บทที่ 1086 เหวินเส่าอี๋ที่ปราศจากความช่วยเหลือ

รูม่านตาของจอมมารหดตัวลง เขาอยากจะลุกขึ้นมาทันที

“ยา......ยารักษา ยังไม่ได้แม่ของหนอนกู่ นางยัง......นางจะยังตายไม่ได้”

หากนางตายไปแล้วพี่หญิงจะทำยังไง?

ตุบ ตุบ......

เสียงหัวของฮวาอิ่งกระทบพื้น มันตกมาอยู่ด้านหน้าของจอมมาร

ภายใต้ความสิ้นหวังและพิษที่กำลังแพร่กระจาย ทำให้จอมมารหมดสติไป

เยี่ยจิ่งหานคุกเข่าลงกับพื้น ร่างทั้งร่างของเขาราวกับไร้ซึ่งวิญญาณ

“นายท่าน......”

ชิงเฟิงและเจี้ยงเสวี่ยรีบเข้ามาพยุงเขา แต่ก็ถูกเยี่ยจิ่งหานสลัดออกไป

หัวใจของกู้ชูหน่วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางจ้องมองไปที่บาดแผลของเยี่ยจิ่งหานด้วยความโศกเศร้า สับสน และได้แต่ตำหนิตัวเอง

เขาไม่มีความรู้สึกกับฮวาอิ่งแต่อย่างใด

เกลียดจนสามารถฆ่านางได้ด้วยมือของเขาเอง

แต่เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เกิดมาจากท้องของฮวาอิ่งที่ตั้งครรภ์มาเป็นเวลาสิบเดือน

ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง นางสามารถเป็นคนเลวได้ แต่จะให้เขาเป็นคนไร้มนุษยธรรมไม่ได้

และตอนนี้ เพื่อนาง เขาถึงกับยอมสังหารแม่ของเขาด้วยมือของตัวเอง

และยังตัดคอแม่ของเขา

หัวใจของเยี่ยจิ่งหานคงรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย

“เสี่ยวเยี่ยเยี่ย......”

กู้ชูหน่วนพยายามเอื้อมไปจับมือที่กำลังสั่นเทาอยู่ของเยี่ยจิ่งหาน กุมมือของเขาไว้และให้กำลังใจอย่างเงียบ ๆ

เยี่ยจิ่งหานเงยหน้าขึ้นอย่างสั่นเทา มองไปที่รอยยิ้มอันอบอุ่นบนใบหน้าของกู้ชูหน่วนอย่างสับสน ทันใดนั้นก็มีแสงส่องเข้ามาในหัวใจของเขา

“เสี่ยวเยี่ยเยี่ย ไม่มีใครโทษเจ้า ต่อให้เจ้าไม่ฆ่านาง นางก็ต้องกลับมาแก้แค้นอยู่ดี”

เขาโอบกอดกู้ชูหน่วนไว้ในอ้อมแขน

กุมบาดแผลที่เต็มไปด้วยเลือดบนร่างกายของนางไว้อย่างไม่เต็มใจ

“เจ็บไหม?”

กู้ชูหน่วนส่ายหน้า

จะไม่เจ็บได้อย่างไร

นางเจ็บจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว

และนางก็ทนได้อีกไม่นาน

“ชิงเฟิง เจี้ยงเสวี่ย เร็ว......แคก แคก......รีบเรียกคนมารักษาแผลให้อาหน่วนเร็ว”

“นายท่าน ร่างกายของท่านเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน”