บทที่ 242

ภายในห้องนอน ขาและแขนของเยี่ยเฟิงถูกจับกางออก มือและเท้าถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่เหล็ก เสื้อผ้าที่ฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยถูกทิ้งกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

เยี่ยเฟิงต่อสู้ดิ้นรนอย่างไรก็ไม่เป็นผล และนั่นยิ่งทำให้บาดแผลบนร่างกายเขาฉีกขาด จากนั้นเลือดสีแดงสดจึงค่อยๆ ไหลออกมา

เพียะ!

ผู้พิทักษ์ฝ่ายขวาเงื้อมือขึ้นตบหน้าเขาและก่นด่าอย่างมีโทสะ

“เฮอะ ต่อหน้าข้ายังแสร้งทำเป็นมีคุณธรรม อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าเคยปรนนิบัติผู้นำกองธงกล้วยไม้อย่างไร คนที่รูปลักษณ์ต่ำช้าอย่างเจ้า ที่ข้าสนใจเจ้าเช่นนี้เจ้าควรจะจุดธูปขอบคุณพระเจ้าอย่างซาบซึ้งเสียด้วยซ้ำ”

คำพูดประโยคนี้ทิ่มแทงจิตใจเยี่ยเฟิงเป็นอย่างมาก

ความทรงจำในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในความคิดของเขาอย่างท่วมท้น

ทุกฉากที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกว่าตายไปยังดีเสียกว่า

ถ้าเลือกเองได้ ใครจะอยากมีชีวิตแบบนี้

“เจ้าคนต่ำช้า เป็นแค่เศษบุปผาที่ปลิดปลิวแต่ยังริอ่านมองข้าเช่นนี้ ข้าจะบอกให้ หลังจากผ่านพ้นคืนนี้ไป ข้าจะมอบเจ้าให้เป็นรางวัลแก่ลูกน้องของข้า เจ้าชอบแสร้งทำเป็นมีคุณธรรมนักไม่ใช่เหรอ ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะยังยึดมั่นในคุณธรรมได้สักกี่น้ำ”

หลังจากนั้นจึงตบเขาอย่างแรงอีกหลายครั้ง

กรอด...

น้ำตาไหลออกมาจากหางตาของเยี่ยเฟิง ต่อให้บาดแผลบนร่างกายจะเจ็บมากแค่ไหน แต่ก็ยังไม่เจ็บเท่าหัวใจที่เจ็บปวดจนแหลกสลายของเขา

เมื่อเห็นผู้พิทักษ์ฝ่ายขวาคร่อมตัวลงมา เยี่ยเฟิงจึงหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง เตรียมพร้อมยอมรับความเจ็บปวดที่จะบดขยี้จิตใจจนแหลกสลาย

ความเจ็บปวดที่คิดว่าจะเกิดขึ้นกลับไม่เกิดขึ้น ทันใดนั้นกลับได้ยินกรีดร้องของผู้พิทักษ์ฝ่ายขวา ตามมาด้วยเสียงอาวุธปะทะกัน

เยี่ยเฟิงลืมตาขึ้นมาอย่างสั่นเทาและเห็นว่าฝูกวงมาถึงที่นี่แล้วตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ เขากำลังต่อสู้อยู่กับผู้พิทักษ์ฝ่ายขวา

นอกจากนี้ยังมีกู้ชูหน่วนที่มีสีหน้าเย็นชา นางถอดเสื้อคลุมออกมาปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขา จากนั้นจึงช่วยปลดโซ่เหล็กที่มัดแขนขาเอาไว้

ในหัวของเยี่ยเฟิงเกิดเสียงหวีดหวิวและเขาแทบจะสิ้นสติ