บทที่ 823.2 ยกภูเขา

อันที่จริงหลิวเสี้ยนหยางบาดเจ็บไม่เบา แต่ก็ไม่ได้หนักหนา เขาทำหน้าหนาขอผ้าผืนหนึ่งมาจากผู้ฝึกตนหญิงของตรอกฮวามู่ที่รูปโฉมธรรมดาที่สุด ฉีกออกแล้วพันเข้าด้วยกัน แหงนหน้าขึ้น เอาผ้าที่พันไว้อุดจมูก

เรื่องที่น่าประหลาดใจเพียงอย่างเดียวก็คือ ก่อกำเนิดสองคนอย่างเยี่ยนฉู่และเถาแยนโปถูกตนลากเข้าไปในความฝัน ออกกระบี่ฟันอยู่ริมลำน้ำสองสามที แต่อาการบาดเจ็บกลับน้อยกว่าที่ตนคาดการณ์ไว้มาก

หลิวเสี้ยนหยางคร้านจะคิดให้มากความ คิดแค่ว่าเซียนกระบี่ผู้เฒ่าสองคนนี้ของภูเขาตะวันเที่ยงไม่ใช่ขอบเขตก่อกำเนิดกระดาษเปียกจริงๆ ยังพอจะมีความสามารถอยู่บ้าง

แต่หากไม่ใช่เจ้าเด็กเฉินผิงอันบอกว่าให้เก็บสองคนนี้เอาไว้ เพราะยังมีประโยชน์อยู่ หากหลิวเสี้ยนหยางตัดสินใจจะอำมหิตขึ้นมา เถาแยนโปและเยี่ยนฉู่ก็ไม่ต้องขึ้นเขามาร่วมประชุมแล้ว

ก่อนที่เฉินผิงอันจะลงไปจากภูเขา หลิวเสี้ยนหยางได้ใช้เสียงในใจพูดคุยกับเขาก่อนแล้ว เพราะว่าประหลาดใจมากจริงๆ ว่าสรุปแล้วเจ้าเด็กนี่ทำอย่างไรถึงสามารถทำให้จู๋หวงเปลี่ยนมาเป็นพูดง่ายขนาดนี้

‘เจ้ากรอกยาลวงใจอะไรให้จู๋หวง ถึงทำให้เขายินดีตัดชื่อเจ้าเดรัจฉานเฒ่าตัวนั้นออกจากทำเนียบ?’

‘ให้เขาเลือกหนึ่งจากสอง ระหว่างเขากับหยวนเจินเย่มีแค่คนเดียวที่รอดชีวิตได้ แล้วจู๋หวงก็เชื่อ’

‘ฟังจากน้ำเสียงของเจ้า ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องเชื่อก็ได้?’

‘คนทั่วไปล้วนไม่เชื่อหรอก สมองข้าไม่ได้มีปัญหาสักหน่อย สังหารเจ้าสำนักที่แท้จริงคนหนึ่ง? อย่างน้อยที่สุดทูตผู้ตรวจการเฉาที่อยู่บนเรือข้ามฟากก็ไม่มีทางตอบตกลงเรื่องนี้อยู่แล้ว’

หลิวเสี้ยนหยางเหลือบมองจู๋หวงแวบหนึ่งก็รู้สึกว่าหากเจ้าหมอนี่รู้ความจริงขึ้นมาจะเต้นผางด่ามารดาเลยหรือไม่

‘ต่อให้จู๋หวงจะมีความมั่นใจเก้าส่วน บอกตัวเองว่าไม่ต้องเชื่อเรื่องนี้ แต่ขอแค่ไม่ใช่ความมั่นใจเต็มสิบส่วน เขาก็ยินดีที่จะสละผู้ถวายงานพิทักษ์ภูเขาคนหนึ่งทิ้งมากกว่า ฟังแล้วเหมือนไร้เหตุผล แต่อันที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรแปลก เพราะนี่ก็คือสาเหตุที่จู๋หวงสามารถนั่งคุยกับข้าอยู่ที่นั่นได้ ดังนั้นขอแค่วันนี้เขามานั่งอยู่ที่นี่ ต่อให้เปลี่ยนคนมาพูดคุยกับข้าก็ยังต้องเลือกแบบเดียวกันนี้ แน่นอน นี่ก็เกี่ยวข้องกับการที่เจ้าถามกระบี่ขึ้นภูเขามาอย่างรวดเร็ว รวมไปถึงการจากไปของเรือข้ามฟากมีมากเกินไปด้วย ไม่อย่างนั้นลำพังเพียงข้าคนเดียวนั่งอยู่ในศาลบรรพจารย์ พูดจนน้ำลายแตกฟอง ปากเปียกปากแฉะหรือดื่มชามากกว่านั้นก็ล้วนไร้ประโยชน์’

เซียนกระบี่ผู้เฒ่าเจ้าของยอดเขาโปอวิ๋นและยอดเขาเพียนเซียนสองคนต่างก็มาถึงยอดกระบี่กันแล้ว

