บทที่ 296

ผู้นำกองธงกล้วยไม้คว้าคอของเขาและยิ้มอย่างน่ากลัว "ข้อตกลงของเจ้า ข้าไม่สามารถยอมรับได้แล้ว แต่ข้าสามารถเจรจาข้อตกลงกับเจ้าได้"

มือขนาดใหญ่และหยาบกร้านของเขาลูบไล้ใบหน้าอันหล่อเหลาของเยี่ยเฟิง เขามองดูใบหน้าที่แดงก่ำและหายใจไม่ออกของเยี่ยเฟิงด้วยความพึงพอใจ

"เจ้าจะมอบยาถอนพิษออกมาเองดี ๆ หรือจะให้ข้าหักกระดูกของเขาทีละชิ้น และมอบเขาให้เป็นรางวัลแก่ผู้ถือธงนับพันของเผ่าปีศาจ แน่นอนว่าข้าจะให้เจ้าเฝ้าดูเขาอยู่ข้าง ๆ"

"อ้อ......เจ้าอย่าคิดว่าจอมมารจะช่วยเจ้า เพราะจอมมารยุ่งมาก และไม่มีเวลาที่จะสนใจเรื่องของเจ้า มีผู้ถือธงมากมายที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีอยู่จริง"

กู้ชูหน่วนไม่ใช่คนโง่

นางเข้าใจ ผู้นำกองธงกล้วยไม้หมายความว่าพวกเขาแอบเลี้ยงพวกกองธงไว้กลุ่มหนึ่ง และจอมมารก็ไม่รู้จักพวกกองธงกลุ่มนี้

แม้ว่านางจะไม่รู้ว่าเหตุใดผู้นำกองธงกล้วยไม้ถึงกลัวว่าหากเขาจัดการกับนาง แล้วจอมมารจะรู้

ไม่เพียงแต่จะไม่ยอมรับ แต่ความคิดนี้ช่างชั่วช้ามากจริง ๆ

เมื่อผู้นำกองธงกล้วยไม้พูดจบ นิ้วก้อยมือข้างซ้ายของเยี่ยเฟิงหัก

เยี่ยเฟิงกัดฟัน และตะลึงจนไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ราวกับว่าไม่ใช่มือของเขาที่หัก แต่เหงื่อออกท่วมใบหน้าของเขา

"ก๊อก..."

ผู้นำกองธงกล้วยไม้หักนิ้วนางของเขาอีก

ดูเหมือนผู้นำกองธงกล้วยไม้จะสนุกกับการได้ยินเสียงกระดูกหัก และยิ่งเพลิดเพลินกับความเจ็บปวดที่เยี่ยเฟิงอดทนไว้

กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างโกรธเคือง "พอได้แล้ว เคยเห็นคนไร้ยางอาย แต่ไม่เคยเห็นใครที่ไร้ยางอาย น่าขยะแขยง และวิปริตเช่นคุณ"

"แล้วยาถอนพิษล่ะ"

"ข้าไม่มียาถอนพิษ แต่สามารถปรุงได้ในทันที"

"เจ้าเด็กโสโครก หากเจ้าหลอกข้าล่ะ ยาพิษร้ายแรงเช่นนี้ จะปรุงยาถอนพิษภายในหนึ่งชั่วยามได้อย่างไร"

"ข้ามีวิธีของข้า ขืนพวกท่านยังพูดมาก ฉันก็จะไม่ให้ อีกอย่าง ปล่อยเยี่ยเฟิงเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าอาจจะไม่ระวังจนปรุงยาถอนพิษผิด และผู้ที่ตายก็อาจจะเป็นสวีซานเหนียง"

ทุกคนมองหน้ากัน และทำตามตกลง

ผู้นำกองธงกล้วยไม้ปล่อยเยี่ยเฟิง

เยี่ยเฟิงไอไม่หยุดและกระหืดกระหอบ เขาเกรงว่าหากพูดอะไรออกไป แล้วทุกอย่างก็จะยิ่งยาก

"รีบไปปรุงยาถอนพิษสิ"