บทที่ 282

นัยน์ตาที่นิ่งสงบของเยี่ยจิ่งหานไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

ซูมู่ ชายในชุดสีเขียวครามหัวเราะเยาะเบาๆ

“นิกายเทพอสูร เผ่าปีศาจ แล้วก็มีท่านอีกคน แบ่งเป็นสามก๊กสามเหล่า ต่างฝ่ายต่างไม่รุกรานกัน เมื่อสถานการณ์นี้พังทลาย เสือสองถ้ำคิดจะห้ำหั่นกัน เผ่าเพลิงฟ้าจะต้องเข้ามาฉวยโอกาสอย่างแน่นอน”

“เผ่าเพลิงฟ้าเป็นเผ่าโบราณที่มีอายุนับพันปี มีภูมิหลังที่หยั่งรากลึก หัวหน้าเผ่ามีวรยุทธ์ที่สูงส่งยากจะหยั่งรู้และไม่ได้ด้อยไปกว่าท่าน ในเผ่ายังมีผู้อาวุโสมากมาย มีแม้กระทั่งผู้อาวุโสที่อายุยืนยาวเกินไป ว่ากันว่าผู้นำเผ่าเพลิงฟ้ารุ่นเยาว์เก่งกาจยิ่งกว่าผู้เป็นอาจารย์ วรยุทธ์สูงส่งไม้แพ้กับผู้อาวุโส แม้ว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านจะเก่งกาจ แต่จะเทียบกับพวกเขาได้หรือ”

“ยิ่งไปกว่านั้นอำนาจของเผ่าเพลิงฟ้ายังเป็นสิ่งที่สลับซับซ้อน ทุกรัฐในใต้หล้าล้วนมีอำนาจของพวกเขาแฝงอยู่ รัฐเยี่ย... เหอะ... ถ้าไม่มีท่าน ป่านนี้คงถูกแบ่งแยกดินแดนไปนานแล้ว เพราะมีท่าน จักรพรรดิพระองค์น้อยในจึงยังสงบสุขอยู่ได้”

เยี่ยจิ่งหานกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ข้าว่าเจ้าคงว่างเกินไป”

ซูมู่ลูบแขนเสื้อและนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆ อย่างเกียจคร้าน จากนั้นจึงกินผลไม้อย่างมีสง่า ที่มุมปากเหมือนจะมีรอยยิ้ม

“ข้าเองก็คิดว่าตัวเองว่างเกินไปเหมือนกัน ขนาดท่านยังไม่กังวล แล้วข้าจะไปกังวลแทนท่านทำไม เพียงแต่ว่า... ท่านจะทำจริงๆ หรือ”

เยี่ยจิ่งหานกับเผ่าเพลิงฟ้ามีความบาดหมางต่อกันอย่างรุนแรงจนอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้

ที่เขาต้องทนทุกข์มากมายขนาดนี้ ที่คนในครอบครัวของเขาต้องล้มตายอย่างอนาถ ทั้งหมดเป็นผลงานชิ้นเอกของเผ่าเพลิงฟ้า

เขาแสร้งทำเป็นล้มหมอนนอนเสื่ออยู่นานหลายปีไม่ใช่เพียงเพื่อทำให้เผ่าเพลิงฟ้าลดความระมัดระวังที่มีต่อเขาลง

ตอนนี้ยากนักที่จะตามหาตัวผู้อาวุโสเผ่าเพลิงฟ้าให้พบ

การเตรียมการเพื่อบุกโจมตีเผ่าเพลิงฟ้าจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียวเขากลับหันไปหาเรื่องกับเผ่าปีศาจ

ฮึ...

“เรื่องของข้า เจ้าอย่ายุ่งให้มาก”

“ก็ได้ๆๆ ข้าไม่ยุ่งละ ข้าจะดูเสือทั้งสามตัวต่อสู้กันอย่างเงียบๆ จะดูสิว่าก่อนที่ขาของท่านจะฟื้นคืนสภาพ ท่านจะปักหลักต่อสู้กับเสือสองตัวอย่างเผ่าปีศาจกับเผ่าเพลิงฟ้าได้อย่างไร”

“นายท่าน คนของเราบุกโจมตีหุบเขาพิศวิญญาณแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ทหารอารักขาปรากฏตัวขึ้นมาเหมือนผี คุกเข่าลงและรายงาน

“นายท่าน เยี่ยเฟิงเข้าไปในหุบเขาพิศวิญญาณเร็วกว่าพวกเราหนึ่งก้าว ตอนนี้กำลังต่อสู้กับคนของเผ่าปีศาจอย่างดุเดือดพ่ะย่ะค่ะ”

“นายท่าน เยี่ยเฟิงได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ได้รับความคุ้มครองจากคนของเราเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“นายท่าน คนของเรากำลังต่อสู้ติดพันกับพวกนั้นบนยอดเขาลูกที่ห้า หุบเขาพิศวิญญาณง่ายต่อการป้องกันแต่ยากต่อการโจมตีพ่ะย่ะค่ะ”

ตลอดเวลาที่สถานการณ์สู้รบกำลังดำเนินไป เยี่ยจิ่งหานไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่นิด