บทที่ 509

เมื่อมีคำพูดกล่าวตักเตือนของกู้ชูหน่วน ใจที่อ่อนโยนก็หยุดลงทันที

ท่านผู้เฒ่าฮวาได้เดินมาตรงหน้าของกู้ชูหน่วน แววตาของเขาดูเป็นมิตรและเมตตาอย่างมาก "แม่สาวน้อย ข้าถูกชะตากับเจ้าเหลือเกิน เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าคิดอยากผูกมิตรตาหลานกับข้าหรือไม่?"

กู้ชูหน่วนหัวเราะและปฏิเสธออกไปโดยไม่ลังเล "ไม่สนใจ"

"หรือคิดว่าเพราะข้าไม่มีของขวัญมอบให้กับเจ้าในตอนเจอหน้ากันครั้งแรก?"

ท่านผู้เฒ่าฮวาค้นคว้าของบนเรือนร่างอยู่นานและหยิบกล่องเล็กขึ้นมาหนึ่งกล่อง

กล่องแกะสลักด้วยลวดลายภูเขาและแม่น้ำที่สวยงามและมีความมืดสลัว มีความเก่าแก่ คาดว่าน่าจะมีอายุหลายปีมากแล้ว

กู้ชูหน่วนไม่สนใจของขวัญอะไรทั้งสิ้น ดวงตาของนางคอยสอดส่องหาหนทางที่จะออกไปจากที่นี่

ท่านผู้เฒ่าฮวาเปิดกล่องขึ้นมาและหยิบดาบไม้ขึ้นมาหนึ่งเล่ม จากนั้นลูบสัมผัสด้วยความรักและความทะนุถนอม "ดาบเล่มนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงดาบไม้ แต่กลับเป็นสมบัติตกทอดของตระกูลฮวาของข้า บรรพบุรุษของข้าได้กำชับหนักหนาว่าห้ามทำดาบไม้หายเด็ดขาด มันถูกสืบทอดมาหลายสิบชั่วอายุคนในตระกูลฮวาและมีความหมายอย่างมาก"

"เดิมทีข้าต้องการมอบมันให้กับลูกชายของข้า น่าเสียดายที่ข้ามีลูกสาวเพียงคนเดียว แต่ลูกสาวของข้าก็จากไปจากการแท้งลูก หลานสาวของข้าก็เสียชีวิตด้วยอาการป่วยตั้งแต่อายุยังน้อย ส่วน......เฮ้อ......หากเจ้าเป็นลูกสาวของข้า เช่นนั้นข้าก็จะมอบดาบไม้นี้ให้กับเจ้า"

กู้ชูหน่วนแทบไม่หันไปมองเลยด้วยซ้ำและพูดออกมาด้วยความรู้สึกรำคาญเล็กน้อย "ข้าไม่ใช่เด็กอายุสามขวบเสียหน่อย ดาบไม้นี่เจ้าเก็บเอาไว้ให้เหลนของตัวเองจะดีเสียกว่า"

"ข้าไม่มีลูกสาวไม่มีลูกชายและไม่มีหลาน เช่นนั้นแล้วข้าจะมีเหลนได้อย่างไร? เจ้าพูดเช่นนี้ เป็นเพราะเจ้าไม่ชอบดาบไม้เล่มนี้หรือว่าเจ้าไม่ชอบข้ากันแน่หรือ?"

กู้ชูหน่วนกำลังจะตอบว่านางไม่ชอบทั้งสองอย่าง

ทันใดนั้น สายตาของกู้ชูหน่วนก็ถูกดึงดูดโดยดาบไม้นั่นทันที

เหตุใดดาบไม้นี้ถึงคุ้นตานักนะ?

