ตอนที่ 1118
บทที่ 1118 ตกจากที่สูง
October 21, 2026
ทุกคนตะโกนออกมาด้วยความตกใจ “อาหน่วน เจ้าทำอะไรของเจ้า”
“พี่หญิง พวกเจ้าเร่งมือเข้า ไปตามหมอหลวงมา รีบไปตามหมอหลวงมาเร็วเข้า”
“น้องหญิง ผู้อาวุโสอวี๋ ท่านรีบช่วยนางเร็วเข้า”
“นายท่าน......”
กู้ชูหน่วนกล่าวออกมาอย่างเยือกเย็น “ห้ามใครเข้ามาทั้งนั้น หากมีใครก้าวเข้ามา เขาจะแทงเข้าไปให้ลึกสุดหัวใจ”
เยี่ยจิ่งหานตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก “อาหน่วน ไม่ว่าเจ้าจะทำเช่นไร ข้าไม่คิดจะขัดขวางทั้งนั้น แต่เวลานี้ เจ้าทิ้งกริชในมือลงก่อนได้หรือไม่?”
กู้ชูหน่วน “เยี่ยจิ่งหาน สิ่งที่เจ้าต้องการมากที่สุดคือชีวิตของข้าไม่ใช่หรือ? เพื่อล้างแค้นความตายของผู้คนนับหมื่นของเผ่าเพลิงฟ้า หากข้าตายไปพร้อมกับเซี่ยวอวี่เซวียน ความแค้นในใจของเข้าจะหายไปหรือไม่?”
เหวินเส่าอี๋เองก็คิดไม่ถึงว่านางจะตัดสินใจทำเช่นนี้
นั่นมันคือหัวใจ นางแทงเข้าหัวใจของตนเองตามที่นางพูด
หากอีกเพียงนิ้วเดียวเท่านั้น นางก็จะก้าวเข้าสู่ความตาย
“ต่อให้พวกเจ้าตายไปเป็นหมื่นครั้งก็ไม่สามารถทำให้ความแค้นในใจของข้าจางหายไปได้”
จอมมารกล่าวเตือนอย่างเยือกเย็น “เหวินเส่าอี๋ ก่อนที่เจ้าจะพูดอะไร ทางที่ดีเจ้าไตร่ตรองให้ดีเสียก่อนค่อยพูดออกมา ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่รังเกียจที่จะทำลายเผ่าเพลิงฟ้าของเจ้าอีกครั้ง”
กู้ชูหน่วนยิ้มอย่างโศกเศร้า
“เช่นนั้นหากเพิ่มดวงวิญญาณอีกห้าดวงให้เจ้าจะเป็นเช่นไร”
กู้ชูหน่วนกล่าวออกมาพร้อมกับปลดปล่อยลมปราณจากร่างกาย นำดวงวิญญาณออกมา
ก่อนหน้านี้นางไม่สามารถบังคับมันได้
แต่วันนี้ ความแข็งแกร่งของนางก้าวขึ้นมาถึงขั้นหกแล้ว การเรียกดวงวิญญาณในร่างกายออกมา เวลานี้มันไม่ใช่เรื่องยากอะไร
เยี่ยจิ่งหานและจอมมารเองก็พยายามดึงดวงวิญญาณของนางกลับมาโดยพร้อมเพรียงกัน
เยี่ยจิ่งหาน “ก่อนที่เจ้าจะทำอะไรลงไป เจ้าลองคิดทบทวนถึงตัวเอง และลองคิดทบทวนถึงข้าบ้างได้หรือไม่”
“เยี่ยจิ่งหาน ข้าขอโทษ ข้าไม่สามารถช่วยรวบรวมดวงวิญญาณของเจ้ากลับมาได้ ไม่สามารถชุบชีวิตภรรยาของเจ้ากลับมา อี้หยุนเฟยจำเป็นต้องใช้ครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณนั้น ข้าไม่สามารถปล่อยอี้หยุนเฟยไปโดยไม่สนใจ และข้าก็ไม่สามารถปล่อยให้เสี่ยวหูเตี๋ยมีชีวิตอยู่ด้วยความทุกข์ทรมานได้”
“แล้วข้าเล่า ในสายตาของเจ้า ข้าเป็นตัวอะไร? เจ้าทนไม่ได้ที่จะเห็นเขาต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความแค้น แต่เจ้ากลับทนเห็นข้ามีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมานได้งั้นหรือ?”
