บทที่ 1015

"เสี่ยวหูเตี๋ย ผู้หญิงคนนั้นตายไปสามปีแล้ว เจ้ายังปล่อยวางไม่ได้ เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าเป็นเพราะอะไร?"

"ฝ่าบาทคิดอยากเป็นนักบุญอย่างนั้นหรือ?"

เหวินเส่าอี๋เอามือออกและรักษาระยะห่างกับนาง

"ข้าไม่อยากเป็นนักบุญ ข้าเพียงไม่อยากเห็นเจ้าต้องทุกข์ทรมานจิตใจเช่นนี้ การที่เจ้าเกลียดแค้นนาง นั่นเป็นเพราะเจ้ารักนาง เจ้ารักนางอย่างสุดลึกถึงขั้วกระดูก ในหัวของเจ้ามีแต่นาง แม้แต่หายใจก็มีกลิ่นอายของนางอยู่"

เหวินเส่าอี๋ลุกขึ้นยืนและชี้ไปยังประตูกล่าวอย่างเย็นชา

"ออกไป"

"ต่อให้เจ้าทำให้นางฟื้นชีพกลับคืนมา เจ้าก็ไม่อาจฆ่านางได้ เพราะเจ้าไม่ต้องการให้นางตาย เจ้าเพียงต้องการคำอธิบายจากนาง ให้นางอธิบายเหตุผลให้เจ้าฟังว่าทำไมนางต้องฆ่าพ่อของเจ้า"

"ออกไป รีบออกไปเดี๋ยวนี้"

เพี๊ยะ.....

ไม่รู้เพราะมองไม่เห็นหรือเพราะกู้ชูหน่วนพูดในสิ่งที่เขาไม่ต้องการรับฟัง ทำให้เหวินเส่าอี๋โยนข้าวของบนโต๊ะกระจัดกระจายออกไป

สีหน้าของเขาแสดงความโกรธและมีเส้นเลือดบูดบวมตามใบหน้า ดูออกว่าเขาโมโหมาก เพียงแค่เขาเก็บกลั้นมันเอาไว้

กู้ชูหน่วนก็ดูออกมาว่าหากนางพูดออกมาอีกแค่ประโยคเดียว เหวินเส่าอี๋อาจฆ่านางได้

รู้จักกันมาก็นาน นางไม่เคยเห็นเหวินเส่าอี๋เสียสติและโมโหมากขนาดนี้มาก่อน

"หากถ้ารักใครข้าจะเชื่อมั่นในตัวเขา ต่อให้ความผิดทั้งหมดอยู่ที่เขา ต่อให้ข้าไปเห็นอะไรเข้ามันก็อาจไม่ใช่เรื่องจริง"

"วันนี้เจ้าเหนื่อยมากแล้ว รอให้เจ้าพักผ่อนดีแล้วเราค่อยกลับเผ่าเพลิงฟ้ากัน"

เหวินเส่าอี๋ไม่พูดอะไร ทว่าท่าทางของเขาแสดงให้รู้ว่าต้องการให้กู้ชูหน่วนรีบไสหัวออกไป

กู้ชูหน่วนถอยหายใจช้าๆ และหันหลังผลักประตูออกไป

เดินไปได้ครึ่งทางจู่ๆ กู้ชูหน่วนก็ก้าวเท้าไม่ออก

นางแทบอดตบหน้าตัวเองไม่ได้

ไม่ว่าใครก็ตามจู่ๆ ดวงตาทั้งคู่ก็ไม่สามารถมองเห็นได้ ในใจของเขาคงรู้สึกแย่มาก โดยเฉพาะคนที่แข็งแกร่งอย่างเหวินเส่าอี๋

ทว่านางกลับพูดเรื่องที่ทำให้เขาเจ็บปวดมากที่สุดในช่วงเวลาแบบนี้

เมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมาของเหวินเส่าอี๋ กู้ชูหน่วนก็เดินกลับไป

