บทที่ 113

ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงสิบห้านาที แค่รูปเดียวก็คงจะวาดไม่สำเร็จ แล้วจะเป็นไปไม่ได้อย่างไรที่จะวาดได้หนึ่งร้อยภาพ

อีกอย่าง......

สิบล้านตำลึงก็มากเกินไป......

และคุณหนูสามตระกูลกู้ก็ใจกล้า

เซี่ยวอวี่เซวียนคว้าตัวนางและกล่าวด้วยความกังวลว่า "แม่สาวอัปลักษณ์ เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ？เงินสิบล้านตำลึง ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ"

"ไม่ต้องกังวล ข้าจะต้องชนะเดิมพัน ไม่แพ้แน่นอน"

“ไม่ใช่จี้หยกชิ้นนี้ เจ้าต้องการเท่าไหร่ ข้าก็จะให้เจ้า ไม่คุ้มที่จะเดิมพันหยกแตกหักในราคาสิบล้านตำลึง"

"ไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน ข้าชอบ"

นัยน์ตาของกู้ชูหน่วนเป็นประกายแวววาว

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกับองค์หญิงตังตัง นางก็สนใจหยกรูปพระจันทร์เสี้ยวที่แขวนอยู่ที่เอวของนาง

หยกชิ้นนี้เรียบง่ายและไม่โอ่อ่า เมื่อโยนลงไปในกองหยกก็จะจะจมลงไปในทันที แต่ไม่รู้ว่าทำไม นางถึงชอบหยกชิ้นนี้ โดยเฉพาะหลังจากที่ได้รับระฆังวิญญาณสะบั้นมา นางรู้สึกว่ากลิ่นอายของหยกพระจันทร์เสี้ยวกับระฆังวิญญาณสะบั้นมีความคล้ายคลึงกัน

องค์หญิงตังตังต้องการตกลงอย่างมีเงื่อนไข

นางคิดว่ากู้ชูหน่วนอาจจะหลอกลวง และจี้หยกที่เอวก็มีความสำคัญต่อนางมาก มันเป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่เสด็จพ่อของนางทิ้งไว้ให้ และเสด็จแม่ของนางกำชับว่าต้องรักษามันให้เหมือนกับที่รักษาชีวิตของตนเอง และห้ามสูญหายเป็นอันขาด

นางจึงลังเล

กู้ชูหน่วนเตือนด้วยเจตนาดีว่า "ใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว หากองค์หญิงตังตังไม่ต้องการที่จะเดิมพันก็ไม่เป็นไร ข้าก็รู้สึกเสียดายเงินสิบล้านตำลึงเช่นกัน"

"ตกลง ข้าจะเดิมพันกับเจ้า กู้ชูหน่วน หากเจ้าแพ้ก็อย่าเสียใจภายหลังแล้วกัน"

นางไม่เชื่อว่าภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที กู้ชูหน่วนจะสามารถวาดภาพได้หนึ่งร้อยภาพ

กู้ชูหน่วนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของนาง

"ไม่ต้องกังวล มีผู้คนมากมายคอยเฝ้ามองอยู่ และข้าก็ต้องรักษาหน้าเช่นกัน จะรู้สึกเสียใจภายหลังได้อย่างไร แต่หากองค์หญิงแพ้ ท่านก็ห้ามบิดพลิ้ว ทุกคนกำลังจับตาดูอยู่"

"ฮึ" องค์หญิงตังตังส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา จากนั้นก็กอดอกเพื่อรอดูเรื่องขำขันของนาง

กู้ชูหน่วนส่ายหัว