บทที่ 441

เดิมคนของเผ่าเพลิงฟ้าก็สงสัยผู้นำกองธงกล้วยไม้อยู่แล้ว กู้ชูหน่วนกล่าวพูดเช่นนี้ คนของเผ่าเพลิงฟ้ายิ่งมองคนของเหล่าผู้นำกองธงกล้วยไม้เป็นศัตรูมากขึ้นเรื่อยๆ

กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างเอ้อระเหยลอยลมขึ้นอีกว่า“ยิ่งกว่านั้น หินก้อนใหญ่บนยอดเขาเพิ่งบังเอิญไปตกลงบนหัวของเหล่าผู้อาวุโสเผ่าเพลิงฟ้า แต่พวกเจ้าทั้งหมดอยู่บริเวณชายขอบ และพากันหลบหนีได้อย่างง่ายดาย "

“กู้ชูหน่วน เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน หรือสงสัยว่าข้าวางแผน?”

“ข้าไม่มีความกล้าที่จะพูดเช่นนั้น ชีวิตน้อยๆของข้ายังถูกบีบอยู่ในมือของพวกเจ้าอยู่”

“เช่นนั้นก้อนหินใหญ่ก็มิใช่ไม่โดนเจ้าหรือ?”

“ข้าไม่ได้ถูกก้อนหินทับ นั่นคือข้าโชคชะตาชีวิตดี ผู้ใดจะรู้อีกสักครู่เมื่อเจ้านำทางแล้ว เจ้าจะทำลายข้าหรือไม่”

“หากวันนี้ข้าไม่สังหารเจ้า ก็ไม่ใช่ผู้นำกองธงกล้วยไม้ของสิบสองกองธงบุปผาเผ่าปีศาจหรอก”

ผู้นำกองธงกล้วยไม้กล่าวด้วยความเดือดดาล ยื่นมือออกมาโดยไม่ได้คิดพิจารณาอีก จากนั้นกวัดแกว่งต้องการสังหารกู้ชูหน่วน

เหล่าผู้อาวุโสของเผ่าเพลิงฟ้าก็ถูกทำให้โกรธเดือดดาล

บวกกับคำกล่าวพูดแต่ละประโยคที่ยั่วแหย่ของกู้ชูหน่วน เผ่าเพลิงฟ้ากับเผ่าปีศาจต่างหันหลังให้กัน เข่นฆ่ากันเอง

ผู้อาวุโสจวินกล่าวว่า“เหล่าคนชั่วของเผ่าปีศาจ ข้าเห็นพวกเจ้าเจตนามุ่งร้ายนานแล้ว พวกเจ้าเห็นพวกข้าเหล่าเผ่าเพลิงฟ้าคนมากมาย เลยอยากจะทำให้ตายทีละคน ได้ผลประโยชน์อย่างง่ายดาย กู้ชูหน่วนกล่าวพูดถูก เจ้าจงใจวางแผน”

“ต่ำช้า คิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะกล้าทำร้ายหน้าข้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นไม่มีอะไรจะต้องคุยแล้ว เจอของจริงเลย”

ผู้นำกองธงโบตั๋นกล่าวว่า“ข้าว่าเผ่าเพลิงฟ้าจ้องจับผิดเรา อยากจะถือโอกาสนี้กีดกันพวกเรา แล้วเขมือบเอาไข่มุกมังกรนะ มีอะไรที่จะต้องกล่าวพูดกับคนเหล่านี้ สังหารทิ้งก็สิ้นเรื่อง”

แม้ว่ารูปลักษณ์ของผู้นำกองธงกล้วยไม้จะไม่ค่อยดีนัก แต่เขาเป็นห่วงใบหน้าของเขามาก เผ่าเพลิงฟ้าคนมากรังแกคนน้อยกว่า ยังทุบตีเขาที่หน้าโดยเฉพาะ บนใบหน้าของเขามีรอยเลือดอยู่บนใบหน้าของเขา เดิมเผ่าปีศาจที่มีความคับแค้นใจกับเผ่าเพลิงฟ้าอยู่นั้นก็แตกระเบิดปะทุออกอย่างสมบูรณ์

