บทที่ 1014

"การเดินทางไปเผ่าเพลิงฟ้าในวันนี้ คนของข้าจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนหนึ่ง หากเจ้าคิดจะไปด้วย เช่นนั้นก็จ่ายเงินมา หากไม่ต้องการไป ข้าก็ไม่ว่าอะไร เพราะถึงอย่างไรเผ่าเพลิงฟ้าก็ไม่ต้อนรับเจ้า"

"เท่าไร"

"ไม่มาก สองแสนตำลึง"

"สองแสนตำลึง? เจ้าหน้าเงินมากเช่นนั้นเลยหรือ?"

รถม้าคันเดียวจำเป็นต้องใช้เงินมากมายเช่นนั้นเลยหรือ?

"ใครบอกให้ข้ายากจนล่ะ ในเมื่อเจ้าร่ำรวยเจ้าก็ควรทำประโยชน์บ้าง"

เยี่ยจิ่งหาน "......"

"พระสวามีรอง เจ้าต้องคิดให้ดีๆ เจ้าคิดจะเดินทางไปเผ่าเพลิงฟ้าอย่างเปิดเผยสักครั้ง และนี่ก็เป็นโอกาสเดียวเท่านั้น อ้อไม่ เจ้าคงอยากรู้ว่าเผ่าเพลิงฟ้าอยู่ที่ไหนมากกว่า"

"จ่ายเงินสองแสนตำลึงเพื่อรู้ที่ตั้งของเผ่าเพลิง ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าได้ประโยชน์อยู่ฝ่ายเดียว"

เยี่ยจิ่งหานกล่าวเตือน "เรียกข้าว่าพระสวามีรองอีกครั้ง ระวังจะกลายเป็นใบ้"

"เอ๊ะ เจ้าต้องการเป็นพระสวามีเองไม่ใช่หรือ ข้าไม่ได้บังคับเจ้าเสียหน่อย"

เมื่อพูดจบ เยี่ยจิ่งหนาก็พูดไม่ออก

เมื่อวานไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไป จู่ๆ ก็คิดอยากแย่งตำแหน่งพระสวามีกับเหวินเส่าอี๋

อันที่จริงเขาไม่แยแสตำแหน่งพระสวามีนี้เลยสักนิด

"ฝ่าบาท เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ พระสวามี พระสวามี..."

ทหารองครักษ์วิ่งเข้ามารายงานอย่างตื่นตระหนก

กู้ชูหน่วนมองไปยังเยี่ยจิ่งหาน ราวกับยังไม่รู้ว่าพระสวามีที่พูดถึงนั้นเป็นใคร

"ฝ่าบาท ไม่ใช่พระสวามีรอง แต่เป็นพระสวามีเอกพ่ะย่ะค่ะ จู่ๆ เขาก็เป็นลมหมดสติ เมื่อหมอหลวงมาดูอาการก็พบว่าดวงตาของพระสวามีเอกไม่สามารถมองเห็นได้อีกพ่ะย่ะค่ะ"

กู้ชูหน่วนเอามือกุมปาก

มองไม่เห็น?

ตาบอด?

เมื่อวานก็ยังดีๆ อยู่ไม่ใช่หรือ?

เหตุใดจู่ๆ ก็ตาบอดได้

เหวินเส่าอี๋คิดจะทำอะไรของเขา

"พระสวามีรอง เจ้ารอข้าอยู่นี่ก่อน ข้าจะไปดูพระสวามีเอก และประเดี๋ยวจะพาเจ้าไปยังเผ่าเพลิงฟ้า"

เยี่ยจิ่งหานกล่าว "ข้าบอกแล้วไงว่าหากพูดอีกครั้ง ข้าจะทำให้เจ้าเป็นใบ้"

"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากจากข้า อยู่ที่นี่นะ พระสวามีรองของข้า"

เยี่ยจิ่งหานกำลังจะระเบิดความโกรธ จากนั้นกู้ชูหน่วนก็พาทหารองครักษ์เดินออกไป

เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

ตั้งแต่ที่ได้พบเจอนาง เขาก็รู้สึกโมโหทุกครั้งที่ได้เจอ

มีเงาแวบเข้ามาและจากนั้นทหารองครักษ์ของเยี่ยจิ่งหานก็ปรากฏตัวขึ้น "นายท่าน ฆ่านางเลยไหมขอรับ?"

"ดวงวิญญาณของอาหน่วนยังหาไม่เจอ นางยังมีประโยชน์อยู่"

"ขอรับ"

"เหวินเส่าอี๋ตาบอดจริงหรือ?"

"ยังไม่แน่ชัดขอรับ ตำหนักเฟิ่งหลวนมีการคุ้นกันแน่นหนา ไม่ได้มีเพียงแค่คนของจักรพรรดินีเท่านั้น แถมยังมีคนของเผ่าเพลิงฟ้าที่แอบคอยคุ้มกันอยู่"

ภายในตำหนักเฟิ่งหลวน

เบื้องหน้าของเหวินเส่าอี๋มืดสนิทไม่มีแม้แต่แสงสว่าง

เขานั่งอยู่ริมหน้าต่างและในมือก็ถือตำราเล่มหนึ่ง ทว่าตำรานั้นกลับหัวกลับหาง

เขาดูไม่แยแสเหมือนก่อน ดูสงบและเยือกเย็น เพียงแค่นั่งเงียบๆ อยู่ริมหน้าต่าง ไม่มีร่องรอยของความวิตกกังวลและความคลุ้งคลั่งบนใบหน้าปรากฏให้เห็น

สายลมโชยพัดพาปอยผมปลิวไสวราวกับเทวดาลงมาโปรดสัตว์ ช่างงดงามยิ่งนัก

กู้ชูหน่วนเดินเข้ามายังตำหนักเฟิ่งหลวนและบรรยากาศภายในก็ดูมืดมนขุ่นมัว

เหวินเส่าอี๋นั่งมองไปนอกหน้าต่างเงียบๆ โดยไม่ขยับไปไหน ราวกับเขาเป็นรูปปั้นแกะสลักที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

กู้ชูหน่วนมาปรากฏตัวต่อหน้าของเขาและขยับไปมา