บทที่ 7

“ขอบคุณมากค่ะหมอ”

“วันนี้เลิกเรียนกี่โมง”

ทั้งๆ ที่มีตารางเรียนของเธอและจำได้ขึ้นใจว่าวันไหนเรียนอะไรถึงกี่โมง แต่ถ้าทำทีเป็นรู้ก็จะดูเหมือนใส่ใจเด็กนี่มากไป เลยต้องแกล้งถามเสียหน่อย

“เที่ยงค่ะ”

“อืม งั้นเดี๋ยวฉันมารับ มานั่งรอฉันที่เดิมนี่แหละ”

“ได้ค่ะ”

เธอตอบรับไปอย่างว่าง่าย ซึ่งถ้าเป็นเมื่อตอนที่รู้จักเขาแรกๆ คงจะต้องถามเขาไปว่า หมอทำงานแค่ครึ่งวันหรอคะ หรือหมอไม่มีอยู่เวรบ้างหรอคะ เพราะเธอคิดว่าเขาเป็นแค่หมอธรรมดาๆ คนหนึ่งในโรงพยาบาลแห่งนี้ จนผ่านไปหลายสัปดาห์ เธอจึงได้รู้ความจริงที่ว่าครอบครัวของเขาคือเจ้าของโรงพยาบาลและเขาเป็นทั้งหมอและผู้บริหารสูงสุด ถึงว่าเขาถึงได้ร่ำรวยนัก แถมจะเข้าจะออกงานเวลาไหนก็ได้อีกต่างหาก

เมื่อเด็กสาวในปกครองเดินเข้าตึกคณะไปแล้ว ผู้ปกครองหนุ่มรูปหล่อก็ลดกระจกลงนิดหน่อยแล้วเอนเบาะรถยนต์นอนหลับไปในทันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะกระจกรถยนต์คันหรูดังขึ้นหลายครั้งติด ทำให้น่านฟ้าที่นอนหลับอย่างเป็นตายไปหลายชั่วโมงรู้สึกตัวตื่น เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่มาเคาะกระจกเรียกจึงปลดล็อกประตูให้

“ทำไมหมอมานอนตรงนี้คะ ได้ไปทำงานหรือเปล่าคะเนี่ย”

“ฮึ่ม ไปมาแล้ว มานั่งรอเธอเลยงีบหลับ หลับไปได้แค่ไม่กี่นาทีเอง”

“งั้นหมอมางีบอีกนิดไหมคะ เดี๋ยวหนูไปขับแทนให้เองค่ะ”

“ไม่ต้อง ฉันดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวถึงบ้านแล้วชงกาแฟเอาขึ้นไปให้ที่ห้องทำงานหน่อยก็แล้วกัน”

“หมอยังต้องทำงานอีกหรอคะ น่าจะนอนพักเสียหน่อย หน้าตาหมอดูอิดโรยมากเลยค่ะ”

“เป็นห่วงฉันหรอ”

คนตัวโตมองสบตากลมหวานของคนตัวเล็ก ในใจเต้นระรัวขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เพราะเพียงคำพูดเรียบง่ายที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยของคนตัวบางเท่านั้น ก็ทำเอาเขาเสียศูนย์

“เป็นห่วงสิคะ หมอน่านเป็นผู้มีบุญคุณกับหนูเท่าชีวิต หนูอยากให้หมอมีสุขภาพดีๆ อยู่กับหนูไปนานๆ”

คนตัวบางยิ้มหวานสดใส ดวงตาสุกสกาวราวเด็กสาวไร้เดียงสา ทำเอาหมอหนุ่มชะงักไป หัวใจห่อเหี่ยวฟีบแฟบลงไปในทันที

มึงคิดอะไรของมึงวะไอ้หมอน่าน นี่เด็กที่มึงเอามาชุบเลี้ยง เธอจะคิดอะไรกับมึงได้ นอกจากมองมึงเป็นพ่อเธอก็เท่านั้น

“น่าน กลับมาแล้วหรอคะ”

ทันทีที่เปิดประตูลงจากรถ สาวสวยท่าทางดูเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วก็วิ่งตรงมาสวมกอดหมอหนุ่มต่อหน้าต่อตามะลิที่ยืนตกใจเบิกตากว้าง

“ลิน กลับมาถึงเมื่อไหร่”

ลินดา เพื่อนที่ไม่ใช่เพื่อนของเขา เธอหายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของบิดาตัวเอง เมื่อเรียนจบก็ไม่ยอมกลับมาตามสัญญาเพราะอยากทำงานที่นั่น ซึ่งในช่วงปีหลังๆ เธอห่างหายไปจากเขาเลย นานๆ ครั้งถึงจะส่งข้อความหรือโทรมาหากันที อยู่ๆ วันนี้ก็มาหาเขาถึงบ้าน

