บทที่ 823.1 ยกภูเขา

เฉินผิงอัน จูเหลี่ยน เผยเฉียน ชุยตงซาน โจวหมี่ลี่ โจวเฝย หมี่อวี้ ฉางมิ่ง เฉินหลิงจวิน จ้งชิว สุยโย่วเปียน หงเซี่ย เพ่ยเซียง อวี๋เต้าเสวียน เว่ยจิ้น หนิงเหยา

ยอดเขาอีเซี่ยน ยอดเขาหม่านเยว่ ภูเขาชิวลิ่ง ยอดเขาสุ่ยหลง ยอดเขาโปอวิ๋น ยอดเขาเพียนเซียน ยอดเขาฉงจือ ยอดเขาอวี่เจี่ยว ภูเขาเดียวดายเล็กใหญ่ ยอดเขาจูอวี๋ ยอดเขาชิงอู้…

ภูเขาลั่วพั่วหนึ่งแห่งมาร่วมงานพิธีตามกลุ่มยอดเขาของภูเขาตะวันเที่ยง

นี่คือการร่วมงานพิธีที่บุกเบิกโฉมหน้าใหม่ ไม่เคยมีปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ของแจกันสมบัติทวีป ไม่แน่ว่านับแต่นี้ไปอีกร้อยปีพันปีก็ยังยากที่จะมีใครสามารถเลียนแบบการกระทำเช่นนี้ได้

จู๋หวงออกคำสั่งไปนานแล้ว บอกให้ปิดบุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำทั้งหมดของทุกยอดเขา อีกทั้งในมือของเขายังถือป้ายหยกควบคุมค่ายกลใหญ่ของภูเขาบรรพบุรุษด้วยตัวเอง เซียนเหรินที่เหมือนจำแลงมาจากวิถีกระบี่ของภูเขาตะวันเที่ยงตนนั้นกวาดสายตามองไปตามยอดเขาทั้งเก่าและใหม่ ขอแค่สายตามองไปก็จะมีปราณกระบี่ไร้รูปลักษณ์ทำลายบุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำที่ผู้ฝึกตนของสถานที่อื่นร่ายออกมาให้แหลกสลายไปทั้งหมด นี่ก็เป็นการกระทำอย่างจนใจของจู๋หวงเหมือนกัน เรื่องน่าอายในบ้านไม่ควรป่าวประกาศออกไปภายนอก วันนี้สามารถปิดบังได้กี่ส่วนก็เท่านั้น

วานรเฒ่าชุดขาวจ้องเขม็งไปยังเจ้าสำนักที่อยู่ตรงหน้าประตู ถามเสียงทุ้มหนัก “เจ้าลองพูดอีกทีสิ”

ไม่เสียแรงที่จู๋หวงมีจิตใจที่เหี้ยมหาญเป็นอันดับหนึ่ง สีหน้าของเขานิ่งสงบมากเป็นพิเศษ เพียงยิ้มบางๆ ตอบมาว่า “ในเมื่อได้ยินไม่ชัด ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะพูดอีกรอบแล้วกัน นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป หยวนเจินเย่จะถูกตัดชื่อออกจากทำเนียบศาลบรรพจารย์ของภูเขาตะวันเที่ยงเรา”

สองมือของวานรเฒ่าชุดขาวกำเป็นหมัดจนเส้นเลือดเขียวปูดโปนบนหลังมือ หัวเราะหยันเอ่ยว่า “จู๋หวง เจ้าจะทำเรื่องที่เนรคุณเช่นนี้จริงๆ หรือ? เพียงแค่เจอกับมรสุมเล็กน้อยก็จะทำลายรากฐานของสำนักด้วยมือตัวเองแล้ว? เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเศษสวะน้อยสองคนนี้จะทำทุกอย่างตามใจปรารถนาอยู่ที่นี่ได้?”

จู๋หวงถอนหายใจในใจเบาๆ หนึ่งที คนหนุ่มสองคนนี้ยังทำตามใจปรารถนาได้ไม่มากพออีกหรือ?

