บทที่ 30

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้กู้ชูหลานก็ยิ้มเยาะ “เจ้าไม่ได้ใช้ความรู้ความสามารถที่แท้จริงเพื่อเข้าไปอยู่ในสามอันดับแรก การพนันคราวนี้จึงถือเป็นโมฆะ”

“ลูกของอนุอย่างไรก็เป็นลูกของอนุ ไม่มีวัฒนธรรม ช่างน่ากลัวเสียจริง”

“เจ้าด่าใคร ข้าไม่มีวัฒนธรรมอย่างไรกัน” ต่อให้นางจะไม่มีวัฒนธรรม นางยังดีกว่ากู้ชูหน่วนอยู่ดี

“ตอนที่เราพนันกัน เคยพูดด้วยหรือว่าข้าอาศัยความโชคดีเพื่อเอาชนะไม่ได้ ดูเหมือนว่าจะมีแค่เรื่องแพ้กับชนะไม่ใช่หรือ”

“แต่...”

“องค์หญิง คนต่ำต้อยบางคนยอมเป็นคนไร้สัจจะเพียงเพื่อเงินอันน้อยนิด ข้าเชื่อว่าผู้ที่มีฐานะสูงส่งอย่างองค์หญิงคงจะไม่ทำตัวไร้ยางอายให้เสียศักดิ์ศรีเหมือนนาง”

องค์หญิงตังตังและกู้ชูหลานโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

เห็นได้ชัดว่ากู้ชูหน่วนกำลังบังคับให้พวกนางมอบเงินทั้งหมดให้ ถ้าไม่ยอมให้ พวกนางจะต้องเสียหน้าจนไม่เหลือชิ้นดี

องค์หญิงตังตังกัดฟันกรอด “ข้าพนันได้และเมื่อแพ้ก็ยอมรับได้ อีกเดี๋ยวข้าจะให้คนใช้นำเงินหนึ่งล้านตำลึงมามอบให้เจ้า” ขณะที่พูดแบบนั้น องค์หญิงตังตังก็กัดฟันกรอดจนปากคอสั่น

แต่นั่นคือเงินหนึ่งล้านตำลึงเต็มๆ เกรงว่าต่อให้รวบรวมมาทั้งจวนขององค์หญิงก็คงมีไม่ถึงหนึ่งล้าน

“เช่นนั้นก็ดี องค์หญิงอย่าปล่อยให้ข้าต้องรอนานละ ไม่อย่างนั้นสหายในชั้นจะคิดว่าองค์หญิงไม่มีเงินให้ข้า ถ้าได้ยินไปถึงหูท่านอาจารย์คงจะไม่ดีนัก”

องค์หญิงตังตังหยิบของบนโต๊ะมาปาทิ้งและจากไปเดือดดาล

กู้ชูหลานตะลึงงัน

นางเป็นถึงองค์หญิง แต่ยังถูกบีบจนตายเช่นนี้น่ะหรือ

ถ้านางไม่คิดจะให้จริงๆ กู้ชูหน่วนจะทำอะไรนางได้