บทที่ 440

คราวนี้เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายของเผ่าเพลิงฟ้าไม่นิ่งเฉย และแทบอยากจะบีบคอกู้ชูหน่วนให้ตาย แต่กู้ชูหน่วนเร็วกว่าหนึ่งก้าว นางร้องไห้ฟูมฟายและสะอึกสะอื้น "พี่น้องทั้งหลาย เป็นข้าที่ทำร้ายพวกท่าน หากข้ารู้มาก่อนว่าที่นี่อันตรายมากเช่นนี้ และรู้มาก่อนว่าจะถูกบุกโจมตีจนทำให้พวกท่านต้องตายอยู่ที่นี่ ข้ายอมถูกพวกเขาทุบตี แต่จะไม่มอบระฆังวิญญาณสะบั้นออกมา เป็นข้าที่ผิดต่อพวกท่าน"

"ข้าสมควรตาย ข้าผิดต่อพวกท่าน พวกท่านฆาข้าเถอะ ชีวิตของผู้คนมากมายเช่นนี้... ข้าจะชดใช้ได้อย่างไร"

นางร้องไห้ฟูมฟาย ช่างน่าเวทนายิ่งนัก คนของเผ่าเพลิงฟ้าใจอ่อน และความโกรธของคนในเผ่าปีศาจก็คลายลงอย่างมาก

"ในเมื่อเจ้าอยากตาย เช่นนั้นข้าจะส่งเสริมเจ้า"

ในขณะที่ผู้นำกองธงกล้วยไม้กล่าว ฝ่ามือขนาดใหญ่ก็กำลังฟาดลงไปที่กลางกะโหลกศีรษะของนาง

คนของเผ่าเพลิงฟ้าเฝ้ามองอย่างเงียบ ๆ และอยากรู้ว่ากู้ชูหน่วนกำลังทำอย่างไร แต่ไม่คิดว่ากู้ชูหน่วนจะร้องไห้อยู่ตรงนั้น ไม่เคลื่อนไหวหรือตอบโต้ใด ๆ ราวกับว่านางกำลังจะตาย

เมื่อเห็นว่าฝ่ามือพิฆาตกำลังจะปะทะที่กลางกะโหลกศีรษะของนาง ผู้อาวุโสหวงไท่ซั่งก็ไม่สามารถนิ่งเฉยได้ เขาจึงยื่นเข้าไปช่วย และยับยั้งฝ่ามือนั้นแทนกู้ชูหน่วน

"เก็บนางไว้ก่อน นางยังมีประโยชน์"

"หญิงผู้นี้ไม่ได้มีเจตนาดี นางต้องการจะให้พวกเราทุกคนตายอยู่ที่นี่"

"นี่......."

คนของเผ่าเพลิงฟ้าไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

"ใช่ ๆ ๆ ข้าต้องการให้พวกท่านทั้งหมดตายอยู่ที่นี่ และข้าก็ต้องการให้ตัวเองตายอยู่ที่นี่ด้วย"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ไม่ต้องพูดถึงคนของเผ่าเพลิงฟ้าเลย คนของเผ่าปีศาจก็มีแนวท่าทีว่าจะเอนเอียงไปทางกู้ชูหน่วนมากขึ้น

"ลองเชื่อใจดูนางสักครั้งเถอะ ถึงอย่างไรก็มาถึงยอดเขาแล้ว"

ผู้นำกองธงกล้วยไม้เดินออกไป สีใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

บนยอดเขาหูหลู มีถ้ำโลหิตขนาดใหญ่ สาเหตุที่เรียกว่าถ้ำโลหิตก็เพราะว่าที่นี่เป็นทะเลโลหิตที่วกไปวนมา เหมือนเส้นเลือดที่ไขว้กันไปมา