อันที่จริงความประทับใจที่หลิวเสี้ยนหยางมีต่อผู้ฝึกกระบี่เต็มตัวที่อยู่บนยอดเขาโปอวิ๋น ยอดเขาเพียนเซียนล้วนธรรมดาอย่างยิ่ง ไม่แย่ แต่ก็ไม่ดี

ไม่แย่ เพราะตอนอยู่บนสนามรบแจกันสมบัติทวีปพวกเขาออกกระบี่อย่างไม่ลังเล

ไม่ดี เพราะเป็นผู้ฝึกกระบี่ แต่กลับไม่เคยไปเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่

ผู้ฝึกตนของแจกันสมบัติทวีป เปลี่ยนจากเซียนซือบนภูเขาที่เดิมทีไร้ประโยชน์ที่สุด กลายมาเป็นผู้ฝึกตนที่มีคุณสมบัติจะยืดเอวตรงได้มากที่สุดในใต้หล้าไพศาลของทุกวันนี้ ดังนั้นผู้ฝึกลมปราณของเมธีร้อยสำนัก ผู้ฝึกตนอิสระตามป่าเขา ทุกวันนี้จึงมีน้อยมากที่จะเห็นผู้ฝึกตนทวีปอื่นอยู่ในสายตา แต่กลับเลื่อมใสผู้ฝึกกระบี่ของอุตรกุรุทวีปที่สุด พกกระบี่เดินทางลงใต้ กล้าฆ่ากล้าต่อสู้ นึกจะตายก็ตาย ป๋ายฉางบุคคลอันดับหนึ่งแห่งทางทิศเหนือ ลี่ไฉ่แห่งทะลสาบกระบี่ฝูผิง หวงถงบรรพจารย์ผู้คุมกฎของสำนักกระบี่ไท่ฮุย ผูหรางเซียนกระบี่กระดูกขาวที่มาจากหุบเขาผีร้าย…ใครบ้างที่ไม่ใช่เซียนกระบี่ที่แสงกระบี่ตัดสลับถักทอทั่วขุนเขาสายน้ำพันลี้ สามารถทำให้ม่านราตรีสว่างไสวดุจยามทิวา?

แต่ผู้ฝึกตนของแจกันสมบัติทวีปที่กันดารห่างไกล อันที่จริงไม่ค่อยสนใจเรื่องหนึ่งเท่าใดนัก เพราะว่าพวกเขาเลื่อมใสอุตรกุรุทวีปที่สุด โดยเฉพาะผู้ฝึกกระบี่เหล่านั้น แต่ละคนล้วนกำเริบเสิบสาน ขนาดราชาสวรรค์ข้าผู้อาวุโสยังไม่กลัว ไม่ว่ากับใครก็ล้วนกล้าออกกระบี่ มีเพียงสถานที่แห่งเดียวที่ข้าเคารพนับถือ สถานที่แห่งนั้น มีชื่อว่ากำแพงเมืองปราณกระบี่

ส่วนกำแพงเมืองปราณกระบี่ที่ผู้ฝึกกระบี่ของหนึ่งสถานที่สกัดขวางหนึ่งใต้หล้านานหมื่นปี ต่อให้เป็นผู้ฝึกกระบี่กลุ่มเล็กที่มีอคติต่อคนบางคน ก็ยังจำต้องยอมรับเรื่องหนึ่งว่า คนบางคนที่ว่านี้ โชคดีที่เป็นคนของฝ่ายตัวเอง

และคนคนนี้ ก็คือสหายที่มาถามกระบี่ต่อภูเขาตะวันเที่ยงกับหลิวเสี้ยนหยาง

หลิวเสี้ยนหยางกินแตงโม

ซูถือเหวินอิง อันที่จริงเจ้าสามารถมองดูให้มากอีกหน่อยก่อนจะจากไปได้

หลิวเสี้ยนหยางยื่นมือไปขยับหมุนผ้าที่ใช้อุดจมูก จากนั้นยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาโบกมืออย่างแรง ทักทายผู้ฝึกตนห้าขอบเขตบนคนหนึ่งที่อยู่ห่างไปไกลพร้อมเสียงหัวเราะร่าเริง “เจ้านครสวี่แห่งนครลมเย็น ดูเหมือนว่าพวกเราจะเพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรก สวัสดีนะ ข้าชื่อหลิวเสี้ยนหยาง ข้าสนิทกับภรรยาและลูกชายของเจ้ามากเลยล่ะ เกี่ยวกับเสื้อเกราะโหวจื่อที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลข้าชิ้นนั้น เฉินผิงอันคงบอกกับเจ้าแล้วกระมัง เจ้านครสวี่วางใจร้อยดวงได้เลย นั่นคือความหมายของข้าเอง ในเมื่อเป็นการซื้อขาย ต่อให้ราคาไม่ค่อยยุติธรรม แต่ถึงอย่างไรก็เป็นการค้าขาย ปีนั้นข้ายอมรับ ตอนนี้ก็ยอมรับเหมือนกัน”

สวี่หุนหันหน้าไปมองเซียนกระบี่หนุ่มที่มองไม่ออกว่าอาการบาดเจ็บเบาหรือหนัก ไม่เอ่ยอะไร เพราะกับหลิวเสี้ยนหยางไม่มีอะไรให้เขาต้องพูดคุยด้วย

หลิวเสี้ยนหยางเห็นว่าเขาแสร้งทำเป็นหูหนวกเป็นใบ้ ทำไม ทุกคนต่างก็เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตหยกดิบ เพราะว่าเจ้าไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่ก็สามารถดูแคลนคนอื่นได้แล้วหรือ?

