บทที่ 111

กู้ชูหน่วนสับสนวุ่นวาย

นางต้องการแย่งภาพวาด แต่ซั่งกวนฉู่เก็บเข้าไปไว้ในอ้อมแขนของเขา

ต่อหน้าคนทั้งสำนักศึกษา นางรู้สึกอายที่จะไปแย่งภาพวาดมาจากอ้อมแขนของอาจารย์

แต่เมื่อเห็นอาจารย์ซั่งกวนยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านและกล่าวว่า "คุณหนูสามตระกูลกู้วาดภาพข้าได้เหมือนจริงมาก ใบหน้าของข้าคงจะตราตรึงอยู่ในใจของคุณหนูสามนานแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนั้น คุณหนูสามก็วาดภาพเหมือนของข้าสักหนึ่งร้อยภาพ ฉัน หากวาดไม่เสร็จก่อนที่จะเข้าเรียนในตอนบ่าย เหอะ......เช่นนั้นก็วิ่งรอบสำนักศึกษาหลวงห้าร้อยรอบ"

เห็นได้ชัดว่าเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ อาจารย์ซั่งกวนยิ้มอย่างสำราญใจ และทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

กู้ชูหน่วนทุบหัวตัวเอง

นางคาดการณ์ผิดพลาด

หนังหน้าของชายผู้นี้ หนากว่าที่นางคิดไว้มาก

ห้าร้อยรอบ？

ทำไมเขาไม่บอกว่า เขาต้องการให้นางวิ่งจนตาย

"เลิกเรียน เยี่ยเฟิง เจ้าตามข้าไปกับเอาชุดนักเรียนใหม่" อาจารย์ซั่งกวนกล่าว แล้วออกจากสำนักศึกษา

กู้ชูหน่วนนั่งลงอย่างใจคอห่อเหี่ยว

ผู้คนในสำนักศึกษากำลังวิพากษ์วิจารณ์กันต่าง ๆ นานา

"พวกเจ้าว่า เทพแห่งสงครามจะกลืนนางทั้งเป็นหรือไม่？"

“แน่นอน เทพแห่งสงครามฆ่าคนอย่างไม่กะพริบตา ยังจะมีอะไรที่ทำไม่ได้อีก"

"อีกอย่าง......ในช่วงพักกลางวันจะต้องวาดภาพเหมือนของท่านอาจารย์หนึ่งร้อยภาพ ใครจะสามารถทำได้？แม้ว่านางจะไม่ถูก？เทพแห่งสงครามฆ่า แต่บ่ายนี้นางก็คงต้องวิ่งจนตาย"

“นางล่วงเกินเทพแห่งสงครามก็ช่าง แต่กล้าล่วงเกินท่านอาจารย์ซั่งกวนได้อย่างไร ท่านอาจารย์ซั่งกวนเป็นคนที่แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังต้องไว้หน้า"

ใบหน้าของกู้ชูหน่วนมีรอยฝ่ามือสองรอยอย่างเห็นได้ชัด นั่นเป็นเพราะนางถูกองค์หญิงตบ

นางคงจะอายมากจนโมโห แต่เมื่อคิดว่าเทพแห่งสงครามไม่มีทางที่จะปล่อยกู้ชูหน่วนไป นางก็รู้สึกสบายใจขึ้น

องค์หญิงตังตังยิ้มเยาะ "โทษสวรรค์สามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่บาปที่เกิดจากตนเองยากที่จะรอดพ้น เจ้ารอให้เสด็จอาของข้าฆ่าเจ้าเถอะ"

กู้ชูหน่วนเชิดคางขึ้น และไม่แม้แต่จะชายตามององค์หญิง

ผู้คนมองไปที่แววตาของกู้ชูหน่วนด้วยความเห็นอกเห็นใจ