ปีนั้นที่ลงจากภูเขาไป ผู้ถวายงานพิทักษ์ภูเขาเช่นเจ้าช่วยปกป้องมรรคาให้กับเถาจื่อ ไปที่ถ้ำสวรรค์หลีจูด้วยกัน ในเมื่อเจ้าลงมือแล้ว ทำไมไม่ฆ่าเด็กหนุ่มสองคนในตอนนั้นให้ตายไปพร้อมกันทีเดียว? ดันทิ้งภัยแฝงไว้เบื้องหลัง เดือดร้อนลามมายังภูเขาตะวันเที่ยง? ผลคือตอนนี้ทั้งเฉินผิงอันและหลิวเสี้ยนหยางต่างก็เป็นเซียนกระบี่ที่พลังพิฆาตสูงอย่างถึงที่สุดแล้ว กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของหลิวเสี้ยนหยางระดับขั้นเป็นอย่างไร? ขนาดพวกเซี่ยหย่วนชุ่ยสามคนก็ยังขวางไว้ไม่อยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฉินผิงอันผู้นั้น เจ้าหยวนเจินเย่ไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้ในศาลบรรพจารย์ที่อยู่ด้านหลัง คนหนุ่มนั่งลงดื่มชาแล้วปั่นหัวคนอื่นเล่นอยู่ในกำมืออย่างไร การถามกระบี่ในวันนี้ แน่นอนว่าหลิวเสี้ยนหยางน่ากลัวมาก แต่คนที่น่ากลัวยิ่งกว่ากลับเป็นเจ้าขุนเขาเฉินที่มองทุกอย่างด้วยรอยยิ้มตาหยีอยู่เบื้องหลังคนนี้ต่างหาก!

เจ้าสำนักของสำนักหนึ่ง กับผู้ถวายงานของภูเขาลูกหนึ่ง สองฝ่ายที่เดิมทีควรมีศัตรูคนเดียวกัน ควรรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมากที่สุด ไม่ว่าใครก็ไม่ได้ใช้เสียงในใจพูดคุย

หลิวเสี้ยนหยางที่ถามกระบี่เสร็จแล้วมานั่งลงข้างหลังโต๊ะ ดื่มเหล้าพลางกินแตงไปด้วย

เขารู้สึกเลื่อมใสจู๋หวงอย่างมาก หลิวเสี้ยนหยางรู้สึกว่าทั้งนิสัยใจคอและหนังหน้าของเจ้าหมอนี่คือวัตถุดิบที่ดีในการเกิดมาเป็นเจ้าสำนักจริงๆ

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่หอถิงเจี้ยน หลิวเสี้ยนหยางคนเดียวถามกระบี่ต่อเซียนกระบี่เฒ่าสามคนพร้อมกัน ไม่เพียงแต่ชนะแล้ว ยังลากเอาเซี่ยหย่วนชุ่ยมาที่ยอดกระบี่ด้วยกัน เวลานี้เซียนกระบี่ผู้เฒ่าเซี่ยนอนอาบแดดอยู่บนพื้นอย่างสบายอุรา ช่างยุ่งยิ่งนัก ด้านหนึ่งได้รับบาดเจ็บจึงแกล้งตาย ด้านหนึ่งก็แอบรักษาบาดแผลไปเงียบๆ หล่อเลี้ยงบำรุงปณิธานกระบี่ คาดว่าคงยังต้องใช้หัวสมองอย่างเต็มที่ คิดว่าต่อจากนี้ตนควรจะทำอย่างไร ควรจะหยิบหนังหน้าที่ตกลงอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างไร

บรรพจารย์เซี่ยหย่วนชุ่ยวางตัวอยู่นอกเหนือเรื่องราวแล้ว เถาแยนโปกับเยี่ยนฉู่ต่างอกสั่นขวัญกระเจิง รีบร้อนรุดมายังยอดกระบี่

ด้านหลังเซียนกระบี่ผู้เฒ่าทั้งสองมีแขกที่เข้าร่วมงานพิธีกลุ่มใหญ่ติดตามมาด้วย เพราะพวกเขาปรากฏตัวที่หอถิงเจี้ยนนานแล้ว จึงดูเหมือนว่าได้แต่เลยตามเลย หวังเพียงว่าภูเขาตะวันเที่ยงที่มีผู้ฝึกกระบี่มากมายดุจก้อนเมฆ ครานี้จะสามารถผ่านด่านยากไปได้

