บทที่ 31

กู้ชูหลานกำหมัดแน่นทั้งสองมือ ดวงตาที่เรียวยาวดั่งหงส์มีประกายของความชั่วร้าย สุดท้ายนางได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเดินจากไป

กู้ชูอวิ๋นและเจ๋ออ๋องมองกู้ชูหน่วนที่กำลังเก็บเงินก่อนจะเดินออกไปจากสำนักศึกษา

ในสำนักศึกษา คุณชายจากตระกูลขุนนางจำนวนมากต่างหน้าดำคร่ำเครียดและเอาแต่ก่นด่าไม่หยุด

“ให้ตายสิ พวกเจ้าบอกว่าสำนักศึกษาของเราดีไปหมดทุกอย่าง แล้วไอ้หนึ่งตำแหน่งนี่มันลอยมาจากอากาศได้อย่างไร ที่น่าโมโหก็คือตำแหน่งที่ว่านี้ถูกยัยหัวขี้เลื่อยยึดเอาไปแล้ว ถ้าไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นข้าจะแพ้ได้อย่างไร”

“ใช่ไหมล่ะ ข้าทุ่มเงินไปตั้งห้าร้อยตำลึงพนันว่ากู้ชูหน่วนจะแพ้”

“ข้าก็ทุ่มไปตั้งหนึ่งพันห้าร้อยตำลึง”

“ของพวกเจ้าไม่เท่าไหร่ ข้าทุ่มลงไปตั้งสามพันตำลึง”

“โชคไม่ดีจริงๆ ของข้าห้าพันตำลึง”

“ไม่ใช่แล้วมั้ง เจ้าไปเอาเงินมาจากไหนเยอะขนาดนั้น”

“ข้าไม่ได้ขโมยมาจากท่านพ่อนะ ข้าคิดว่ามันเป็นชัยชนะที่แน่แท้ ใครจะไปรู้... กลับเรือนไปข้าต้องถูกท่านพ่อตีจนตายเป็นแน่”

"....."

ทุกคนต่างออกไปด้วยความสิ้นหวัง ในขณะที่เซี่ยวอวี่เซวียนหัวเราะเสียงดังลั่นและมองเงินก้อนโตที่อยู่ตรงหน้า เขามีความสุขจนหุบปากลงไม่ได้

หลิ่วเย่ว์และอวี๋ฮุยหมดอาลัยตายอยาก ทำท่าเหมือนกับว่าชีวิตนี้ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว

เซี่ยวอวี่เซวียนแหย่พวกเขาทั้งสองคน “แม่สาวอัปลักษณ์ชนะแบบนี้ พวกเจ้าสองคนไม่ดีใจหรืออย่างไร”

“ดีใจ ดีใจอยู่แล้ว” เพียงแต่พวกเขาพวกขโมยทรัพย์สินทั้งหมดภายในเรือนมาพนันว่ากู้ชูหน่วนจะแพ้ กลับเรือนไปแล้วจะอธิบายให้คนที่เรือนฟังอย่างไร

เมื่อคิดว่าต้องสูญเงินไปมากขนาดนั้นพวกเขาก็นึกอยากตายขึ้นมา

“แม่สาวอัปลักษณ์ หนึ่งล้านตำลึง นี่มันเงินหนึ่งล้านตำลึงเต็มๆ เลยนะ พวกเราหาเงินได้มากมายขนาดนี้ ใช้อย่างไรก็ใช้ไม่หมด” เซี่ยวอวี่เซวียนสอดพัดไว้ที่หลังและเริ่มนับเงินอีกครั้ง

กู้ชูหน่วนกำลังคาบหญ้าหางหมาจิ้งจอกไว้ในปากและนั่งไขว่ห้างอย่างเกียจคร้าน