บทที่ 399

“ท่านอ๋อง ท่านควรปล่อยข้าแล้วหรือเปล่า”

กู้ชูหน่วนผลักออก ร่างของเยี่ยจิ่งหานเสมือนกำลังแขนที่เป็นกำแพงทองแดงเหล็กนั้นไม่สามารถผลักออกไปได้เลย

โดยไม่ได้คาดคิดเยี่ยจิ่งหานได้กอดนางและจูบเข้าไปทีหนึ่ง

กู้ชูหน่วนตะลึง

ชายผู้นี้

ถึงกับกล้ากระทำบางสิ่งกับนางแล้ว

กู้ชูหน่วนดิ้นรนขัดขืนรุนแรง แต่ยิ่งนางดิ้นรนมากเท่าไหร่เยี่ยจิ่งหานก็ยิ่งเอาแต่ใจมากขึ้นเท่านั้น

ด้วยความโกรธกู้ชูหน่วนยกขาเตะเข้าไปที่เป้าของเขาโดยตรง

"ซี๊ด......"

เยี่ยจิ่งหานเจ็บปวดจนอ้าปากสูดลมหายใจอันเย็นเข้าพร้อมกับจ้องนางด้วยความโมโห

“เจ้าต้องการให้ข้าไร้สิ้นลูกหลานหรือ?”

“ข้าไม่ชอบถูกบังคับ”

เมื่อคำพูดจบลงสองมือของกู้ชูหน่วนก็โอบรอบคอของเขา

ใครมาบอกเขาหน่อยว่าเขาแต่งงานกับภรรยาแบบใดกัน?

เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่าเขาต่างหากที่เป็นภรรยาตัวน้อยผู้นั้น

ในรถม้าเกิดเสน่หา

ชายชราที่ขับรถได้ยินเข้าก็หน้าแดง

รถม้าเกิดเสียงปึงชนเข้ากับหินจนเกือบจะพลิกคว่ำ

กู้ชูหน่วนยืนทรงตัวไม่อยู่จนกือบจะกลิ้งลงรถม้าไป

สีหน้าของเยี่ยจิ่งหานหมองลง "หากกล้าชนหินอีกครั้งระวังข้าจะถลกหนังของเจ้าซะ"