บทที่ 195

“พวกท่าน... พวกท่านบังคับจับตัวผู้คน พวกท่านยังเห็นบ้านเมืองมีกฎหมายอยู่หรือไม่”

คนของกองธงที่อยู่ในกรงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะยกใหญ่

“กฎบ้านกฎเมือง? นี่เจ้ากำลังพูดเรื่องกฎหมายกับพวกข้างั้นรึ แม้แต่จักรพรรดิเยี่ยก็ทำอะไรพวกข้าไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะคุยเรื่องกฎหมายกับพวกข้า เจ้าหนุ่มน้อย เจ้ามันไร้เดียงสาเหลือเกิน ดูเหมือนพวกเจ้าจะไม่รู้สินะว่าที่นี่คือที่ไหน”

เด็กหนุ่มจ้องมองพวกเขา

พวกเขาข้ามผ่านภูเขาไปทีละลูกและรู้ดีว่ายิ่งเข้าไปลึกเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งมีโอกาสหนีออกไปน้อยลงเท่านั้น

ขณะที่ทุกคนกำลังพุ่งความสนใจไปที่เด็กหนุ่มอายุสิบสามหรือสิบสี่ปีคนนั้น อยู่ๆ เด็กหนุ่มอีกคนก็พุ่งออกมา เด็กคนนั้นกัดต้นขาของผู้ดูแลอย่างแรงจนเลือดไหลออกมา

“เจ็บ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ใครก็ได้ เตะมันออกไปที”

คนของกองธงหลายคนเข้ามาดึงหนุ่มรูปงามออกไป แต่ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ต่อให้ฉุดกระชากอย่างไรเขาก็ยังกัดไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังฝังลึก อยากจะกัดขาของผู้ดูแลให้ขาดเสียตรงนี้

ปั่ก!

ฉึก!

ผู้ดูแลจ้าวแทงมีดติดธงเข้าที่หน้าท้องของเขาจนเลือดค่อยๆ ไหลออกมาจากใบมีด หนุ่มรูปงามเจ็บปวดจนเรี่ยวแรงที่ปากคลายลง จากนั้นพวกกองธงจึงดึงหนุ่มรูปงามออกไป

ผู้ดูแลจ้าวโกรธจัดและเตะชายหนุ่มรูปงามอย่างแรงหลายต่อหลายที ปากก็ด่าสาปส่ง “เจ้าทาสชั้นต่ำบัดซบ ถึงกับกล้ามากัดขาข้า ข้าจะเตะเจ้าให้ตายเลยคอยดู”

“เจ้า... พวกเจ้ามันเสียสติไปแล้ว พระเจ้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่...”

เขาใช้ขาอีกข้างเตะเข้าที่บาดแผลของเด็กหนุ่มอย่างแรง เด็กหนุ่มเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก ดวงตาซึ่งลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงโหมกระหน่ำจ้องมองไปยังผู้ดูแลจ้าว

หากดวงตาคู่นั้นฆ่าคนได้ ผู้ดูแลจ้าวคงตายไปแล้วหลายต่อหลายรอบ

กู้ชูหน่วนตั้งใจจะช่วยชีวิตเขา

แต่พวกนางไม่ได้อยู่ในกรงเดียวกัน อีกเดี๋ยวก็จะถึงหุบเขาลูกถัดไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นหนุ่มรูปงามยังถูกแทงจนสาหัส โอกาสที่จะช่วยเหลือแทบเป็นศูนย์ นางทำได้แค่ต้องระงับความโกรธเอาไว้

ผู้ดูแลจ้าวยังระบายความโกรธไม่พอ เขาหิ้วคอเด็กหนุ่มขึ้นมาและโยนเขาลงไป

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องดังกังวานไปทั่วหุบเขา