บทที่ 1119 ฉันไม่ได้ฆ่าพ่อของนาย

เยี่ยจิ่งหานกอดกู้ชูหน่วนไว้อย่างแน่น ราวกับต้องการให้นางละลายเข้ามาในหัวใจของเขา เขาเอาคางเกยบนผมของนางพร้อมกับยิ้มแล้วกล่าวว่า "เจ้าเคยทิ้งข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปอีก ถ้า... ถ้าเจ้าไปที่ใต้ธรณีจริงๆ ข้าจะไปกับเจ้าด้วย

จอมมารโกรธ "เยี่ยจิ่งหาน เจ้าจะมาแย่งงานข้าทำไม พี่หญิงเป็นของข้า และแม้ว่าพี่หญิงจะตาย นางก็ยังเป็นผู้หญิงของซือม่อเฟย"

จอมมารกล่าวพร้อมกับคว้ากู้ชูหน่วนไป

เยี่ยจิ่งหานดึงรั้งเอาไว้

“อือ…”

กู้ชูหน่วนเปร่งเสียงออกมาอย่างเจ็บปวด และเลือดก็ไหลออกจากหน้าอกอีกครั้ง

อี้หยุนเฟยตะโกน "เจ้าสองคนจะพอกันได้หรือยัง น้องหญิงจะไม่ไหวแล้ว ร่างกายของนางเริ่มจะจางหายไปแล้ว"

“อาหน่วน…บอกข้ามาสิ ว่าต้องทำอย่างไร

ถึงจะช่วยชีวิตเจ้าไว้ได้”

“ไม่…ไม่มีแล้ว”

กู้ชูหน่วนมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของอี้หยุนเฟยที่คล้ายกับอี้เฉินเฟยด้วยความคิดถึง

ความทรงจำยังวนเวียนอยู่ไม่จางหาย

ถ้าพูดถึงว่านางมีความผูกพันกับผู้ชายคนไหนมากที่สุด?

คนคนนั้นก็คืออี้เฉินเฟย …นั่นเอง

นางและอี้เฉินเฟยเติบโตและรักกันมาตั้งแต่เด็ก

ถ้าหากนางไม่ได้รับมอบหมายให้ตามหาลูกแก้วมังกรและทำลายคำสาปโลหิต นางคงจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับอี้เฉินเฟยไปนานแล้ว

ไม่ต้องมีการแบ่งแยกระหว่างหยินและหยาง

เมื่อก่อนนางคิดอยู่เสมอว่านางนั้นทะลุมิติจากยุคปัจจุบันมายังดินแดนเยี่ยอวี่ และได้อยู่ในร่างของกู้ชูหน่วน คุณหนูสามตระกูลกู้

แต่หลังจากได้ฟื้นความทรงจำกลับคืนมา ถึงได้รู้ว่าวิญญาณในยุคปัจจุบันนั้นเป็นของนางจริงๆ

มันไม่ใช่การทะลุข้ามมิติอะไร แต่มันเป็นเพียงการกลับมาบ้านเท่านั้นเอง

แต่ทำไมวิญญาณถึงไปยุคปัจจุบันได้

นางยังค้างคาใจจนถึงตอนนี้

ภาพจำที่อี้เฉินเฟยกระโดดลงมาจากเตากลั่นยานั้นเจ็บปวดเหลือเกิน

นั่นมันคือความเจ็บปวดในใจของนางที่ไม่มีวันบรรเทาได้

“เสี่ยวหยุนเฟย”

“น้องหญิง”

อี้หยุนเฟยยื่นมือออกไปจับมือของนาง

“เจ้ากับเขา…หน้าเหมือนกันมาก”

"เขา? เขาคนไหน? อี้เฉินเฟยที่พวกเขาพูดถึงใช่ไหม? เจ้าชอบเขาหรอ?

“ถ้าเขารู้ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เขาคงจะดีใจมาก”

กู้ชูหน่วนไม่ได้ตอบว่าชอบเขาหรือไม่

แต่ทุกคนรู้ว่าไม่มีใครสามารถแทนที่ตำแหน่งของอี้เฉินเฟยในหัวใจของนางได้เลย

แม้แต่เยี่ยจิ่งหานก็ไม่สามารถจะแทนที่ได้

“เป็นเพราะข้าหน้าเหมือนเขา เจ้าจึงทำดีกับข้าใช่ไหม?”

กู้ชูหน่วนลูบไล้ใบหน้าที่คล้ายอี้เฉินเฟยอย่างสั่นเทา

ราวกับอี้อหยุนเฟยกำลังมองอะไรบางอย่าง

จากนั้นไม่นาน นางก็กล่าวขึ้นว่า "เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ใช้ชีวิตให้ดีมีความสุข อย่า...อย่าให้แผ่นอักษรสีเหลืองกับใคร"

“น้องหญิง…”

“แค่กแค่ก…”

กู้ชูหน่วนมองไปยังเหวินเส่าอี๋หน้าซีดเซียวด้วยสายตาที่ซับซ้อน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"เผ่าเพลิงฟ้ากับเผ่าหยกมีความบาดหมางกันมานาน ข้ายอมรับว่าข้าใช้ปิ่นหยกที่เจ้าให้ข้าเพื่อทำลายการก่อตัวของเผ่าเพลิงฟ้า และปล่อย...ปล่อยให้พวกเขาใช้โอกาสนี้ทำลายเผ่าเพลิงฟ้า"

"เผ่าหยกก็เข้าร่วมด้วย...แต่เผ่าหยกฆ่าเฉพาะศิษย์ของเผ่าเพลิงฟ้า ไม่ได้ฆ่าประชาชนพลเมืองของเผ่าเพลิงฟ้าแม้แต่คนเดียว"

เหวินเส่าอี๋หัวเราะเยาะ ร่างกายของเขาเย็นจนไม่มีความอบอุ่นเลย

“ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากความผิดที่ทำลายเผ่าเพลิงฟ้าไปได้

พูดให้ถูกก็คือข้าสร้างเรื่องขึ้นมาเอง และมันก็ไม่มากจนเกินไปที่จะได้รับผลนั้น แค่กแค่ก..."

“พี่หญิง หยุดพูดเถอะ ร่างกายของท่านเริ่มโปร่งแสงมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว ข้าจะช่วยท่านได้ยังไง”

กู้ชูหน่วนเพิกเฉยต่อจอมมาร แต่ยังคงกล่าวต่อ "มีสิ่งหนึ่ง ข้า...ข้าต้องบอกให้รู้ความจริงว่าคนที่ฆ่าพ่อนายคือ…ฮวาอิ่ง ฮวาอิ่งเป็นคนที่ทรมานพ่อของนาย เขามีพลังชั่วร้าย ถ้าไม่ตัดหัวของพ่อนาย ร่างของพ่อนายก็จะถูกนางจัดการ"

"ตอนที่ข้าไปถึงนั้นมันก็สายเกินไปแล้ว พ่อของนายถูกทรมานจนไม่ใช่คน เขาเป็นคนขอร้องให้ข้าฆ่าเขา ข้า...ข้าเลยต้องตัดหัวเขาทิ้ง"

ตูม…

ทุกประโยคที่กู้ชูหน่วนพูดออกมานั้น ทำให้เหวินเส่าอี๋มีสีหน้าเปลี่ยนไป

ฉินหิมะที่อยู่ในมือของเขาร่วงหล่นลงบนพื้นเสียงดัง

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่ พ่อของข้าถูกเจ้าฆ่า เห็นชัดๆว่าเจ้าเป็นคนฆ่าเขา”