บทที่ 110

ฮึ่ย สมุนไพรปรุงยามีตั้งสามสิบกว่าชนิด ทั้งยังเติบโตในแหล่งที่ต่างกัน นางต้องใช้เวลาเก็บอีกกี่ปีกี่ชาติก็ไม่รู้ถึงจะได้ครบ สู้เจียดเงินสักนิดหนึ่งไปซื้อสมุนไพรมาเสียเลยยังจะดีกว่า

คำพูดของอาจารย์สวีเป็นเหมือนการสะกดจิต ยิ่งเมื่อยังไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เลยตั้งแต่ข้ามภพมาจนถึงตอนนี้ กู้ชูหน่วนจึงผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ตอนที่นางตกใจตื่นขึ้นมาก็เป็นเพราะเซี่ยวอวี่เซวียนฟาดจนตื่น

นางเงยหน้าขึ้นมาอย่างงุนงง “เช้าแล้วเหรอ”

อาจารย์สวีโมโหมาก “กู้ชูหน่วน เจ้ายังเห็นหัวคนแก่อย่างข้าอยู่หรือไม่ฮึ”

กู้ชูหน่วนเกาหูที่มีเสียงดังหึ่งๆ ของตัวเอง

ตาเฒ่าเน่าเปื่อยนี่ แก่แล้วขี้โมโหแถมยังขี้ฉุนเฉียวอีก

ทุกคนในโรงเรียนอดหัวเราะไม่ได้

มาช้าก็แล้ว คิดไม่ถึงว่ายังจะกล้าหลับในห้องเรียนอีก

แต่อาจารย์สวีขึ้นชื่อเรื่องความโมโหร้ายอยู่แล้ว

“ที่นี่คือโรงเรียนแห่งราชสำนัก มีผู้คนมากมายอยากจะเข้ามาเรียนที่นี่ แต่เจ้าเล่า... เจ้ากลับมานอนในห้อง เจ้า... เจ้าจะทำให้ข้าโกรธจนตายหรืออย่างไร”

เซี่ยวอวี่เซวียนรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาควรจะดีใจหรือเห็นใจนางดี

ตอนที่กู้ชูหน่วนไม่มา เขาจะเป็นคนที่ถูกอาจารย์จับผิดตลอดเวลา ตอนนี้ดูเหมือนว่าลมจะเปลี่ยนทิศ แม่สาวอัปลักษณ์ผู้นี้ดูเหมือนจะไร้เหตุผลเสียยิ่งกว่าเขา

อย่างมากเขาก็แค่แอบงีบหลับ แต่นางกลับหลับจนถึงขั้นกรนออกมา

กู้ชูหน่วนแก้ตัวอย่างเป็นจริงเป็นจังว่า “ท่านอาจารย์ ท่านเข้าใจผิดแล้ว สำนักศึกษาในวังคือที่ใดกัน มีหรือที่ข้าจะไม่อยากเข้ามาเรียน ข้าจะกล้าหลับไปได้อย่างไร เมื่อครู่นี้ข้าแค่กำลังใคร่ครวญถึงคำสอนของท่านก็เท่านั้น”

“สามหาว เจ้าหลับในห้องเรียนแล้วยังจะมาอ้างเหตุผลอะไรอีก ไหนเจ้าลองบอกมาสิ เมื่อครู่นี้ข้าอธิบายไปถึงตรงไหน”

กู้ชูหน่วนเบนหน้าและกวาดสายตาไปทางเซี่ยวอวี่เซวียน ส่งสายตาบอกใบ้เขา

เซี่ยวอวี่เซวียนยกหนังสือมาบังหน้าและกระซิบว่า “หนูไป”

หนูไป? หนู? มันอะไรกันเนี่ย

นางกะพริบตาอย่างงงงวย

“หนูไป หนูไปแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้ชูหน่วนก็ยิ่งงงงัน

นี่มันวิชาบ้าบออะไรกันแน่เนี่ย

“กู้ชูหน่วน เซี่ยวอวี่เซวียน พวกเจ้าสองคนยักคิ้วหลิ่วตาอะไรกันน่ะ”

