บทที่ 8

บนโต๊ะอาหารมื้อเย็น มะลินั่งก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารของตัวเองไปเงียบๆไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหล่อเหลาของผู้มีพระคุณอีกเลยนับตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา ทั้งๆ ที่มื้อนี้เธอไม่อยากจะมานั่งร่วมโต๊ะด้วยสักนิด แต่ก็ไม่กล้าเสียมารยาททำแบบนั้นได้

“เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้ว น่านมาหาแม่หน่อยนะ แม่มีเรื่องจะคุยด้วย”

น่านฟ้ากับลินดาชะงักช้อนที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากในทันที เธอรู้ได้เลยว่าสิ่งที่แม่ของเขาต้องการที่จะพูดคุยด้วยไม่มีทางเป็นเรื่องอื่นไปได้ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่เด็กสาวนั่นคาบข่าวไปฟ้องที่การแสดงความรักของเธอและหมอหนุ่มทำให้เด็กนั่นเจ็บตัว

“เรื่องอะไรครับแม่ คุยตรงนี้เลยก็ได้ครับ”

เพราะรู้อยู่แล้วว่าแม่จะคุยเรื่องอะไร จึงอยากให้คุยให้จบๆ เสียตรงนี้ เพราะอย่างไรเดี๋ยวก็ต้องเล่าให้น้องชายฝาแฝดฟัง หรือแม่ก็ต้องเล่าให้พ่อฟังอยู่ดี มันเสียเวลา สู้รู้พร้อมๆ กันไปเลยทีเดียวเสียจะดีกว่า

“แม่ไม่พอใจนะ ที่น่านทำอะไรไม่รู้จักโต ไม่ยับยั้งชั่งใจจนทำให้น้องเจ็บตัว ลูกควรจะระมัดระวังตัวมากกว่านี้ มะลิหรือแม้แต่เผือกเองยังเด็กอยู่มาก แม่ว่ามันไม่เหมาะ”

ที่จริงเรื่องนี้ ยัยเด็กเผือกสมชื่อนั่นวิ่งแจ้นไปฟ้องเหนือเมฆกับพ่อของเขาตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้าบ้านมาแล้ว แต่ที่แปลกใจนิดหน่อยตรงที่คุณนายณิชา ปกติเป็นคนตามใจลูกและไม่เคยก้าวก่ายเรื่องอะไรในชีวิตลูกเลยแม้แต่น้อย แต่วันนี้กลับกล้าที่จะตำหนิลูกชายสุดที่รัก เพียงเพราะทำให้หลานสาวนอกไส้มีรอยแผลเท่าแมวข่วน

“ผมขอโทษครับแม่ ผมผิดเอง ไม่ทันระวังตัว ไม่คิดว่ามะลิจะตกใจขนาดนั้น”

“น้องยังเด็ก ต่อไปลูกทำอะไรก็ต้องคิดและระวังให้มากหน่อย”

“ครับแม่ ฉันขอโทษอีกทีนะ มะลิ”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ หนะ หนูไม่ได้เป็นอะไร”

“แหม ถ้าไม่ได้เป็นอะไรเหมือนที่พูด ก็ไม่เห็นต้องเอาเรื่องไร้สาระมาฟ้องคุณป้าเลยนะจ๊ะมะลิ น่านก็ขอโทษไปตั้งหลายครั้งแล้ว หรือว่าไม่พอใจอะไรฉันหรือเปล่า เธอถึงต้องเอาเรื่องนี้ไปฟ้องผู้ใหญ่”

“มะลิไม่ได้เอาเรื่องมาฟ้องผู้ใหญ่หรอก ยัยเผือกนู่นที่เป็นเดือดเป็นร้อนแทนคุณมะลิของเค้า วิ่งโร่ฟ้องหมดบ้านแล้ว”

เหนือเมฆแก้ไขความเข้าใจผิดให้กับลินดาได้รู้ความจริง เท่าที่คบกันมานาน ฟังจากน้ำเสียงก็รู้แล้วว่าลินดาไม่ชอบมะลิ ต่อไปหากน่านฟ้าต้องแต่งงานกับลินดาสุดสวาทขาดใจของมันขึ้นมาจริงๆ ก็กลัวว่ามะลิจะอยู่ร่วมบ้านด้วยความยากลำบากเลยไม่อาจอยู่เฉยให้เกิดความเข้าใจผิดจนบานปลายได้

