บทที่ 112

"พูดไร้สาระอะไร รีบไปเอาของมา” กู้ชูหน่วนเตะหลิ่วเย่ว์และกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

กู้ชูหน่วนวาดภาพเหมือน และแจกไปทั่วสำนักศึกษา รวมถึงภาพวาดที่นางถูกอาจารย์ซั่งกวนลงโทษให้วาดภาพหนึ่งร้อยภาพและเป็นที่รู้โดยทั่วกัน

ผู้คนต่างมาที่นี่ด้วยความสงสัย และอยากรู้ว่าคำเล่าลือที่ว่าคุณหนูสามตระกูลกู้เป็นผู้ที่ฉลาดปราดเปรื่องที่สุดนั้นจริงหรือไม่ และนางจะวาดภาพเหมือนของท่านอาจารย์ซั่งกวนจำนวนหนึ่งร้อยภาพในช่วงพักกลางวันได้อย่างไร

สำนักศึกษาแน่นจนแม้แต่น้ำหยดเดียวก็ผ่านไปไม่ได้

พวกเขาคิดว่าคุณหนูสามตระกูลกู้จะต้องวาดภาพอย่างสุดความสามารถอย่างแน่นอน

โดยไม่คาดคิดว่านางกำลังกินข้าวอย่างสบายใจ หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว นางก็หยิบมีดเล่มเล็กไปแกะสลักอะไรบางอย่างบนไม้กระดาน

ทุกคนต่างกลัดกลุ้ม

"หรือว่าคุณหนูสามตระกูลกู้ได้รับแรงกดดันที่มากเกินไป ดังนั้นนางจึงหมดอาลัยตายอยาก？"

"ข้าคิดว่าเป็นไปได้ ตั้งหนึ่งร้อยภาพ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ไม่สามารถทำได้ ยิ่งไปกว่านั้นหากสามารถทำได้ เทพแห่งสงครามก็คงจะไม่ละเว้นนาง หากข้าเป็นนาง ข้าก็จะไม่ยอมเสียเวลาชีวิตในช่วงสุดท้ายไปอย่างสูญเปล่า"

"น่าแปลก ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าคุณหนูสามตระกูลกู้เหมือนไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย หรือว่าจะเป็นความเข้าใจผิดของข้า"

"เจ้าว่าคุณหนูสามตระกูลกู้กำลังแกะสลักอะไร？"

จะสามารถแกะสลักอะไรได้อีก แน่นอนว่าต้องแกะสลักป้ายหลุมฝังศพของตนเอง มิเช่นนั้นใครจะเก็บศพให้นาง นางตัดความสัมพันธ์กับจวนอัครเสนาบดีแล้ว จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะคาดหวังให้จวนอัครเสนาบดีไปเก็บศพของนาง"

"ช่างน่าสงสารเสียจริง อายุยังน้อยและมีความรู้ความสามารถ แต่ต้องตายก่อนวัยอันควร เฮ้อ......"

ผู้คนต่างมองไปที่นางอย่างเห็นอกเห็นใจ

หลังจากทานอาหารกลางวันแล้ว องค์หญิงตังตังก็วิ่งมาด้วยรอยยิ้ม "ไม่ต้องกังวล หากเจ้าตายไป ข้าใจดีมากพอที่จะเก็บศพให้เจ้า"

กู้ชูหน่วนเป่าขี้เลื่อยออกจากไม้กระดาน และเอนตัวไปทางองค์หญิงตังตังอย่างเกียจคร้าน "องค์หญิง ท่านเชื่อหรือไม่ แม้ว่าท่านจะตาย ข้าก็ตายไม่ได้"

"กู้ชูหน่วน เจ้าสาปแช่งข้า"

"ข้าสาปแช่งท่านหรือ？ข้าเพียงแค่เปรียบเทียบ ดูว่าท่านจะใจร้อนและโกรธเคืองหรือไม่ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าท่านจะอายุสั้นเหมือนกับเสด็จพี่เจ๋อของท่าน จริงสิ ทำไมวันนี้ถึงไม่เห็นเจ๋ออ๋อง หรือว่าเขาจะถูกผึ้งต่อยและตายในชั่วข้ามคืน？เขายังติดหนี้ข้าอยู่อีกหลายล้านตำลึง"