“ท่านอาจารย์ เมื่อคืนข้านอนไม่ค่อยหลับ วันนี้ตาก็เลยไม่ค่อยดี กระตุกตลอดเวลาเลยขอรับ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเช่นกัน” เซี่ยวอวี่เซวียนอธิบาย

นักเรียนในห้องต่างพากันหัวเราะ

สองคนนี้อยู่ร่วมโต๊ะเดียวกัน คนหนึ่งเป็นลูกคนมีฐานะ คนหนึ่งเป็นพวกสมองขี้เลื่อย ช่างเป็นคู่ที่เหมาะกันเสียจริง

กู้ชูหลานยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง

น้องสาวอย่างนางมีปัญญาความรู้มากแค่ไหนคนอย่างนางรู้ดีกว่าใคร นี่นางก็แค่รอดูเรื่องตลกเท่านั้น

“กู้ชูหน่วน เจ้ายังไม่รีบตอบมาอีกว่าเมื่อครู่นี้ข้าอธิบายถึงตรงไหน”

“หนูออกไปแล้ว” กู้ชูหน่วนจำต้องตอบออกไป ได้แต่หวังว่าจะเชื่อถือเซี่ยวอวี่เซวียนได้

“ฮ่าๆๆๆ....”

ทุกคนหัวเราะท้องคัดท้องแข็งจนแทบจะหายใจกันไม่ทัน

กู้ชูหน่วนดึงสีหน้า จ้องไปทางเซี่ยวอวี่เซวียนอย่างไม่พอใจ กระซิบสาปแช่งว่า “ข้าก็ไปหลงเชื่อความชั่วร้ายของเจ้า”

เซี่ยวอวี่เซวียนทำหน้าไม่พอใจ “ก็อธิบายมาถึงหนูออกไปแล้วไง”

“เจ้าพวกนี้ พวกเจ้า... พวกเจ้าสองคนคิดจะทำให้ข้าโกรธจนตายหรืออย่างไร”

อาจารย์สวีทุบอกและชี้ไปที่ด้านนอก “พวกเจ้า... พวกเจ้าออกไปวิ่งรอบสำนักศึกษาในวังมาห้าสิบรอบ ถ้าวิ่งไม่ครบไม่ต้องกลับมา”

เซี่ยวอวี่เซวียนตกใจ “อาจารย์ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”

“คุณชายเซี่ยวหนอคุณชายเซี่ยว พี่ชายคนโตของเจ้าเพียบพร้อมทั้งการบู๊การบุ๋น พี่ชายคนรองเข้ามาเป็นปราชญ์ในราชสำนักและเรียกได้ว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่หาใดเทียบ เจ้า... เหตุใดเจ้าจึงไม่ได้รับเศษเสี้ยวพรสวรรค์จากพี่ของเจ้ามาบ้างเลยฮึ ข้าพร่ำสอนอยู่ที่นี่เป็นนาน เจ้ากลับพูดมาว่าหนูออกไปแล้ว อยากทำให้ข้าโกรธจนตายรึ เจ้าจะให้ข้าแบกหน้าไปพบกับท่านแม่ทัพใหญ่เซี่ยวได้อย่างไร”

เขาช่วยแม่สาวอัปลักษณ์ ทั้งยังหาทางหนีความผิดให้ตัวเองด้วย

ทันใดนั้นกู้ชูหน่วนก็คิดอะไรขึ้นมาได้ นางเม้มปากและเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “ท่านอาจารย์ เมื่อครู่นี้ก็แค่ล้อท่านเล่นเท่านั้น ดูท่านโกรธเข้าสิ ท่านฟังนะ ข้าจะท่องให้ฟัง”

ทุกคนไม่เชื่อและรอนางดูนางเล่นอะไรสนุกๆ ต่อ

เจ๋ออ๋องยิ่งพ่นลมหายใจอย่างดูถูก

黍离