บทที่ 32

“หนวกหู ข้าง่วงมาก พวกเจ้าจะทำอะไรก็ทำไป อ้อ จริงด้วย เมื่อวานเราไปพนันไว้ที่หอสุรา อย่าลืมกลับไปรับเงินด้วยล่ะ”

“ที่สวนตะวันออกเริ่มการประลองแล้ว ท่านไม่ไปดูหน่อยหรือ

“มีอะไรน่าดูหรือไง พรุ่งนี้ก็ยังมีรอบชิงชนะเลิศอยู่ไม่ใช่รึ”

กู้ชูหน่วนหาวไปหนึ่งทีและฟุบตัวลงกับโต๊ะอย่างเหนื่อยล้า ไม่นานเสียงลมหายใจก็ค่อยๆ สม่ำเสมอ

ทุกคนงงงัน

เหตุใดนางจึงใจเย็นเช่นนี้

ชนะได้เงินเยอะขนาดนี้จะไม่ไปฉลองสักหน่อยหรือ

นอกจากนี้นางเป็นเทพแห่งการนอนกลับชาติมาเกิดหรืออย่างไร เหตุใดจึงเอาแต่นอนทั้งวัน

หลิ่วเย่ว์และอวี๋ฮุยต่างมองไปที่เซี่ยวอวี่เซวียน

เซี่ยวอวี่เซวียนกลอกตา “นางให้พวกเจ้าเก็บไว้พวกเจ้าก็แค่เก็บไว้ แม่นางผู้นี้ใส่ใจความรู้สึกผู้อื่น ต่อไปถ้านางจะทำอะไร เราแค่คอยช่วยเหลือก็พอ”

“พี่ใหญ่เป็นคนดีมาก สารภาพตรงๆ ว่าตระกูลของข้ากำลังเจอวิกฤตินิดหน่อย กำลังขาดเงินอยู่พอดี ข้าเองก็กังวลมากจนนำเงินทั้งหมดที่มีมาเดิมพัน ใครจะไปคิดว่าจะแพ้เดิมพันทั้งหมด โชคดีที่พี่ใหญ่ให้เงินข้ามาสองแสนตำลึง วิกฤติของตระกูลข้าน่าจะจบลงเสียที”

“ของข้าไม่เหมือนกัน ดูจากภายนอกตระกูลข้าเหมือนจะดูดี แต่จริงๆ แล้วมันเป็นแค่เปลือกที่ว่างเปล่า ตอนนี้เมื่อมีเงินสองแสนตำลึงนี่แล้ว ตระกูลของข้าคงจะฟื้นฟูขึ้นมาได้”

ที่กู้ชูหน่วนไม่รู้ก็คือ การทำแบบไม่ได้คิดอะไรของนางทำให้เซี่ยวอวี่เซวียนและอีกสองคนที่เหลือยอมสวามิภักดิ์ต่อนางอย่างแท้จริง

จนเมื่อกู้ชูหน่วนตื่นขึ้นมา การแข่งขันก็จบลงเป็นที่เรียบร้อย กู้ชูอวิ๋นและเจ๋ออ๋องรวมทั้งบัณฑิตจากตระกูลที่ยากจนคนหนึ่งได้รับชัยชนะ ได้เข้ามาอยู่ในรายชื่อสามอันดับแรก

หลิ่วเย่ว์กระซิบที่ข้างหูของนาง

“ท่านรู้หรือไม่ว่าการประลองแข่งขันวิชาการครั้งนี้ดุเดือดแค่ไหน ชะๆๆ พวกมากความสามารถที่มาจากครอบครัวยากจนนั่นมีฝีมือทางวรรณกรรมยอดเยี่ยมจริงๆ คารมคมคายและวาทศิลป์ดี ขนาดท่านเจ๋ออ๋องยังเกือบจะพ่ายแพ้”

“โดยเฉพาะคนที่ชื่อเยี่ยเฟิง ชะๆๆ ความสามารถของเขาเทียบเคียงกับท่านอาจารย์ซั่งกวนได้เลย ข้ารับประกันเลยว่าท่านเจ๋ออ๋องจะต้องถูกเปรียบเทียบอย่างแน่นอนถ้าต้องเจอกับเขา บางทีแม้แต่กู้ชูอวิ๋นก็อาจจะถูกเอาไปเปรียบเทียบเหมือนกัน”

“ข้าว่าพวกเจ้าบ่นมานานแล้วนะ บ่นจบหรือยัง แล้วนี่เซี่ยวอวี่เซวียนอยู่ไหน”