ลินดากัดกรามกรอด รู้สึกหมั่นไส้นังเด็กหน้าหวานนี่จริงๆ ที่มีแต่คนให้ท้ายไม่เว้นแม้แต่เหนือเมฆที่เคยดีกับเธอ

“อ๋อ หรอจ๊ะ เห็นทำทีตกอกตกใจเกินเบอร์ไปหน่อย นึกว่าจงใจเอาเรื่องมาฟ้องผู้ใหญ่เสียอีก”

น่านฟ้าเลิกคิ้วแล้วเหลือบสายตามามองสาวสวยข้างกาย คบกันมาเป็นสิบปี ลินดาที่น่ารัก ใจเย็นและใจดี ทำไมวันนี้ดูแปลกไปราวกับคนที่เขาไม่เคยรู้จัก

“เอาล่ะ ตอนนี้ก็เข้าใจกันแล้วนะ พ่อเห็นด้วยกับแม่นะน่าน ถึงแม้เราจะเป็นผู้ชาย ไม่มีอะไรเสียหาย แต่เราควรให้เกียรติผู้หญิง และระมัดระวังให้มาก นี่สองคนก็คบหากันมาหลายปี ถึงแม้จะอยู่ในฐานะเพื่อนแต่ทุกคนรอบข้างก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร กลับมาเมืองไทยรอบนี้ ลินพร้อมที่จะแต่งงานหรือยังล่ะ ลุงจะได้รีบจัดการให้”

“พี่ปราณต์ ลูกเรายังเพิ่งจะ 31 ณิชายังไม่พร้อมให้ลูกแต่งงานค่ะ”

ทุกคนในห้องอาหารต่างอึ้งไปตามๆ กัน คุณนายณิชาไม่เคยเลยสักครั้งที่จะทำท่าทีรังเกียจผู้หญิงคนไหนของลูกชาย แถมยังเคยร่ำๆ ออกบ่อยครั้งว่าอยากให้ลูกทั้งสองหยุดเจ้าชู้เรี่ยราดโดยการคบใครจริงจังและแต่งงาน แต่มาวันนี้กลับออกตัวแรงจนทุกคนตกใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วกันณิชา”

หมอหนุ่มกำช้อนแน่น รู้สึกกดดันที่แม่แสดงท่าทีอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ คราวนี้ต่อให้ลินดาจะกลับมาเพื่อทำตามสัญญาและเขาพร้อมที่จะเป็นเจ้าบ่าวขนาดไหน ก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะตัดสินใจเซย์เยส

“ที่จริงที่ลินกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อมาจัดการเอกสารแล้วก็ลาทุกคนค่ะ”

“ลา หมายความว่าไงลิน”

“คือลินต้องไปช่วยพ่อบริหารกิจการที่นั่น มีแค่ลินเท่านั้นที่พ่อวางใจ ลินเลยจะไปอยู่ที่นั่นถาวรเลยค่ะ คงไม่ได้กลับมาอยู่ที่ไทยแล้ว”

หมอหนุ่มหันขวับมองใบหน้าสวยที่เขาหลงใหล ดวงตาคมกริบมีแววตัดพ้อ ในที่สุด เธอก็ผิดสัญญา เธอไม่เลือกเขาตั้งแต่วันแรกยังไง วันนี้ก็ยังคงเป็นเขา ที่ถูกเธอมองข้ามอยู่แบบนั้น

“เห้ยลิน แบบนี้ไอ้น่านไม่รอเก้อหรอ”

เหนือเมฆโพล่งออกมาทันควัน อดที่จะเป็นห่วงความรู้สึกของพี่ชายฝาแฝดไม่ได้

“ลินไม่อยากเห็นแก่ตัวบอกให้น่านรอ เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสกลับมาไหม ทางที่เราจะอยู่ด้วยกันได้คือน่านต้องไปอยู่กับลินที่นั่น ซึ่งมันก็เป็นไปไม่ได้”

“ไม่เป็นไรลิน ไปทำในสิ่งที่ควรทำเถอะ ยังไงเราสองคนก็ไม่เคยมีสถานะอะไรที่มากกว่านี้อยู่แล้ว ผมโอเค”