บทที่ 295

"ตูม......"

เป็นอีกหนึ่งฝ่ามือที่พลาด สวีซานเหนียงอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างดุดัน "เจ้าหลบเช่นนี้ นอกจากถ่วงเวลาแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีพ้นหรือ？"

"อย่างน้อยก็รักษาชีวิตตัวเองไว้ได้"

กู้ชูหน่วนยิ้มเยาะเย้ย

เมื่อหัตถ์โลหิตของสวีซานเนียงซัดเข้ามา คราวนี้นางไม่ถอย แต่กลับก้าวไปข้างหน้า

"ตูม......"

ฝ่ามือทั้งสองปะทะกัน

ร่างของกู้ชูหน่วนลอยออกไปเหมือนว่าวที่เชือกขาด นางกระอักเลือดและอวัยวะภายในปั่นป่วนอย่างรุนแรง

ในทางกลับกัน สวีซานเหนียงไม่ระคายเคืองใด ๆ นางเพียงแค่มองไปที่กู้ชูหน่วนอย่างภาคภูมิใจ

"เจ้าเด็กโสโครก ผู้ที่ถูกหัตถ์โลหิตของข้า ไม่เคยมีใครมีชีวิตรอด"

กู้ชูหน่วนกระอักเลือดออกมา นางกัดฟันและยืนขึ้นอย่างโซซัดโซเซ

นางยังคงเย่อหยิ่ง เกรี้ยวกราดและไม่ยอมแพ้

"งั้นหรือ แต่ข้ากู้ชูหน่วนชอบแหกกฎมาแต่ไหนแต่ไร อีกอย่างหากท่านตายแล้ว ข้าก็ไม่ต้องตาย"

นางนวดนิ้วมือ นางรู้สึกร้อนมากจนเจ็บปวด

ในโลกนี้ หากใครไม่มีกำลังภายในช่างเสียเปรียบจริง ๆ

ทุกคนต่างมองไปที่นางด้วยความประหลาดใจ

หัตถ์โลหิตของสวีซานเหนียงมีพิษ และร้อนมากพอที่จะละลายทุกอย่างได้ หากถูกร่างกาย ไม่ตายก็ต้องพิการ

กู้ชูหน่วนไม่มีกำลังภายใน แต่ทำไมนางถึงยืนหยัดได้จนถึงตอนนี้？

หรือว่าร่างกายของนางมีความลับอะไรซ่อนอยู่？

สวีซานเหนียงกล่าวด้วยความตกใจ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร？"

"ท่านลองดูฝ่ามือของตนเองสิ"

สวีซานเหนียงก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง มีเข็มเงินปักอยู่บนฝ่ามือของนาง และเป็นเข็มเงินที่บางและเล็กมาก มีหมอกสีดำเป็นวงกลมอยู่รอบ ๆ เข็มเงิน และสามารถที่จะดูออกได้ว่าเข็มเงินเล่มนั้นมีพิษร้ายแรง

นางโกรธจัด กำลังภายในของนางควบแน่นและต้องการที่จะฆ่ากู้ชูหน่วน