บทที่ 400

พรึ่บ......

กู้ชูหน่วนหันหลังลงจากหลังม้าโดยที่การเคลื่อนไหวนั้นคล่องแคล่ว เท้านางเกี่ยวครั้งหนึ่งก็ได้เกี่ยวดาบยาวเล่มหนึ่งขึ้นมาจากนั้นยกดาบขึ้นด้วยมือแล้วเข้าร่วมวงต่อสู้

ผู้ที่มีจุดเส้นวรยุทธ์ขั้นที่สี่เช่นเดียวกันทว่าแม้แต่มุมเสื้อของกู้ชูหน่วนก็ไม่ทันได้แตะก็ถูกกู้ชูหน่วนจี้ตรงคอเสียแล้ว

เยี่ยจิ่งหานหรี่ตาลงเล็กน้อย

กระบวนท่าการต่อสู้ของกู้ชูหน่วนนั้นช่างพิเศษนัก เขามองดูเป็นเวลานานแต่ก็ดูไม่ออกว่านางอยู่สำนักใดกันแน่

แต่ว่าการเคลื่อนไหวของนางรวดเร็ว การจู่โจมและการป้องกันดี การรุกและรับดีเยี่ยม มักจะไม่ทันคาดคิดก็จู่โจมฝ่ายตรงข้ามอย่างหมายเอาชีวิต ไม่เหมือนผู้ที่ไม่เคยฝึกฝนวิทยายุทธมาก่อน

นางมีเพียงแค่จุดเส้นวรยุทธ์ขั้นที่สี่แต่นางสามารถเอาชนะยอดฝีมือระดับหนึ่งได้อย่างเท่าเทียมกันไม่สามารถแยกแยะแพ้ชนะได้

เยี่ยจิ่งหานอดไม่ได้ที่จะมองนางเก่งกาจขึ้นอยู่บ้าง

การเดินทางไปเมืองอู๋ซวงในครั้งนี้ของเขาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บนั้นเป็นความลับสุดยอด

ในตอนนี้ฐานะของเขาได้ถูกเปิดเผย แววตาของเยี่ยจิ่งหานเปล่งประกายกลิ่นไอของการสังหารแว๊บขึ้น

เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเท่านั้นยอดฝีมือนับสิบก็ได้กลายเป็นหมอกโลหิตไปในทันที เหลือเพียงยอดฝีมือระดับสามเพียงคนเดียวเท่านั้น

เพียงแต่ว่ายอดฝีมือระดับสามผู้นั้นแค่หนีรอดไปได้เพียงสามก้าวก็ถูกเยี่ยจิ่งหานสังหารไปเช่นเดียวกัน

กู้ชูหน่วนรู้สึกแน่นหน้าอกยิ่งนัก

นี่ก็คือความแตกต่างของความสามารถ นางจำต้องเพิ่มพูนความสามารถให้เร็ว

“ฮูหยิน ฮูหยิน...... ”

ที่ไม่ไกลนักองครักษ์หลายนายตะโกนเรียกด้วยความวิตก “เร็ว รีบไปเรียกหมอมา”

กู้ชูหน่วนหันข้างมองไปกลับเห็นอัครมเหสีรัฐฉู่ในชุดลำลองได้หมดสติไป สาวใช้และเหล่าคนรับใช้ทั้งหลายตกใจกันถ้วนหน้า

“คุณหนูกู้ ท่านนั่นเอง ท่านรีบดูว่าฮูหยนว่าเป็นอย่างไรบ้าง” สาวใช้ซิ่งเอ๋อร์เหลือบมองก็จำกู้ชูหน่วนได้แล้วจากนั้นคุกเข่าลงในทันที ก้มศีรษะลงโขกคำนับเสียงดังทีละครั้งทีละครั้งติดต่อกัน

กู้ชูหน่วนประคองซิ่งเอ๋อร์ลุกขึ้น ตรวจชีพจรของอัครมเหสีฉู่จากนั้นก็หยิบเข็มออกมาฝังให้กับนาง "วางใจเถอะ นางเพียงแค่หดหู่ใจมากเกินไปและเหน็ดเหนื่อยเกินไปถึงได้สลบไป พักผ่อนครู่หนึ่งก็จะดีขึ้น"

ทุกคนต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก