บทที่ 281

ดวงตาที่กำลังหลุกหลิกของกู้ชูหน่วนสะท้อนแสงปลิ้นปล้อนขึ้นมาสายหนึ่ง

ทันใดนั้น นางจับหน้าอกตัวเองพลันกระอักเลือดออกมา จากนั้นก็ล้มลงไปกองกับพื้น นางกล่าวเสียงอ่อนระโหยโรยแรงและตะลึงว่า "ใคร......ใครที่ใจคอโหดเหี้ยม ถึงกับวางยาพิษใส่ข้า"

โครม......

ทุกคนสะดุ้งโหยง

ทุกคนจ้องกู้ชูหน่วนที่หลับตานอนอยู่ในกองโลหิตอย่างเหลือเชื่อ ดวงตาพวกเขาเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มกลุ้มใจ

"หมอหลวง รีบไปตามหมอหลวง"

ไม่รู้ว่าเป็นใครในกลุ่มนี้ตะโกนออกมาด้วยความหวาดหวั่น

ทหารคุ้มกันจำนวนไม่น้อยรีบวิ่งไปหาหมอหลวง

"พระชายาเป็นอันใด......"

ทหารอารักขาหญิงคนหนึ่งใจกล้าไปจับชีพจรนาง จากที่กำลังหวาดกลัว ใบหน้าก็ซีดขาวในฉับพลัน

"ชีพจร......ชีพจรพระชายาไม่เต้นแล้ว"

โครม......

ร่างกายทุกคนโย้เย้

ชีพจรไม่เต้นไม่ใช่หมายถึงสิ้นลมหายใจแล้วหรือ?

โอ้สวรรค์ หากพระชายาเสียชีวิตแล้ว พวกเขาจะรายงานท่านอ๋องเช่นไร?

ทว่าพวกเขาเฝ้าคุ้มกันหลายชั้น คนอื่นวางยาพิษใส่พระชายาไม่ได้เลย

"ตึก ๆ......"

ไม่ว่าทหารคุ้มกันในที่ลับหรือที่แจ้ง ต่างพากันจากไป บ้างก็ไปรายงานเยี่ยจิ่งหาน บ้างก็ไปหาหมอ เพียงชั่วอึดใจ ทหารคุ้มกันก็น้อยลดไปเศษสองส่วนสามแล้ว

กู้ชูหน่วนใช้ยากลั้นลมหายใจ นางรับรู้การเปลี่ยนแปลงรอบกายอย่างเงียบ ๆ

ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มีทหารคุ้มกันคนเดียว เป็นจุดที่หละหลวมที่สุด

ดีมาก

ท่ามกลางสภาพจิตใจตึงเครียดของเหล่าทหารคุ้มกัน พวกเขาไม่รู้ว่าควรทำเยี่ยงใด กู้ชูหน่วนก็หว่านผงยาพิษออกไปอีกครั้ง