ในถ้ำโลหิต มีศพสาวกของตันหุยกู่นอนเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น ที่นี่ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ แต่ดูเหมือนว่าศพของพวกเขาจะถูกเฉือนเป็นชิ้น ๆ น่าเวทนาเกินกว่าที่จะทนดูได้

บาดแผลที่ถูกเฉือนหล่านี้ ยังคงมีกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง และมีควันดำลอยออกมาจากศพ

พวกเขาพบเจออะไรที่นี่กันแน่ ทำไมพวกเขาถึงตายอย่างอนาถเช่นนี้？

"ผู้อาวุโสหวงไท่ซั่ง ที่นี่มีทางที่สามารถปีนขึ้นไปได้"

"เดินต่อไป ทุกคนระวังตัวด้วย"

ผ่านอะไรมามากมายขนาดนั้น ทุกคนจะกล้าประมาทได้อย่างไร เดิมที่พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก และในเวลานี้ก็เหมือนขอทาน ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เนื้อตัวเปื้อนเลือด เสื้อผ้าถูกอสุรกายและค่ายกลทำให้ขาดรุ่งริ่ง

หากเดินอยู่ข้างนอก ผู้คนคงคิดว่าคนเหล่านี้เป็นแค่ขอทาน

"เดี๋ยวก่อน เจ้าเดินไปข้างหน้า"

ผู้นำกองธงกล้วยไม้ผลักกู้ชูหน่วนไปข้างหน้า และให้นางเดินนำทางไป

เหล่าสาวกทั้งหลายล้วนแต่ตายหมดแล้ว เหลือเพียงแค่บุคคลสำคัญ ไม่มีใครกล้าเสี่ยงอีก จึงให้กู้ชูหน่วนเดินนำทางไป และพวกเขาก็ไม่มีความคิดเห็นใด ๆ

"ได้ ข้าจะเดินนำไปเอง"

ใบหน้าอันบอบบางของกู้ชูหน่วนมีรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกจาง ๆ เพียงแต่มีความเฉยเมยอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก

ต้องการให้นางเดินนำใช้หรือไม่ เช่นนั้นนางจะไม่ให้ทางที่ดีสำหรับพวกเขา นางไม่ได้ผิดต่อพวกเขา "การดูแลเป็นพิเศษ"

ตลอดทางที่เดินไป ที่นี่มืดมิด

ผู้คนยกคบเพลิงขึ้น เพื่อให้ปากถ้ำสว่าง

มองแวบแรกที่นี่ลึกจนมองไม่มีก้นบึ้ง และไม่รู้ว่าอีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงปากหูหลู ชะง่อนหินดูเรียบเนียนมาก เดินมาไกลมาแล้ว แต่ก็ยังไม่พบสถานที่อันตรายใด ๆ มีเพียงทางแยกที่มากเกินไป และแผนที่ก็ไม่สมบูรณ์ ในเวลานี้พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาถูกทางหรือไม่

คนของเผ่าเพลิงฟ้าและเผ่าปีศาจ มีคำว่านี่มันสถานที่อะไรกันแวบเข้ามาในหัว

ทำไมถึงมีทางแยกมากมายขนาดนี้

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือกู้ชูหน่วนพาพวกเขาเดินวนไปรอบหนึ่งแล้ว เดินวนจนพวกเขาเวียนหัว และไม่รู้ว่าเป็นทิศไหน

กองไฟในในใจของผู้นำกองธงกล้วยไม้ใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ และพร้อมที่จะปะทุได้ทุกเมื่อ เขาตะโกนด้วยความโกรธ "กู้ชูหน่วน เจ้าเดินวนไปวนมา แล้วจะเดินไปที่ไหน？"

"พวกท่านต้องการให้ข้าพาพวกท่านไปหาไข่มุกมังกรที่ยอดเขาไม่ใช่หรือ ข้าก็กำลังจะหาทางไป"

ผู้นำกองธงกล้วยไม้โกรธมากจนอยากจะซัดฝ่ามือใส่นางให้ตาย