บทที่ 344

“………..”

เจ๋ออ๋องล้มตัวลงลนเก้าอี้

แบ่งความสนใจเพียงครู่เดียว ไข่มุกเหวินหยวนก็ได้ถูกประมูลไปเสียแล้ว

ตอนนี้ต่อให้ยืมตั๋วเงินฝ่าบาท ก็ไม่มีปฏิหาริย์อะไรแล้ว

เมื่อก้มศีรษะมองลงไป เขาเห็นว่ากู้ชูหน่วนยิ้มอย่างมีชัยให้เขา ซึ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีไฟที่ไม่สามารถเผาไหม้ได้ จนอึดอัดกระวนกระวายใจ

“ท่านอ๋อง เอาอย่างนี้ดีไหมพวกเราไม่เอาไข่มุกเหวินหยวนแล้ว ของประมูลชิ้นถัดไปหากว่าเหมาะถูกใจ พวกเราค่อยทำการประมูล”

เจ๋ออ๋องยิ้มด้วยความขมขื่น

ก็ต่อให้เขาต้องการ มันก็ไม่ทันแล้ว

ตั๋วเงินของกู้ชูหน่วน ไม่รู้ว่าของนางเอง หรือว่าเป็นเทพแห่งสงครามที่ให้นาง

เงินห้าสิบล้านตำลึงเชียว แม้แต่ตาของนางยังไม่กระพริบเลย

ในห้องส่วนตัวหมายเลขสาม ซั่งกวนฉู่อยู่ในชุดสีขาวราวกับหิมะ เขานั่งข้างหน้าต่าง จิบชาพร้อมกับชงชาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่บริเวณมุมปากของเขา มองลงมาอย่างแผ่วเบาเรียบเฉย

สำหรับการประมูลราคาสองชิ้น เขาไม่ได้ทำการเสนอราคาเลย

บนห้องธรรมดา ชิงเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า“ท่านอ๋อง พระชายาเสนอราคาสูงเกินไป พวกเรากลัวมาก”

หูของกู้ชูหน่วนไวมาก ยกนิ้วโป้งขึ้นกล่าวว่า“ชิงเฟิง ครั้งนี้เจ้าฉลาดมาก เป็นเด็กที่สั่งสอนได้”

ชิงเฟิงสะดุ้งเล็กน้อย มักจะรู้สึกว่ามีเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้น

เป็นอย่างที่คิด กู้ชูหน่วนกล่าวขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัยว่า“ไปจ่ายตั๋วเงินเถิด”

“อะ…..อะไรนะ? จ่ายตั๋วเงินอะไร?”

“ยังจะต้องจ่ายตั๋วเงินอะไร แน่นอนว่าเป็นตั๋วเงินที่จ่ายการประมูลไข่มุกเหวินหยวนสิ”

“นี่…..นายท่านไม่ได้เข้าร่วมการประมูล เหตุใดข้าน้อยจะต้องไปจ่ายตั๋วเงิน?”

กู้ชูหน่วนกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา จากนั้นกล่าวอธิบายให้ชิงเฟิงฟังทีละคำทีละประโยคว่า“เขาเป็นนายท่านของเจ้า ข้าเป็นฮูหยินของนายท่านเจ้า เช่นนั้นข้านับว่าเป็นนายท่านของเจ้าครึ่งหนึ่งหรือไม่?”

“นี่……คือ…….”