ได้ยินว่าจู๋หวงจะลบชื่อหยวนเจินเย่ออกจากทำเนียบ ในใจเถาแยนโปก็เกิดลูกคลื่นถาโถม ไม่มัวมีเวลามาสนใจมารยาทอะไรอีก คำรามเดือดดาลเรียกชื่อของเจ้าสำนักออกมาโดยตรง “จู๋หวง เจ้าถูกผีบดบังจิตใจไปแล้วหรือไร?! พูดจาบ้าบอก็ควรให้มีขอบเขตบ้าง ถอยไปพูดหมื่นก้าว ต่อให้เจ้าคือเจ้าสำนักของภูเขาตะวันเที่ยง วันนี้ก็ยังไม่มีคุณสมบัติจะตัดสินใจเพียงลำพัง ลบชื่อผู้ถวายงานพิทักษ์ภูเขาออกเองโดยพลการ!”

จู๋หวงสีหน้าเป็นปกติ แต่ในใจกลับยิ้มจืดเจื่อน ยังจะเอากฎของศาลบรรพจารย์อะไรมาพูดอีก หากไม่ทันระวัง ศาลบรรพจารย์ด้านหลังข้านี้ก็จะไม่เหลืออยู่แล้ว

อีกอย่างในบรรดายอดเขาเก่าใหม่ก็มีเพียงภูเขาชิวลิ่งของเจ้าเถาแยนโปเท่านั้นที่ไม่ว่าจะตัดความสัมพันธ์อย่างไรก็ตัดสัมพันธ์กับผู้ถวายงานหยวนไม่ขาด ยอดเขาอีเซี่ยนกลับไม่ได้สนิทสนมถึงขั้นนั้น

กระเทือนไปถึงเส้นเอ็นและกระดูกเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ดีกว่าต้องเปลี่ยนเจ้าสำนัก ปล่อยให้พวกเจ้าเริ่มนับหนึ่งกันใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งขาดข้าจู๋หวงนั่งพิทักษ์ ภูเขาตะวันเที่ยงย่อมถูกกำหนดมาแล้วว่าจะไม่อาจเป็นโล้เป็นพายอะไรได้อีก

รอกระทั่งคนชุดเขียวทะยานออกไปจากยอดเขาอีเซี่ยน ขี่กระบี่หยุดลอยอยู่นอกประตูภูเขา

ผู้ฝึกตนบางส่วนที่มาเข้าร่วมงานพิธีซึ่งเดิมทีอยากจะให้ความช่วยเหลือภูเขาตะวันเที่ยง ต่างก็รีบพากันหยุดเท้า ใครเล่าจะกล้าหาเรื่องซวยใส่ตัว?

เป็นเหตุให้ถึงท้ายที่สุดเหลือเพียงสวี่หุนคนเดียว จึงดูโดดเดี่ยวแปลกแยกมากเป็นพิเศษ เขาทะยานลมมาที่ภูเขาบรรพบุรุษ พลิ้วกายลงบนยอดกระบี่

นี่ทำให้จิตใจของเถาแยนโปและเยี่ยนฉู่รู้สึกสงบลงได้บ้าง วันนี้เรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฝันร้ายปรากฏไม่หยุด มารดามันเถอะ ในที่สุดก็มีข่าวดีเสียที

แม้ว่าสวี่หุนจะมาก็จริง แต่ก็ยากจะปิดบังสีหน้าเคร่งเครียดได้ เพราะการขึ้นเขาครั้งนี้ของเขาถือเป็นการทุ่มเดิมพันหมดหน้าตัก

นครลมเย็นกับภูเขาตะวันเที่ยง สองสำนักที่เลื่อนขั้นใหม่ของแจกันสมบัติทวีปช่วยเหลือกันและกัน มีความสัมพันธ์ที่หากใครรุ่งโรจน์ก็รุ่งโรจน์ไปด้วยกัน พินาศก็พินาศวอดวายไปพร้อมกัน แล้วนับประสาอะไรกับที่ยังมีเสื้อเกราะโหวจื่อบนร่างของสวี่หุนตัวนั้น มีงานแต่งงานระหว่างสวี่ปินเซียนบุตรชายของเขากับเถาจื่อแห่งภูเขาชิวลิ่ง บวกกับคำสั่งบางอย่างจากสกุลหยวนที่อยู่เบื้องหลัง ล้วนไม่อนุญาตให้สวี่หุนถือหมากไม่ยอมวาง ทำตัวเป็นหญ้าเหนือกำแพงในเวลาเช่นนี้