“เมื่อเช้านี่เอง มาถึงก็แวะหาน่านก่อนเลย ลินคิดถึง”

“ผมก็คิดถึงลิน”

สองร่างสวมกอดกันอีกครั้ง ไม่แคร์สายตาเด็กสาวในชุดนักศึกษาที่ยืนมองตาแป๋วเลยสักนิด

“อุ๊ย นี่ใครกันคะ อย่าบอกนะว่าคุณมีแฟนแล้ว เดี๋ยวนี้ชอบกินเด็กหรอคะ”

ลินดาเหลือบสายตาไปเห็นเด็กสาวในชุดนักศึกษาที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ แม้ว่าหลังจากที่เธอปฏิเสธความรับผิดชอบของน่านฟ้าอย่างไร้เยื่อใยในครั้งนั้น เธอก็เห็นเขาควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่ไม่เคยมีใครสักคนได้มีอภิสิทธิ์มานอนที่บ้านของเขาเหมือนกับเธอเลยสักคน จึงคิดย่ามใจว่าอย่างไรเสีย เขาก็ไม่มีทางตัดใจไปจากเธอง่ายๆ แน่นอน จึงทิ้งระยะเวลามาเนิ่นนานแบบนี้ ไม่ได้ทำตามคำสัญญาที่มีให้กับเขาเสียทีเพราะยังสนุกกับชีวิตอิสระอยู่

“มะลิ เด็กในอุปการะของครอบครัวผมเองครับ มะลิ นี่ลินดา เพื่อนของฉันเอง”

“สวัสดีค่ะ คุณลินดา”

มะลิพนมมือไหว้เพื่อนสาวของผู้มีพระคุณ ที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะใช่เพื่อน

“สวัสดีจ้ะ มะลิ”

ลินดากวาดสายตามองเด็กสาวแสนสวยตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าสวยหวานน่ารัก รูปร่างบอบบางแต่กลมกลึงไปด้วยวัยสาว ผิวพรรณขาวสว่างราวน้ำนม แล้วก็รู้สึกไม่ค่อยชอบใจนัก เด็กในอุปการะของครอบครัวจำเป็นต้องสวยขนาดนี้เลยหรือ แต่ถึงแม้จะเป็นอะไร เขาก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจและยกใครมาเทียบเท่ากับเธอแน่

“มะลิ เอากาแฟขึ้นไปเสิร์ฟฉันกับลินคนละแก้วทีนะ จะขึ้นไปรอ บนห้องนอน”

บนห้องนอน เพื่อนที่ไหนเขาต้อนรับขับสู้กันบนห้องนอนบ้างล่ะ สิ่งที่เธอคิดเอาไว้ไม่มีผิดจริงๆ แต่ก็เหมาะสมกันแล้วแหละ หนุ่มหล่อสาวสวย ท่าทางเป็นลูกผู้ดีมีเงินเหมือนกัน สมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

“ได้ค่ะ หนูขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ”

“อืม น่าน อย่าใจร้อนสิ กาแฟของคุณยังไม่เอาขึ้นมาเสิร์ฟเลย ถ้ามะลิขึ้นมาเห็นคงไม่ดี”

“อย่าห้ามสิ ผมคิดถึงคุณเหลือเกินลิน คุณใจร้าย หายไปเลยไม่ยอมติดต่อผมมาบ้าง”

น่านฟ้าปล้ำจูบเพื่อนรักก่อนจะดันคนที่เขาคิดถึงแทบทุกลมหายใจเข้าออกลงนอนบนเตียงกว้าง แล้วตามขึ้นมาทาบทับทั้งตัว

จมูกโด่งซุกไซ้ที่ซอกคอหอมๆ มือไม้บีบขยำหน้าอกอวบอิ่มแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองลงมาทั้งแถบ ก่อนจะถอดทิ้งกองที่พื้นอย่างง่ายดาย

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ หลายครั้ง ก่อนมะลิจะเปิดประตูห้องนอนของเขาเข้ามาก็ต้องตกใจจนแก้วกาแฟในมือหล่นลงพื้นแตกกระจาย ทำให้ชายหนุ่มที่ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าชะงักหันกลับมามองยังต้นเสียง

“อุ๊ย หนูขอโทษค่ะ”

สาวน้อยละล่ำละลักเอ่ยขอโทษแล้วทรุดตัวลงนั่งเก็บเศษแก้วกาแฟด้วยมือไม้สั่นเทา

“มะลิ ไม่ต้อง เดี๋ยวแก้วบาด”