บทที่ 240

ทหารยามทั้งสองต่างพากันตกตลึง ตอนที่กำลังจะเอ่ยปากถามว่าคือผู้ใดกัน แต่ทว่ากลับได้มองเห็นจอมมารยืนอยู่อย่างสง่าผ่าเผยแล้ว

ทั้งสองขาอ่อนแรงโรยรา จากนั้นจึงรีบพากันคุกเข่าลง ร่างกายสั่นเทาราวกับน้ำตกที่หลั่งไหล แม้แต่คำที่กล่าวออกมายังสั่นเครือ

"ข้าน้อย .....ทำความเคารพ......ทำความเคารพจอมมาร"

จอมมารหันหลังให้พวกเขา และมองมือขาวเรียวยาวที่สง่างามนุ่มนวลราวกับไร้กระดูกของตนเอง เขาเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่น แต่มีท่าทางที่โอหังหยามเหยียด คล้ายดั่งตนน่าเคารพยิ่งใหญ่เพียงผู้เดียว

คล้ายดั่งว่าเขาเป็นเซียนที่สูงส่ง เพียงแค่เขาต้องการ แค่ดีดนิ้วก็สามารถทำลายทั้งหมดได้

จอมมารกล่าวขึ้นว่า "รู้หรือไม่ว่าพวกเจ้าทำผิดสิ่งใด?"

พอได้ยินคำที่กล่าวออกมา ทหารยามทั้งสองแทบฉี่ราดออกมา

เนื่องด้วยตำแหน่งของจอมมาร โดยพื้นฐานแล้วไม่ต้องมาพูดคุยกับพวกเขาเลย แต่วันนี้จอมมารมาพูดคุยกับพวกเขา

ไม่สิ ไม่ได้มาพูดคุยกับพวกเขา แต่เป็นการมาถาม

หรือว่าเมื่อครู่ที่พวกเขาพูดคุยกันเรื่องของผู้พิทักษ์ฝ่ายขวา จะถูกจอมมารได้ยินเข้าแล้ว

ทหารยามคนแรกกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "เพราะว่า.....เพราะว่าข้าน้อยพูดคุยกันเรื่องของผู้พิทักษ์ฝ่ายขวา"

"ไม่ใช่ ." ยากมากที่จอมมารจะตอบกลับด้วยอารมณ์ที่ดี

ทหารยามคนที่สองกลืนน้ำลายลงคอ กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "เพราะว่า.......ผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายชี้แจงว่า ไม่ว่าผู้ใดก็ตามห้ามมาปรากฎตัวที่พระราชนิเวศน์......ขอจอมมารโปรดไว้ชีวิต ข้าน้อยมิกล้ามาปรากฎตัว เป็นผู้พิทักษ์ฝ่ายขวาให้ข้าน้อยนำยาไปส่งจริงๆ ข้าน้อยไม่กล้าไม่ส่ง ข้าน้อยรู้ว่าผิดพลาดแล้ว ขอจอมมารโปรดไว้ชีวิตด้วย"

มีเงาแสงไฟแฉลบผ่าน ทหารยามคนที่สองได้ถูกรัดคอไว้เสียแล้ว

รอยยิ้มของจอมมารเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหดและกระหายเลือด ทำให้คนเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่

มือขาวละมุนของจอมมารบีบแน่น มองเขาที่หายใจรวยรินด้วยความพึงพอใจ

ริมฝีปากบางแสยะยิ้มขึ้น พูดหนึ่งประโยคขึ้นอย่างแผ่วเบา

"เจ้าทำผิดสองอย่าง หนึ่ง เจ้าเยิ่นเย้อเกินไปเสียแล้ว สอง เจ้ารบกวนเวลาใกล้ชิดกันของข้ากับท่านพี่หญิง เจ้าว่า เจ้าสมควรตายหรือไม่"

ทหารยามมองเขาด้วยความหวาดกลัว เขาอยากจะดิ้นรน แต่ทว่าทั้งร่างกับแน่นิ่งรัดแน่น ไม่สามารถดิ้นรนได้เลย จึงทำได้เพียงหายใจรวยริน

ยิ่งเจ็บปวดก็คือ ร่างกายของเขาถูกดึงทึ้งจากด้านในมานอก คล้ายดั่งว่าถูกม้าห้าตัวลากฉีกเป็นชิ้นๆได้