นางมองเห็นเหวินเส่าอี๋กำลังโยนข้าวของทั้งหมดลงผ่านระเบียงหน้าต่าง

ส่วนตัวเองก็ลงไปนั่งอยู่ในมุมหนึ่งและกอดกุมตัวเองเอาไว้ด้วยสภาพที่เสื้อผ้ายับยู่ยี่

นี่เป็นการแสดงออกและการปกป้องตัวเองอย่างหนึ่งของคนที่ทำอะไรไม่ได้

นอกจากนี้ยังเป็นท่าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดมากมายในหัวใจ

ไม่มีทั้งความสุขและความเศร้าบนใบหน้าที่สง่างามของเขา มันสงบราวกับแอ่งน้ำนิ่ง

ทว่ากู้ชูหน่วนรู้สึกปวดใจอย่างอธิบายไม่ได้

โดยเฉพาะเมื่อมองไปที่ดวงตาที่ว่างเปล่าของเขาซึ่งเคว้งคว้างเหม่อลอย

ไม่ว่าเหวินเส่าอี๋จะมีความสุข เศร้า เจ็บปวดหรือทุกข์ทรมาน เขามักจะยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่แสดงอารมณ์บนใบหน้าที่สง่างามและสูงส่ง

ความระมัดระวังของเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่า และไม่สามารถเข้าใกล้เขาได้ในเวลาปกติ

แต่ตอนนี้นางอยู่ใกล้เขามาก ทว่าเขากลับไม่รู้สึกแม้แต่นิดเดียว

เขากำลังนึกถึงอดีตอยู่หรือ?

กู้ชูหน่วนเปิดประตูและกอดเขาจากด้านหลัง

เหวินเส่าอี๋ผู้จมอยู่ในความทรงจำที่เจ็บปวด รู้สึกถึงลมหายใจของมู่หน่วนและพยายามผลักนางออกไป

อย่างไรก็ตาม กู้ชูหน่วนกอดเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนหนักแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้

เหวินเส่าอี๋กำลังจะใช้กำลังภายในเพื่อสลัดนางออกไป

เสียงกระซิบอ้อนวอนของกู้ชูหน่วนดังเข้ามาในหูของเขา

"เสี่ยวหูเตี๋ย เราเป็นเพื่อนกันใช่หรือไม่ แม้ว่าข้าจะชอบหยอกล้อเจ้า แต่ข้าก็เห็นเจ้าเป็นเพื่อนของข้าคนหนึ่ง"

"ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวดอย่างมาก และข้าก็รู้ว่าหลายปีมานี้เจ้าใช้ชีวิตอย่างเหน็ดเหนื่อยมาโดยตลอด หากเจ้าเชื่อข้า เจ้าสามารถระบายให้ข้าฟังได้ ข้าสาบานว่าข้าจะไม่รังแกเจ้าอีก"

"เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว ชีวิตนี้ไม่เพียงเพื่อเผ่าเพลิงฟ้า เจ้ายังมีชีวิตเพื่อการล้างแค้น เจ้าควรจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเองดูสักครั้ง"

จู่ๆ ทั้งสองก็พูดออกมาพร้อมกัน "จักรพรรดินีตัวปลอม"

ใช่แล้ว นางรู้เรื่องราวในดินแดนเยี่ยอวี่ดีทุกอย่าง และยังรู้เรื่องของพวกเขาทั้งหมด

หรือว่านางจะเป็นคนฆ่า?

หัวใจของกู้ชูหน่วนเต้นแรงขึ้น

หากคิดจะขจัดความสงสัยทั้งหมด มีเพียงแค่หลอกล่อนางออกมา

หัวใจของเหวินเส่าอี๋สับสนอย่างมาก

เขาก็ไม่อยากจะเชื่อว่ากู้ชูหน่วนเป็นคนทำ แต่หลักฐานทั้งหมดก็ชี้ไปที่นาง