“ข้าขอโทษ”
“ข้าไม่ต้องการคำขอโทษจากเจ้า ข้าต้องการเพียงเจ้าเท่านั้น เพราะเหตุใด......เพราะเหตุใดจึงไม่สามารถดึงดวงวิญญาณกลับมาได้”
เยี่ยจิ่งหานหันไปมองจอมมาร
จอมมารก็รู้สึกตกใจไปพร้อมกับเขา
ดวงวิญญาณของอาหน่วนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของนางมาโดยตลอด
เหตุใดเวลานี้ถึงได้เริ่มทำการปฏิเสธ
หากร่างกายของนางไม่สามารถหลอมรวมกับดวงวิญญาณได้
แล้วหลังจากนี้จะช่วยนางได้อย่างไร
แล้วเส้นแห่งดวงวิญญาณที่เหลืออีกหกเส้น?
“พี่หญิง เจ้าไม่สนใจข้ากับเยี่ยจิ่งหานแล้วจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”
“ข้าขอโทษ ข้าเป็นห่วงเจ้าและเยี่ยจิ่งหาน แต่ก็เป็นห่วงอี้หยุนเฟยและเหวินเส่าอี๋เช่นกัน หากข้ามีชีวิตอยู่ต่อไป วงจรแห่งการฆ่าก็ไม่มีวันสิ้นสุด ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าต้องมาตกอยู่ในภวังค์แห่งความเกลียดชังเพียงเพราะความแค้นในอดีต”
อี้หยุนเฟยตะโกนออกมาพร้อมร้องไห้ “ข้าไม่ต้องการแผ่นอักษรสีเหลือง ข้าไม่ต้องการแผ่นอักษรสีเหลือง เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ หากไม่มีเจ้า ข้าจะเอาแผ่นอักษรสีเหลืองมาเพื่อสิ่งใด”
“หลังจากข้าตายไป พวกเจ้าก็จะไร้ซึ่งความแค้นต่อกัน ข้าเหนื่อยมากแล้ว ไม่อยากมีชีวิตอยู่ด้วยการฆ่าฟัน มีชีวิตอยู่ในท่วงทำนองแห่งการแก้แค้นเช่นนี้อีกต่อไป”
เยี่ยจิ่งหานเดินโซซัดโซเซ ใบหน้าของเขาซีดขาว
เขานางหานางมาตั้งนาน
นางบอกว่าอยากตายก็ตาย
เช่นนั้นเขาจะทำเช่นไร
นางเห็นเขาเป็นตัวอะไร?
กู้ชูหน่วนกล่าวออกมาว่า “ฝูกวง หลังจากข้าตายไป จงแต่งตั้งใจหยางโม่เป็นจักรพรรดิ และให้อ๋องเสวี่ยดำรงตำแหน่งอัครเสนาบดีต่อไป”
“นายท่าน......”
“เสี่ยวหูเตี๋ย ข้าขอโทษ เจ้าเองก็คงไม่สามารถชุบชีวิตกู้ชูหน่วนกลับมาได้ แต่ ดูเหมือนข้าจะเป็นคนเดียวกับนาง เมื่อข้าตายไปก็เท่ากับนางตายไปด้วย”
“ดวงวิญญาณทั้งห้าอยู่ที่นี่แล้ว เจ้านำไปเถิด ข้ารู้ว่ามันยังห่างไกลจากความแค้นที่เจ้ามีต่อข้า แต่สิ่งที่ข้าทำได้มีเพียงเท่านี้”
ควับ......
ดวงวิญญาณทั้งห้าเคลื่อนย้ายไปอยู่ในมือของเหวินเส่าอี๋
พวกของเยี่ยจิ่งหานต้องการแย่งชิงมันกลับมา
แต่กู้ชูหน่วนขยับกริชที่อยู่ในมือของนาง ทำให้เลือดไหลออกมามากขึ้น
กู้ชูหน่วนเองก็ล้มลงพื้น
“อาหน่วน”
“พี่หญิง”
“น้องหญิง”
เวลานี้จะมีใครสนใจดวงวิญญาณเหล่านี้ ความสนใจของทุกคนมุ่งมาที่ความปลอดภัยของกู้ชูหน่วน
เหวินเส่าอี๋มองดวงวิญญาณทั้งห้าที่อยู่ในมือของเขาด้วยความงุนงง แม้ว่าจะมองไม่เห็นแต่สามารถรู้สึกและรับรู้ได้ถึงลมปราณและความเป็นตัวตนของนางจากดวงวิญญาณเหล่านั้น
นี่เป็นดวงวิญญาณที่เขาต้องการมาโดยตลอด แต่ไม่อาจได้มันมา