บทที่ 6

“เดี๋ยววันนี้มะลิไปมหาลัยพร้อมพี่ไหม พี่มีธุระที่นั่นพอดี น่าน เดี๋ยวกูไปส่งมะลิเอง”

เหนือเมฆที่วันนี้มีนัดกับสาวไซด์ไลน์ในคราบนักศึกษาแต่เช้า จึงอาสาไปส่งน้องสาวถึงมหาวิทยาลัย ทั้งๆ ที่ปกติ ถ้าผู้ปกครองของเธอจะเข้าไปทำงานที่โรงพยาบาลก็จะเป็นคนขับรถไปส่งเธอถึงมหาวิทยาลัยเองเพราะอย่างไรเสียก็คือทางผ่านไปที่โรงพยาบาลอยู่ดี

มะลิกำลังจะอ้าปากขอบคุณพี่ชายที่ใจดีกับเธอเสมอ แต่ผู้ปกครองหนุ่มดันเอ่ยตัดหน้าเธอเสียก่อน

“ไม่ต้อง ยังไงก็ทางผ่าน เดี๋ยวกูไปส่งเหมือนเดิมนั่นแหละ”

“พ่อว่า พ่อจะให้มะลิขับรถไปเรียนเองดีไหม ใบขับขี่ก็มีแล้ว ขากลับมะลิจะได้ไม่ต้องนั่งรถเมล์กลับมาด้วย”

“พี่ว่าก็ดีนะ วันไหนเลิกเรียนเย็น หรืออยากไปกินข้าวดูหนังกับเพื่อนต่อ จะได้ไม่ลำบาก”

“นั่นสิ แม่ก็เห็นด้วย”

“แต่ผมว่ามะลิยังเด็กไป เอาไว้ขึ้นปีสองหรือปีสาม ค่อยว่ากันอีกทีครับ ขึ้นรถเมล์กลับเองถ้าไม่มัวไปเถลไถลที่ไหนดึกๆ ก็ไม่อันตรายหรอกครับ ว่าไงมะลิ หรือว่าอยากจะมีรถขับไปเรียนเองแล้ว”

“ไม่ค่ะ หนูไม่ได้ลำบากอะไรเลยค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะคุณลุงคุณป้า”

“อ่ะ เอาตามนั้น ผู้ปกครองเขายังไม่อนุญาต”

คุณนายณิชาอดที่จะค้อนลูกชายคนโตไม่ได้ ไม่รู้จะเข้มงวดอะไรนัก ทั้งๆ ที่มะลิก็ออกจะเป็นเด็กดีและเชื่อฟังคำสั่งของผู้ใหญ่ออกจะตายไป

“ขอบคุณมากค่ะหมอน่าน”

มะลิพนมมือไหว้ผู้ปกครองหนุ่มอย่างนอบน้อมแบบเดิมทุกครั้งที่เขาขับรถเข้ามาส่งเธอที่ตึกคณะ แม้ว่าทุกวันเธอจะบอกให้เขาจอดส่งเธอแค่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยแล้วเธอจะนั่งรถสวัสดิการเข้าไปเองก็ตามที

“อืม ตั้งใจเรียน รีบกลับบ้านล่ะ”

“ค่ะ”

หมอหนุ่มนั่งมองเด็กสาวในปกครองเดินลงจากรถไป เพียงแค่ถึงบันไดด้านหน้าตึก กลุ่มเพื่อนๆ ทั้งชายและหญิงของเธอก็กรูกันเข้ามาหา

เขากำลังจะขับรถออกไปจากบริเวณนี้ ถ้าไม่บังเอิญเห็นไอ้หนุ่มหน้าหล่อผิวพรรณขาวสะอาดยื่นมือไปช่วยเธอถือหนังสือ มันไม่ใช่เรื่องปกติเลย ที่คนเป็นเพื่อนจะทำให้กัน

“เป็นเด็กเป็นเล็ก คิดจะมีแฟนแล้วหรอ”

หมอหนุ่มบ่นงึมงำอย่างหัวเสีย ก่อนจะเร่งเครื่องยนต์ออกไปอย่างรวดเร็ว แล้ววันนี้ ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษาแพทย์ นางพยาบาล หรือว่าเลขานุการหน้าห้องก็ไม่มีใครเข้าหน้าเขาติดอีกเลยทั้งวัน

“มึงเป็นอะไรวะน่าน ได้ข่าวว่าวันนี้พนักงานโดนมึงด่าตั้งแต่แคชเชียร์ยันเด็กดริ้งเลยหรอ”

ความหงุดหงิดกินเวลายาวนานจนถึงช่วงดึกของวัน ซึ่งเขาเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร ทำไมถึงรู้สึกมีกองไฟมาสุมอยู่ที่อกแบบนี้

“ใครคาบข่าวไปบอกมึง อยากโดนไล่ออกกันหมดหรือไง”

“เฮ้ย ใจเย็น มึงเป็นไรวะ เป็นเม็นหรือไง ถึงหงุดหงิดเหวี่ยงวีนไปทั่วแบบนี้”

คู่แฝดที่คลานตามกันมาและรู้จักกันดีที่สุดอดแปลกใจไม่ได้ ที่คนอย่างหมอน่านฟ้า จะหลุดความคูลได้ขนาดนี้ เรื่องนั้นมันคงต้องใหญ่มากจริงๆ

“กวนตีนละ ไปไกลๆ เลย หงุดหงิด”

“มึงมีอะไรหรือเปล่าน่าน กลับบ้านไปพักผ่อนก่อนไป เดี๋ยวกูดูต่อเอง ที่จริงมึงไม่ต้องมาทุกวันก็ได้”

“กูไม่เป็นไร จริงๆ ก็ไม่ได้มาทุกวันหรอก เหนื่อย อาทิตย์นึงมาแค่สองสามวันเท่านั้นแหละ”

“อืม ดีแล้ว ไป กลับบ้านไปนอนไป เดี๋ยวกูดูอีกแป๊บนึง แล้วจะไปกาสิโนต่อ”

“มีอะไรหรือเปล่าวะเหนือ”

“มีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย”

“แล้วพ่อกับแม่รู้หรือยัง”

“พ่อรู้แล้ว ให้ลุงกรณ์ไปช่วยดูให้อยู่ แต่ให้แม่รู้ไม่ได้ เดี๋ยวจะเป็นห่วง”

“อืม อันตรายไหม มึงต้องระวังตัวนะ”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่มีพวกแพ้แล้วพาลมันส่งคนมาป่วนน่ะ”