ใช่ เป็นสัญลักษณ์ภูเขาดาบบนเข็มทิศนั่นเอง รูปร่างของดาบเล่มนี้เหมือนกับภูเขารูปดาบทุกประการ ปลายดาบหงายขึ้น ฝักเปิดออกครึ่งหนึ่ง ตั้งอยู่ท่ามกลางขุนเขาและป่ารกทึบ ตัวดาบเต็มไปด้วยรัศมีการสังหาร

นอกจากนี้ยังมีลวดลายบนดาบซึ่งแทบจะแกะสลักจากแม่พิมพ์เดียวกันกับลวดลายภูเขารูปดาบบนเข็มทิศ

กู้ชูหน่วนก้าวไปข้างหน้าและขึ้นเสียงของนางเล็กน้อย "ข้าขอดูดาบไม้ของเจ้าหน่อย"

"นี่ถือเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของข้าหลงเหลือเอาไว้ นอกจากคนของตระกูลฮวาแล้ว ข้าไม่ให้ใครดูทั้งนั้น นอกเสียจาก เจ้าจะเรียกข้าว่าท่านปู่"

ท่านผู้เฒ่าฮวาภูมิใจที่ได้ครอบครองดาบมรดกประจำตระกูล

แต่ดูจากท่าทีของกู้ชูหน่วนเมื่อสักครู่ เขาไม่แน่ใจเลยว่านางอยากเป็นหลานสาวของเขาหรือไม่

แม้ว่านางต้องการ แต่ต้องทำให้นางเปลี่ยนคำเรียก เช่นนั้นก็เกรงจะเป็นเรื่องยาก

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยก็คือ กู้ชูหน่วนกลับเรียกเขาด้วยเสียงหวานฉ่ำและสนิทสนมที่สุด

"ท่านปู่ ท่านปู่ ท่านปู่......ต่อไปท่านก็คือท่านปู่แท้ๆ ของข้า"

ทุกคนต่างพากันสับสนและตกตะลึง

พระชายาหานเรียกเช่นนี้เร็วไปหรือไม่

ช่างปากหวานเสียเหลือเกิน

ท่านผู้เฒ่าฮวาตาแดงก่ำและหัวใจเต้นแรงขึ้น "เมื่อสักครู่เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ"

"ท่านปู่ไง ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเห็นท่าน ข้าก็รู้สึกเป็นมิตรและอบอุ่นอย่างมาก ต่อไปนี้ข้าเป็นหลานสาวของท่านดีหรือไม่ ข้าจะดูแลท่านเปรียบเสมือนเป็นท่านปู่แท้ๆ ของข้าเลย"

กู้ชูหน่วนยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา แต่ดวงตาของนางนั้นจับจ้องไปที่ดาบไม้ในมือของเขาอย่างไม่ละสายตา

"ดีดีดี หลานสาวของข้า ข้าก็รู้สึกว่าครั้งแรกที่ข้าได้เห็นเจ้าก็เกิดความรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมเหลือเกิน นี่คงเป็นวาสนากระมัง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ต่อไปนี้ปู่ก็จะรักและดูแลเจ้าเหมือนเป็นหลานสาวแท้ๆ ของปู่เช่นกัน ปู่จะพยายามทุกวิถีทางเพื่อปกป้องดูแลเจ้า เพียงแค่ปู่ยังมีลมหายใจ เช่นนั้นปู่จะไม่มีวันยอมให้ใครมารังแกเจ้าอย่างแน่นอน"

"ความรู้สึกของการมีท่านปู่ช่างดีเหลือเกินเจ้าค่ะ"

"ความรู้สึกของการมีหลานสาวดีกว่าเสียอีก หากหลายสาวแท้ๆ ของข้ายังไม่จากไปละก็ ตอนนี้นางก็คงโตเท่ากับเจ้าแล้วล่ะ"

ท่านผู้เฒ่าฮวาทั้งยิ้มและร้องไห้ รอยยิ้มของเขาเบิกกว้าง และในไม่ช้าเขาก็ตื่นขึ้นทันที

"เดี๋ยว เมื่อสักครู่เจ้าบอกว่า ให้ข้ามอบดาบไม้นี่ให้กับเหลนของข้า? ที่เจ้าพูดเมื่อสักครู่หมายความว่าอย่างไร?"