่งจริงๆ!”

จั่วโย่วกล่าว “เหนียงเนียงเทพวารีเรียกข้าว่าจั่วโย่วก็พอแล้ว คำเรียกว่า ‘อาจารย์’ นี้ ข้ามิกล้ารับหรอก”

นางส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่ได้ๆ ไม่เรียกอาจารย์จั่ว เรียกเซียนกระบี่จั่วก็ยิ่งธรรมดาสามัญเข้าไปใหญ่ อันที่จริงใต้หล้านี้มีเซียนกระบี่อยู่ไม่น้อย แต่บัณฑิตที่แท้จริงในสายตาของข้ากลับมีอยู่ไม่มาก ส่วนจะให้เรียกชื่อตรงๆ นั้น ข้าไม่ได้ดื่มเหล้าเมาเสียหน่อย มิกล้า มิกล้า”

จั่วโย่วเองก็คร้านจะสนใจเรื่องพวกนี้ เขาลุกขึ้นยืน หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชายแขนเสื้อ เดินไปหาเทพวารีลำคลองม่ายเหอ

นางรีบกระโดดผลุงลุกขึ้นยืน รีบเช็ดสองมือกับชายแขนเสื้อ รับตำราสีออกเหลืองเล่มนั้นมาไว้อย่างนอบน้อม

เป็นหนังสือที่ทำมาจากวัสดุธรรมดาที่สุด จัดพิมพ์จากโรงหนังสือแคว้นเล็กแห่งหนึ่งของทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางในอดีต นอกจากเป็นเล่มแรกของการจัดพิมพ์แล้วก็ไม่มีอย่างอื่นให้พูดถึงอีก เพราะกำลังทรัพย์ของพ่อค้าหนังสือไม่ได้มีมากมาย ขนาดของร้านก็ไม่ใหญ่ กระดาษ ตัวอักษร การจัดพิมพ์ล้วนไม่เข้าขั้นทั้งสิ้น ตอนนั้นหนังสือขายได้ไม่ดี อาจารย์จึงควักเงินของตัวเองซื้อมารวดเดียวเกือบร้อยเล่ม อีกทั้งยังให้ลูกศิษย์อีกหลายคนไปซื้อมาจากร้านหนังสือที่ต่างกัน เพราะกลัวว่าจะขายไม่ออกแม้แต่เล่มเดียว รู้สึกว่าไม่มีคุณสมบัติที่จะได้ยึดครองพื้นที่แห่งหนึ่งในร้านหนังสือจึงโยนเก็บเข้าไว้ในคลัง นับแต่นั้นมาก็ไม่เคยเห็นแสงตะวันอีก

ปีนั้นพวกจั่วโย่วแยกย้ายกันไปซื้อหนังสือ ยุ่งวุ่นวายอยู่หลายวัน ทุกครั้งที่จั่วโย่วจ่ายเงินเสร็จก็จากมาทันที เพื่อที่จะไปซื้อหนังสือจากร้านถัดไป ดังนั้นไปกลับจึงเร็วมาก มีเพียงเสี่ยวฉีเท่านั้นที่ทุกครั้งจะต้องถ่วงเวลารอจนฟ้ามืดถึงจะกลับโรงเรียน แต่กลับซื้อหนังสือมาแค่กี่เล่มเท่านั้น พออาจารย์ถาม เสี่ยวฉีตอบ อาจารย์ก็หัวเราะดังลั่นอย่างชอบใจ ที่แท้ทุกครั้งเสี่ยวฉีจะซื้อหนังสือของร้านหนึ่งแค่หนึ่งเล่มเท่านั้น อีกทั้งยังจะต้องพูดคุยถึงเนื้อหาในหนังสือกับเถ้าแก่ร้านอยู่นานเป็นครึ่งๆ วัน เป็นเหตุให้เถ้าแก่ร้านหนังสือส่วนใหญ่เข้าใจผิดคิดว่าหนังสือที่กินฝุ่นมานานเล่มนั้นเป็นไข่มุกที่ถูกฝุ่นเกาะ แท้จริงแล้วก็คือผลงานของอริยะปราชญ์ที่ร้ายกาจท่านหนึ่งจริงๆ? ถึงได้สามารถทำให้เมล็ดพันธ์บัณฑิตที่มีพรสวรรค์และยังฉลาดเฉลียวคนหนึ่งเลื่อมใสได้ถึงเพียงนี้ เป็นเหตุให้หลังจบเรื่องยังกึ่งเชื่อกึ่งกังขา แต่ก็สั่งซื้อหนังสือจากพ่อค้าหนังสือคนอื่นๆ เข้าร้านมาอีกหลายเล่ม และวันนั้นเสี่ยวฉีก็บอกเตือนกับศิษย์พี่ใหญ่ในเวลานั้นว่า ผ่านไปอีกสองสามวันให้เขาไปที่ร้านหนังสือที่ตนเคยไป เพื่อซื้อหนังสือมาเล่มหนึ่ง

จั่วโย่วกล่าว “ศิษย์น้องเล็กเคยรับปากตำหนักปี้โหยวว่าจะมอบตำราเล่มหนึ่งของอาจารย์ให้ เพียงแต่ตอนนี้ศิษย์น้องเล็กมีธุระ คืนนี้ข้ามาก็เพื่อนำหนังสือมามอบให้”

นางที่รับหนังสือมาด้วยสองมือพยักหน้ารับเบาๆ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าจะต้องเชื่อคำพูดของอาจารย์เฉินได้ เพียงแต่ไม่ว่าอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าจะให้อาจารย์จั่วเป็นคนเอามาส่งให้”

จั่วโย่วยิ้มกล่าว “ไม่เพียงเท่านี้ ศิษย์น้องเล็กยังเล่าเรื่องมากมายเกี่ยวกับเหนียงเนียงเทพวารีและตำหนักปี้โหยวให้อาจารย์ของพวกเราฟัง อาจารย์ฟังแล้วอารมณ์ดีอย่างมาก ดังนั้นจึงดื่มเหล้าไปไม่น้อย”

นางซาบซึ้งใจอย่างถึงขีดสุด พูดเสียงสั่นว่า “แม้แต่อาจารย์ผู้เฒ่าเหวินเซิ่งก็ยังรู้จักข้าแล้วหรือ?”

จั่วโย่วพยักหน้ารับ “อาจารย์ของข้าบอกว่าเหนียงเนียงเทพวารีช่างองอาจยิ่งนัก ตามีแวว แล้วยังบอกว่าความรู้ของตนเมื่อเทียบกับปรมาจารย์มหาปราชญ์แล้วยังห่างชั้นกันไกลนัก”

เหวินเซิ่งในอดีตเขียนตัวอักษรได้อย่างงดงาม ทว่าอักษรในแต่ละบรรทัดกลับเป็นระเบียบระมัดระวัง อธิบายหลักการเหตุผลได้อย่างกระจ่างแจ้ง อีกทั้งเส้นสายยังชัดเจน ต่อให้เป็นคนที่รู้หนังสือแค่ผิวเผิน คนที่พอจะเข้าใจความหมายของตัวอักษรได้บ้างเล็กน้อย ก็ยังสามารถอ่านเข้าใจได้อย่างผ่อนคลาย

ดังนั้นผู้เฒ่าที่มียศแค่ซิ่วไฉเฒ่าผู้นั้นจึงได้รับคำเรียกขานที่ไพเราะว่า ‘มีการผสมผสานของสามลัทธิ มีความสำเร็จของเหล่าเมธี’