หลิวเสี้ยนหยางไม่รู้ว่าโทสะผุดมาจากไหน จุ๊ปากเอ่ย “เป็นเฉินผิงอันที่ลืมเตือนเจ้าว่าวันนี้ทางที่ดีที่สุดอย่าขึ้นเขามา หรือเป็นเพราะเจ้ารู้สึกว่าบนยอดกระบี่แห่งนี้ ข้าไม่เหลือเรี่ยวแรงให้ปล่อยกระบี่อีกแล้ว?”

พริบตานั้น ริมตลิ่งของลำคลองยาวเส้นหนึ่ง สวี่หุนสวมเสื้อเกราะโหวจื่อไว้บนร่างในเสี้ยววินาที โคจรเวทคาถาแห่งชะตาชีวิต ประหนึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ยืนตระหง่านอยู่บนพื้นดิน ทว่าเพียงแค่ชั่วเสี้ยววินาที สวี่หุนก็ค้นพบด้วยความตะลึงพรึงเพริดว่า ขุนเขาสายน้ำแปรเปลี่ยน ตนมาอยู่ในสนามรบที่ไม่รู้จักแห่งหนึ่ง แหงนหน้ามองไป รอบด้านมีแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์เกราะทองที่แค่สองเท้าก็สูงใหญ่ราวขุนเขา ทุกก้าวที่เท้าซึ่งเหยียบอยู่บนพื้นดินก้าวออกไปล้วนมีรากภูเขาเหมือนกองดินถูกดึงออกจากภูเขาไปอย่างกำเริบเสิบสาน ดูเหมือนว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลพวกนี้กำลังสร้างขบวนรบบุกสังหาร เป็นเหตุให้ร่างของสวี่หุนดูเล็กจ้อยนัก ลำพังเพียงแค่หลบเท้าเหล่านั้น เส้นเอ็นหัวใจของสวี่หุนก็หดเกร็งขมึงเครียด บังคับเรือนกายให้บินแฉลบหลบไปมาอย่างต่อเนื่อง ระหว่างนั้นถูกสิ่งศักดิ์สิทธิ์เรือนกายใหญ่โตมโหฬารตนหนึ่งกวาดเท้าเตะเข้าที่กลางลำตัว สวี่หุนที่หลบไม่ทันสังเกตเห็นว่าตัวเองยังยืนอยู่ที่เดิม แต่จิตวิญญาณเหมือนถูกกระชากออกมาแล้วลากให้เดินไป ความรู้สึกถูกฉีกทึ้งที่น่าพรั่นพรึงนั้นทำให้สวี่หุนที่บนร่างสวมเสื้อเกราะโหวจื่อรู้สึกเจ็บปวดราวหัวใจถูกคว้าน หายใจได้อย่างยากลำบาก ผู้ฝึกตนสำนักการทหารที่ขึ้นชื่อว่าพลังพิฆาตเป็นอันดับหนึ่งในทวีปผู้นี้ได้แต่ร่ายเวทหลบหนีอย่างจำใจ หลังจากนั้นทุกแรงสั่นสะเทือนบนพื้นดินที่เกิดจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ย่ำเท้าลงไปก็คือการแกว่งไกวทางจิตวิญญาณระลอกหนึ่ง ราวกับว่าร่างของเขาอยู่ในเตาหลอม ถูกนึ่งถูกตุ๋น ถูกหล่อหลอม…

สวี่หุนรู้ว่าศัตรูที่แท้จริงคือใคร จึงพยายามโคจรวิชาอภินิหารสำรวจดูความเคลื่อนไหวของหลิวเสี้ยนหยาง และอีกฝ่ายก็ไม่ได้จงใจปิดบังร่องรอยเลยแม้แต่น้อย เห็นเพียงว่าบนพื้นดิน หลิวเสี้ยนหยางถึงกับสามารถใช้ปลายเท้าเหยียบไปตามไหล่ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์แต่ละตนได้ บางครั้งยังถึงขั้นเหยียบข้ามหัวของสิ่งศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นไป ใบหน้าของเซียนกระบี่หนุ่มมีรอยยิ้มแต้มอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าเป็นคนอยู่สูงที่หลุบตาลงต่ำมองมายังสวี่หุนที่จำต้องซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางพื้นดิน

หลิวเสี้ยนหยางยิ้มกล่าว “ยกเสื้อเกราะโหวจื่อของตระกูลหลิวเราตัวนี้ให้เจ้าอย่างเสียเปล่าจริงๆ หากเปลี่ยนมาสวมอยู่บนร่างข้า อย่างน้อยที่สุดก็ต้องสามารถเดินทางไกลไปเป็นเวลาพันปีได้แล้ว”