บทที่ 9

วันนี้คือวันหยุด มะลิจึงตื่นมาแต่เช้าเพื่อมาช่วยป้าผ่องและเผือกทำอาหารเช้าให้กับทุกคน ในขณะที่กำลังเด็ดผักอยู่นั้น ลินดาก็เดินลงมาหาถึงในห้องครัว

“นี่มะลิ เรียกแท็กซี่ให้มารับฉันหน่อยสิ”

“ทำไมไม่ให้คุณหมอไปส่งล่ะคะ วันนี้คุณหมอไม่ได้เข้าโรงพยาบาลค่ะ”

“ไม่ล่ะ ตอนนี้เขาอาบน้ำอยู่ เขาไม่ค่อยได้นอน เลยไม่อยากจะรบกวน”

“เอ่อ ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

เมื่อส่งลินดาขึ้นรถแท็กซี่ออกไปแล้ว ก็ได้เวลาความสะอาดห้องของเขาพอดี ในเมื่อเจ้าของห้องกำลังอาบน้ำ เธอจึงรีบฉวยโอกาสขึ้นไปเก็บกวาดเสียก่อนที่เขาจะออกมา

เสียงน้ำที่ไหลฝักบัวในห้องน้ำดังเล็ดลอดออกมาอย่างแผ่วเบา สาวน้อยจึงเปิดผ้าม่านให้มีแสงสว่างผ่านเข้ามาในห้อง เธอรีบถอดผ้าปูที่นอนที่ยับย่นพร้อมทั้งเปลี่ยนชุดเครื่องนอนให้กับเขาใหม่ยกชุด ก่อนจะปัดฝุ่นตามโต๊ะและชั้นต่างๆ แล้วรีบดูดฝุ่นทำความสะอาดที่พื้นอย่างรวดเร็ว

เธอเตรียมรวบชุดเครื่องนอนและอุปกรณ์ทำความสะอาดลงไปข้างล่าง ตาก็เหลือบไปเห็นถังขยะข้างเตียงที่ภายในมีถุงยางอนามัยใช้แล้วนอนแอ้งแม้งอยู่หลายชิ้น

สาวน้อยที่ไม่เคยเห็นเจ้าสิ่งนั้นในสภาพใช้แล้วแบบนี้มาก่อน ยืนจ้องสะกดจิตเศษซากขยะใช้แล้วนั่นอยู่นาน กำลังจะยื่นมืออันสั่นเทาไปมัดปากถุง ก็พอดีกับเจ้าของห้องที่เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ ตามลำตัวมีหยดน้ำเกาะพราว

“ทำอะไร มะลิ”

“อุ๊ย หมอน่าน”

สาวน้อยสะดุ้งโหยง ยืดตัวยืนขึ้นแล้วหดมือกลับมาแทบไม่ทัน แม้ว่าเธอจะรู้ว่าผู้ปกครองของเธอมีคู่ขามากมายทั่วบ้านทั่วเมือง แต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่เขาจะพาใครกลับมาทำอะไรที่บ้านแล้วทิ้งหลักฐานให้เธอเก็บแบบนี้ จึงยังไม่เคยชินนัก

“อ้อ จะเก็บขยะหรอ แล้วทำไมไปยืนจดๆ จ้องๆ มันอย่างนั้นล่ะ”

แปลก ทุกทีก็เห็นว่าเธอมัดปากถุงแล้วยกออกมาจากถังอย่างปกติ วันนี้เป็นอะไร ทำตัวจดๆ จ้องๆ ยื่นๆ หดๆ มืออยู่อย่างนั้นเอง

ด้วยความสงสัย หมอหนุ่มจึงยื่นหน้าไปมองภายในถังนั้นก็ต้องตกใจ เขาลืมไปเสียสนิทว่าได้ทิ้งเศษซากอารยธรรมเอาไว้ในนี้หลายชิ้นทีเดียว เด็กสาวที่ยังไม่เคยมีแฟนอย่างเธอคงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่ผิดแน่

“เห้ยย ขอโทษ เดี๋ยวฉันเก็บเอง”

“ค่ะ”

เขามัดปากถุงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกวาดสายตาหาเพื่อนรักที่นอนด้วยกันมาทั้งคืนก็พบเพียงความว่างเปล่า กระเป๋าสะพายใบสวยของเธอก็หายไปด้วย

“ลินล่ะ เข้ามาเจอไหม”

“คุณลินให้เรียกแท็กซี่ให้ กลับไปได้สักพักแล้วค่ะ”

“หรอ อืม ขอบใจมาก”

สาวน้อยมะลิที่ไม่ค่อยกล้าจะเงยหน้ามองผู้มีพระคุณเพราะสภาพล่อแหลมนั้น กำลังจะหมุนตัวกลับออกจากห้อง แต่ก็โดนรั้งเอาไว้

“จะไปไหน”

“หนูทำความสะอาดเสร็จแล้วค่ะ จะลงไปข้างล่างแล้ว”

“เธอยังทำหน้าที่ไม่เสร็จเลย ลืมแล้วหรอ”

“อะไรคะ”

คนตัวโตไม่พูด แต่เดินต้อนจนคนตัวบางค่อยๆ เดินร่นถอยหลังหนีจนสิ้นสุดที่แผ่นหลังบอบบางชนกับตู้เสื้อผ้าแบบบิลต์อินขนาดใหญ่เต็มผนัง

“คุณหมอ..”

“เสื้อผ้าของฉันล่ะ ไม่เห็นเตรียมเอามาแขวนให้อย่างทุกที”

“เอ่อ ที่จริงหมอก็เลือกเสื้อผ้าใส่เองได้ ไม่เห็นจะต้องให้หนูมายุ่งวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวเลยค่ะ”

“หัดเป็นเด็กขี้เกียจแล้วหรือ”

“ไม่ใช่ค่ะ หนูแค่..”

“ไม่ต้องเถียง สั่งอะไรก็ทำเถอะน่า เปิดตู้สิ แล้วเลือกชุดมาให้ฉัน”

เธอหมุนตัวกลับแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าทันที

“หมอจะไปไหนคะ”

“อยู่บ้าน”

เธอไล่มือไปตามเสื้อยืดสีขาวของเขาแล้วหยิบออกมาตัวหนึ่ง แต่มือใหญ่ก็แตะที่หลังมือเธอแล้วดันให้เธอเอากลับไปแขวนคืนไว้ที่เดิม

คนตัวบางกะพริบตาปริบๆ เขาไม่ถูกใจหรือ เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แล้วหยิบเสื้ออีกตัวออกมา แต่เขาก็ทำแบบเดิมอีก คราวนี้จากที่แตะเบาๆ ที่หลังมือ กลับกลายเป็นจับมือของเธอไว้แน่น แล้วบังคับพามือน้อยๆ ของเธอลากไปตามแนวไม้แขวนเสื้อจนได้ตัวที่เขาถูกใจ ก็บังคับให้เธอจับไม้แขวนเสื้อชิ้นนั้นออกมา