ตอนที่ 1146
บทที่ 1146 อยู่ด้วยกัน
October 21, 2026
“ดอกไม้นี่ช่างเหมาะกับเจ้ายิ่งนัก เจ้าสุนัขน้อยขี้อ้อนของข้าศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ที่สุด และไม่อาจละเลยได้”
ประโยคนี้ทำให้หัวใจของจอมมารไม่อาจสงบลงได้
เขาลิ้มรสคำพูดของกู้ชูหน่วนอย่างระมัดระวัง
ความเหงาส่องผ่านดวงตาของเขาและเขาเฝ้าดูกู้ชูหน่วนปักดอกไม้ไว้ข้างหลังหูของเขาอย่างเงียบ ๆ
“งดงามมาก”
เขาจับมือของนาง นั่งลงบนทุ่งดอกไม้ มองดูพระอาทิตย์ตกไปด้วยกัน
“อาม่อ เจ้าว่า พระอาทิตย์ที่นี่งดงามหรือไม่?”
“มันก็ขึ้นอยู่กับว่ากำลังดูอยู่กับใคร”
“เผ่าปีศาจถูกทำลายไปแล้ว เจ้าจะฟื้นฟูเผ่าปีศาจ และต่อต้านกับรัฐฉู่หรือไม่?”
“ข้าซือม่อเฟยยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าข้าไม่ได้อยากเป็นประมุขแห่งเผ่าปีศาจ แต่ข้าก็ไม่อาจปล่อยให้ผู้อื่นเข่นฆ่าและทำร้ายคนของเผ่าปีศาจของข้าเช่นนี้ไม่ได้”
“หากรัฐฉู่เลิกรังควานเผ่าปีศาจ และไม่สังหารคนของเผ่าปีศาจ เจ้าจะจบเรื่องนี้ไว้เพียงเท่านี้หรือไม่”
ไม่ว่าจอมมารจะโง่เขลาเพียงได้ แต่จากคำพูดของกู้ชูหน่วน เขาก็สามารถรับรู้ได้ว่า นางต้องการให้เขาคืนดีกับรัฐฉู่
คิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างจักรพรรดิฉู่และจักรพรรดินีฉู่รวมถึงเยี่ยเฟิง
จอมมารไม่ส่งเสียงแต่อย่างใด
“การแก้แค้นเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ แม้คนที่จะสังหารเยี่ยเฟิงไม่ใช่เจ้า แต่ในฐานะที่เจ้าเป็นประมุขของเผ่าปีศาจ เจ้าไม่อาจละทิ้งต่อสิ่งเหล่านี้ไปได้ ต่อให้เจ้าไปอยากเข้าไปยุ่ง มันก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้”
จอมมารก้มหน้าลงด้วยท่าทางโกรธเคือง
จากนั้นกล่าวเตือนออกมา “หน่วนเอ๋อร์ ข้าเป็นสามีของเจ้า”
“ข้าเบื่อกับชีวิตที่ต้องวกวนอยู่กับการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด รอให้เยี่ยจิ่งหานกลับมา พวกเราสามคนจะอยู่อย่างสันโดษ และจะไม่สนใจเรื่องเกี่ยวกับโลกภายนอก เจ้าจะว่าอย่างไร?”
“ทุ่งดอกไม้แห่งนี้งดงามเป็นอย่างมาก พวกเราสามารถเลือกสถานที่แห่งนี้เพื่อสร้างตำหนักของพวกเราได้ เสี่ยวเยี่ยเยี่ยเองก็น่าจะชอบที่นี่เช่นกัน”
กู้ชูหน่วนมองจอมมารด้วยความคาดหวังเป็นอย่างมาก
ต่อให้เขาไม่อาจกล้ำกลืนความโกรธเหล่านี้ได้ แต่เขาก็เป็นผู้ตัดสินใจแทนเผ่าปีศาจ
จอมมารได้กลิ่นหอมอันเกียจคร้านของดอกไม้ เขาเอื้อมมือออกไปกุมมือของกู้ชูหน่วนเอาไว้
“หน่วนเอ๋อร์ เจ้าผิดแล้ว ต่อให้ข้าปล่อยรัฐฉู่ไป รัฐฉู่ก็ไม่มีทางปล่อยเผ่าปีศาจของข้า สิ่งนี้เป็นเรื่องที่ไม่อาจแก้ไขได้”
กู้ชูหน่วนขมวดคิ้ว
“รัฐฉู่ไม่ใช่รัฐฉู่เหมือนกับก่อนหน้านี้แล้ว และสิ่งที่เผ่าปีศาจเคยทำลงไปกับพวกเขา มันก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้”
“อาม่อ......”
“เจ้าฉลาดถึงเพียงนี้ บุคคลลึกลับที่อยู่เบื้องหลังของรัฐฉู่ ข้าคิดว่าเจ้าก็น่าจะรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร”
รูม่านตาของกู้ชูหน่วนหดตัวลง มองไปที่ใบหน้าซึ่งไร้ความรู้สึกของจอมมารด้วยความตกใจ
แต่ไม่นานนางก็สงบลง
เจ้าสุนัขน้อยขี้อ้อนของนาแค่เลอะเลือน แต่ไม่ได้โง่เขลา
และความเลอะเลือนของเขาก็หมกมุ่นอยู่กับนางเท่านั้น
“บางทีก็อาจจะไม่ใช่เขา อุณหภูมิของหินหนืดนั้นสูงมาก คนที่วัน ๆ ไม่ทำอะไรอย่างเขาจะเอาชีวิตรอดมาได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น......วรยุทธ์ของเขาก็ไม่ได้สูงเลย”
จอมมารยิ้มออกมา นำผ้าคลุมของเขาสวมเพื่อปิดบังใบหน้า
“ใช่ วรยุทธ์ของเขาไม่ได้สูง แต่ใครเป็นคนสอนวรยุทธ์ให้แก่เขา”
คำพูดที่ดูเฉยเมยของเขาเพียงประโยคเดียว ทำลายความสงบของกู้ชูหน่วน
เยี่ยเฟิงเคยบอกกับเขาว่า
ผู้นำหลายฉีเคยบอกว่าต้องการสอนวรยุทธ์ให้กับเขา และทำลายกระดูกของเขาทีละชิ้น ทำให้เขาเจ็บปวดราวกับตายทั้งเป็น
และเขายังคิดว่าที่ผู้นำหลายฉีทำไปทั้งหมดก็เพราะหวังดีกับเขา และต้องการสอนวรยุทธ์ให้กับเขาอย่างแท้จริง
หรือพูดอีกอย่างก็คือ......
ผู้นำหลายฉีไม่ได้สอนวรยุทธ์ให้กับเขา
และไม่มีผู้ใดในเผ่าปีศาจเคยสอนวรยุทธ์ให้กับเขา
วรยุทธ์ทุกอย่างของเขา ล้วนเกิดจากการฝึกฝนด้วยตัวเอง
และเขาเคยถูกคุมขังไว้ในหอคุมขังพญาหงส์ ไม่สามารถออกมาด้านนอกได้ และไม่มีทางที่จะได้ไปแอบดูการฝึกฝนของผู้อื่น