บทที่ 133

กู้ชูหน่วนกระพริบตาอย่างผู้บริสุทธิ์ "เป็นพวกเจ้าที่พาเข้าวิ่งอยู่ตลอด ทำกับข้าราวกับว่าเป็นหญิงผู้อ่อนแอซึ่งไร้หนทางตอบโต้ เช่นนั้นข้าถึงได้เติมเต็มความเป็นบุรุษของพวกเจ้าสักหน่อย"

"......"

เซี่ยวอวี๋เซวียนเต้นเร่าๆราวกับฟ้าผ่าด้วยความโกรธ

สีหน้าของชายหนุ่มนั้นย่ำแย่ยิ่งนัก

มีดจำนวนมากมายเช่นนี้พวกเขาโดนเสียเปล่าซะแล้ว

เมื่อเห็นว่ามีผู้คนอีกจำนวนหนึ่งล้อมรอบพวกเขา แววตาของกู้ชูหน่วนหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมยิ้มเยาะตรงมุมปาก "ตัวเอกมาแล้ว"

ชั่วขณะนั้นเซี่ยวอวี๋เซวียนและชายหนุ่มก็แข็งทื่อกันหมด

แววตาอันเย็นชาของชายหนุ่มหดตัวลงอย่างกะทันหันและหายใจแรงขึ้นแม้แต่ร่างกายก็สั่นเทาเล็กน้อย

กู้ชูหน่วนนั้นดูออก

เขากำลังหวาดกลัว หวาดกลัวผู้คนกลุ่มนี้

เซี่ยวอวี๋เซวียนพูดประโยคอันหนักหน่วงเหลือคณาว่า “เจ้าหน้าหัวกะโหลก พวกเจ้าเป็นคนของสิบสองกองธงเผ่าปีศาจหรือ?

เผ่าปีศาจ?

โอ้ เผ่าปีศาจแห่งโลกกำลังภายในหรือ?

กู้ชูหน่วนมองฝ่ายตรงข้ามโดยละเอียด

กลับเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามมีไม่เกินสามสิบหกคน แต่ละคนถือธงบุปผาอยู่ในมือและสวมเสื้อคลุมสีดำทั้งยังสวมหน้ากากหัวกะโหลกด้วย

หัวหน้าเป็นชายหนุ่มซึ่งอายุไม่มากเท่าใด ชายหนุ่มนั้นมิได้สวมหน้ากากและหน้าตาหล่อเหลาเอาการ เพียงแต่แววตานั้นฉายแววอำมหิตเป็นระยะๆทำให้ผู้คนชื่นชอบไม่ได้เอาเสียเลย

ผู้คนเหล่านี้สงบนิ่งจนไม่มีแม้แต่ลมหายใจซึ่งราวกับเป็นคนธรรมดาทั่วไปผู้หนึ่ง

แต่พวกเขารู้กันทั้งสิ้นว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ก็แสดงว่าวิทยายุทธของพวกเขาก็ยิ่งล้ำเลิศนัก

เซี่ยวอวี๋เซวียนเก็บความรื่นเริงสนุกสนานยามปกติและปกป้องกู้ชูหน่วนเอาไว้ด้านหลัง “แม่สาวอัปลักษณ์เจ้ารีบหนีไป วิ่งกลับไปยังจวนหานอ๋องหรือสำนักศึกษาวังหลวงก็ได้ จำไว้ อย่าได้หยุดแม่แต่ครู่เดียวยิ่งเร็วได้ยิ่งดี”

กู้ชูหน่วนทำปากจู๋ไปทางระยะไกล “มีนักธนูอยู่ทุกที่ ข้าเกรงว่าแค่ขยับก็จะถูกยิงราวกับเป็นรังแตนซะแล้ว”