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างเต็มที่ และมีเสียงดาบและหมัดกระทบกันในถ้ำเล็กๆ

รอยยิ้มที่เหี้ยมโหดของกู้ชูหน่วนแสยะขึ้นที่มุมปาก นัยน์ตามีความดูถูกเหยียดหยามคละเคล้าอยู่ด้วย

นางถือโอกาสตอนที่โกลาหล แล้วเลือกทางแยกหนึ่งวิ่งหนีไป

ไม่นาน นางจึงได้มาถึงยอดสูงสุด

และก็ได้พบกับฉากที่น่าตื่นตะลึง

มันเป็นสระโลหิตหินหนืดขนาดใหญ่ มีเสาแท่นดอกบัวขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางสระโลหิต เสาถูกแกะสลักด้วยดอกบัวหิมะบาน และก็ไม่รู้ว่ามันเป็นวัสดุอะไร แม้แต่หินหนืดทะเลโลหิตก็ไม่สามารถละลายได้

บนเสาแท่น มีไข่มุกสีครามหนึ่งเม็ดวางอยู่

ไข่มุกมีขนาดใหญ่เท่าไข่นกพิราบ กระจ่างใส และด้านในมีมังกรฟ้าหลับอยู่อย่างแผ่วเบา

กู้ชูหน่วนใจเต้นระรัว

หรือว่านี่คือไข่มุกมังกรสีคราม？

สระโลหิตใหญ่มาก สูงจากพื้นดินหลายร้อยเมตร ปลายสระโลหิต มีหน้าผาขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ด้านล่างหน้าผามีน้ำตกห้อยอยู่ด้วย แต่น้ำตกแห่งนี้ไม่ใช่น้ำ แต่เป็นหินหนืด

น้ำตกหินหนืดจะห้อยลงมา และบรรจบกันกับหินหนืดทะเลโลหิตที่อยู่ด้านล่าง

คนปกติทั่วไปมองดูก็รู้สึกหวาดหวั่นแล้ว

พอนึกถึงอาการบาดเจ็บของอี้เฉินเฟย ว่าจะต้องใช้ไข่มุกสีครามนี้ถึงจะรักษาหายได้ กู้ชูหน่วนเลยกัดฟัน วันนี้ไม่ว่าจะอย่างไร นางจะต้องได้ไข่มุกสีครามนี้มาครอบครอง

“ไข่มุกมังกรห่างจากพื้นผิวไกลมาก โดยพื้นฐานแล้วเอามาไม่ได้ อีกทั้งนั่นยังมีส่วนสำคัญเสาแท่นดอกบัว เว้นแต่กลไกจะหักเห ไม่อย่างนั้นก็เอาไข่มุกมังกรออกมาไม่ได้ ระยะทางที่ไกลเกินไปและไม่มีใครรู้ว่ากลไกบนเสาแท่นดอกบัวคืออะไรด้วย”

มีน้ำเสียงสดใสดังขึ้นทันที กู้ชูหน่วนเงยหน้าขึ้นมอง แต่ทว่าเงยหน้าขึ้นกลับได้เห็นชายหนุ่มสวมใส่หน้ากาก

ชายผู้นั้นแต่งกายด้วยชุดสีน้ำเงิน สูงใหญ่ ดูสง่างาม ทั้งตัวดูมีเสน่ห์ พอมองดูก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

เป็นเขา……

คนผู้นี้คล้ายดั่งว่าเคยช่วยนาง…..

”ท่านคือนายน้อยแห่งตันหุยกู่ใช่หรือไม่?”

“ใช่ ข้าน่าหลานหลิงลั่ว ขอทำความเคารพ”ในมือของชายหนุ่มชุดสีน้ำเงินถือพัดก้านดำ มีรอยยิ้มจางๆที่มุมปาก ท่าทางสบายๆ หันมาทำเคารพเล็กน้อยให้กู้ชูหน่วน