ตอนที่ 241

นักฆ่าโลหิตตะลึง เขาใช้ความคิดอยู่นานพอควร แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าแม่นางกู้มีหน้าตาคล้ายสหายเก่าของนายท่านคนใด

เขาติดตามนายท่านตั้งแต่ยังเยาว์วัย นายท่านดูเหมือนจะ…ไม่มีสหายคนใดเลยนะ…

นักฆ่าโลหิตก้มหัวมิกล้าออกเสียงใด ๆ แล้วรอคำสั่งจากเขาอย่างเงียบ ๆ

แต่ทว่าจอมมารกลับมิยอมสั่งการใด ๆ ลงไป เพียงแค่พูดออกมาเบา ๆ ราวกับว่าพึมพำกับตนเองอยู่ปานนั้น “นางมิคล้ายหญิงสาวคนนั้นเช่นกัน หญิงสาวคนนั้นเบิกบานกว่านางมาก ที่เหมือน…ก็มีเพียงดวงตาคู่นั้นเท่านั้น”

หญิงสาว?

หัวหน้านิกายเทพอสูรอย่างนั้นรึ?

นายท่านได้สังหารนางทิ้งแล้วมิใช่หรือ?

เป็นการเงียบที่นานพอควรอีกครั้ง นักฆ่าโลหิตกล่าวอย่างระวัง “นายท่าน ผู้นำกองธงดอกซิ่งเองที่รั่วไหลเรื่องที่ท่านเจ็บหนักเพราะสู้กับหัวหน้านิกายเทพอสูรและใช้พลังในการรักษาอาการบาดเจ็บที่ป่าไผ่ขอรับ”

“ผู้ที่เกี่ยวข้องกับการซุ่มโจมตีพระราชวังนั้นมีผู้นำกองธงดอกซิ่ง ผู้นำกองธงดอกท้อ ผู้นำกองธงทับทิมและผู้นำกองธงดอกบัว รวมทั้งผู้พิทักษ์ฝ่ายขวาและคนอื่น ๆ มิทราบว่านายท่านมีวิธีจัดการกับคนเหล่านี้อย่างไรหรือขอรับ”

“พวกไร้ประโยชน์ กล้าแว้งกัดเจ้านาย ฆ่าทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง”

“ฆ่าผู้นำกองธงทั้งสี่...เลยหรือขอรับ?” นักฆ่าโลหิตหายใจเร็วขึ้น

ฆ่าสี่ผู้นำกองธงในสิบสองผู้นำกองธงเช่นนี้ มิเป็นการนองเลือดครั้งยิ่งใหญ่ของเผ่าปีศาจหรอกหรือ

“ในบ่าวชั้นต่ำสองคนนี้ ใครเป็นคนดูแลศาลกัน?”

“ดูเหมือนผู้นำกองธงเบญจมาศจะเป็นผู้ดูแลศาลขอรับ”

“งั้นหรือ…”

จอมมารเด็ดดอกเบญจมาศโอรสที่สดใหม่ขึ้นมาหนึ่งดอก ถือไว้ในมือและเล่นอย่างไม่สนใจ มุมปากเผยรอยยิ้มที่น่าหวาดกลัวขึ้นมา จากนั้นก็บดขยี้ดอกเบญจมาศจนแหลกสลาย “วันนี้ข้ามิชอบหน้าเขานัก ฆ่าทิ้งด้วยเลยแล้วกัน”

นักฆ่าโลหิตหายใจเข้าลึก ๆ

เพียงเพราะทหารยามสองนายนั้นพูดถึงผู้พิทักษ์ฝ่ายขวา จึงได้รบกวนเวลาของนายท่านกับแม่นางกู้เท่านั้น เพราะเช่นนั้น ความโกรธของนายท่านจึงได้ไปลงกับผู้นำกองธงเบญจมาศอย่างนั้นหรือ?

ถึงแม้นจะรู้สึกว่าผู้นำกองธงเบญจมาศจะได้รับความเดือดร้อนจากเรื่องที่ตนมิได้ทำ และแบกรับความผิดอย่างงุนงง แต่นักฆ่าโลหิตก็ยังคงน้อมรับคำสั่งแต่โดยดี

สิบสองผู้นำกองธง ถูกฆ่าไปห้าผู้นำกองธง แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องใหญ่สะท้านโลกาอย่างแน่นอน

รูปแบบของเผ่าปีศาจก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงนับแต่บัดนี้

จอมมารกวาดไปยังทิศทางที่กู้ชูหน่วนจากไป กลิ่นอายมืดมนบนร่างกายจางลงเล็กน้อย เมื่อเขายิ้ม ทุกสรรพสิ่งบนโลกก็จะสูญเสียสีไป