บทที่ 1087 อวสาน

ในเวลานี้เหวินเส่าอี๋ได้สูญเสียความอ่อนโยนและความสงบในอดีตไปนานแล้ว

แต่ก็ไม่ได้พูดจาพูดจาไพเราะน่าฟังเหมือนแต่ก่อน

ตอนนี้เขาเป็นเพียงเด็กที่กำลังจะสูญเสียพ่อและทุกอย่างไปพร้อมกัน

ยิ่งเขามีความต้องการที่จะครอบครองมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้เขายิ่งสูญเสียมากเท่านั้น

ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะรับรู้ถึงความโศกเศร้าของเขา

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเป็นฝนที่ไม่ได้ตกมาเป็นเวลาสิบปี

“ท่านพ่อ ข้าขอโทษ เส่าอี๋ไร้ความสามารถ แม้แต่ศพของท่ายังปกป้องไว้ไม่ได้ ข้าขอโทษ ขอโทษ ข้าขอโทษ......”

เยี่ยจิ่งหานรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเล็กน้อย

เขากับเหวินเฉิงเทียนได้พบกันเพียงไม่กี่ครั้ง

เขาจึงไม่เข้าใจความสัมพันธ์ฉันท์พ่อลูกของเหวินเส่าอี๋กับเหวินเฉิงเทียน

เมื่อเผชิญหน้ากัน พวกเขาล้วนแต่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด และพูดกันได้ไม่เกินสองสามประโยค

ถ้าหาก......

ถ้าหากเขาคือพ่อผู้ให้กำเนิดของตนเองจริง......

หากเขารู้ว่าตนเองคือลูกชายแท้ ๆ ของเขา เขาจะปฏิบัติกับตนเองเหมือนกับเหวินเส่าอี๋หรือไม่

ไม่.......

ไม่มีคำว่าถ้าหาก

พ่อแม่ของเขามีเพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือจักรพรรดิพระองค์ก่อนและพระสนมอวี้

กู้ชูหน่วนลืมตาขึ้นมาเป็นบางครั้งบางคราว

เหวินเส่าอี๋ร้องไห้ออกมาอย่างไร้การควบคุมท่ามกลางพายุฝน เขาหยิบเนื้อและเลือดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

กู้ชูหน่วนรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

เหวินเส่าอี๋ในสภาพนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกเจ็บปวด

นางอยากจะเข้าไปกอดเขา

บอกเขาว่าพ่อของเขาขึ้นไปอยู่บนสวรรค์ และไม่ต้องการให้เขาจมปลักอยู่กับความทุกข์ทรมานเช่นนี้

สัมผัสได้ถึงความเย็นถึงกระดูกจากมือที่กำลังกุมมืออันน้อย ๆ ของนางอยู่

กู้ชูหน่วนเงยหน้าขึ้น “เสี่ยวเยี่ยเยี่ย เหตุใดร่างกายของเจ้าถึงเย็นขนาดนี้?”

“ไม่......ไม่เป็นไร”

เยี่ยจิ่งหานเฝ้ามองซากศพบนพื้นมาโดยตลอด ดูเหมือนว่าเขาคิดจะหยิบมันขึ้นมา แต่ขาของเขากลับหนักอึ้ง

“ให้ข้าไปช่วยเถิด”

กู้ชูหน่วนเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลง และรู้สึกว่าโลกกำลังหมุนอย่างบ้าคลั่ง

ความเจ็บปวดในร่างกายกัดกร่อนนางอย่างบ้าคลั่ง

ไม่เพียงเจ็บปวดตามผิวหนังและกล้ามเนื้อเท่านั้น แต่นางยังรู้สึกเจ็บปวดไปถึงกระดูก ทนไม่ไหวจนต้องกรีดร้องออกมา

“อร๊าก......”