ตอนที่ 508

ท่านผู้เฒ่าฮวามิรู้ว่านางปวดท้องจริงหรือแกล้งปวดท้องกันแน่

แต่ทว่าเขามิอาจกล้าเสี่ยง เพราะว่านางเป็นพระชายาของเทพแห่งสงครามและเด็กในท้องก็เป็นเลือดเนื้อของเทพแห่งสงครามอีกด้วย

“ทหาร ไปเชิญหมอหลวงมาเร็วแล้วพยุงพระชายากลับไปพักในห้องก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

บริเวณไม่ไกลนักก็มีคนใช้คนหนึ่งไปเชิญหมอหลวงอย่างเร็วไว ที่เหลืออีกสองคนก็เข้ามาพยุงพระชายากลับห้อง

กู้ชูหน่วนกวาดสายตามองพวกเขารอบหนึ่ง

มิใช่หนึ่งในเจ็ดยอดฝีมือพวกนั้น

ดูท่าแล้วในที่นี้ นอกเสียจากยอดฝีมือทั้งเจ็ดคนนั้นแล้วก็ยังมีคนอีกไม่น้อย

“พระชายา ข้าน้อยจักพยุงท่านลุกขึ้นนะพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ็บ ๆ ๆ …พวกเจ้าทำข้าเจ็บนะ ท้องข้า…โอ๊ย…ข้าจักแท้งลูกใช่หรือไม่ พวกเจ้าสองคนไม่ระมัดระวังกันเสียจริง”

“อะไรนะ…แท้งลูกอย่างนั้นหรือ?”

คนใช้ทั้งสองคนตกใจ

พวกเขาเพียงแค่พยุงพระชายาอย่างเบามือเท่านั้น มิได้ทำอันใดต่อพระชายาเสียหน่อย?

แล้วจักแท้งลูกได้อย่างไรกัน?

ท่านผู้เฒ่าฮวาเองก็ตกใจเช่นกัน

หากเกิดอันใดขึ้นกับเด็กในท้องพระชายาละก็ นายท่านคงได้พิโรธน่าดู

“ช้า ๆ หน่อยแล้วพยุงพระชายาหานกลับห้องเร็ว”

“รอเดี๋ยว ตรงขาของข้ารู้สึกเปียก ๆ นี่มันคืออะไรกัน…คือเลือดใช่หรือไม่…”

ผู้คนเลื่อนสายตาไปตามจุดที่นางชี้ บริเวณนั้นมีเลือดสีแดงสดไหลอยู่

เมื่อเห็นเลือดบนขาของนางแล้ว ไม่ว่าจะเป็นในพระราชวังชิวเฟิงหรือนอกพระราชวังชิวเฟิงก็ตาม ต่างก็มิสามารถควบคุมสติได้อีก

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่างโดยจิตใต้สำนึก

ไม่รอให้พวกเขาได้สติ กู้ชูหน่วนก็ตะโกนอย่างเจ็บปวด “ลูกของข้า ลูกของเป็นอะไรไป พวกเจ้ารีบช่วยลูกของข้าที นี่เป็นลูกคนเดียวของข้ากับท่านอ๋องนะ”

ท่านผู้เฒ่าฮวาโกรธ มิอาจควบคุมสติของตนได้อีกต่อไปและออกจากพื้นที่อารักขาเข้าไปพยุงกู้ชูหน่วนด้วยตนเอง “หมอหลวงล่ะ ยังไม่ถึงอีกงั้นรึ ไปเชิญหมอในพระราชวังมาให้หมดเร็ว”

กู้ชูหน่วนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอโอกาสตอนที่ท่านผู้เฒ่าฮวามิรู้ตัวแล้วจึงกดเข้าที่จุดเลือดลมของเขาโดยไว ร่างกายของเขากระตุกขึ้นราวกับควัน และทำลายค่ายกลจากนั้นก็วิ่งไปตามทางเขตหวงห้ามไป

การเคลื่อนไหวของนางเร็ว แม่น โหด เมื่อผู้คนได้สตินางก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

“เลือดปลอม…แย่แล้ว ติดกับดักแล้วสิ พระชายาหลอกพวกเรา รีบตามไปเร็วเข้า อย่าปล่อยให้พระชายาเข้าไปยังเขตหวงห้ามเป็นอันขาด”

ในพระราชวังชิงเฟิงเต็มไปด้วยเงาผู้คนกำลังไล่ตามกู้ชูหน่วนอย่างพร้อมเพรียงกัน

กู้ชูหน่วนวิ่งสุดฤทธิ์ตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูเขตหวงห้าม

มองดูคำว่าเขตหวงห้ามที่ติดอยู่บนป่าหินแล้วนางก็โล่งใจไป ในขณะที่นางกำลังจักพุ่งเข้าไปนั้นก็ไปกระตุ้นค่ายกลอย่างไม่คาดคิด

ก็เกิดค่ายกลสังหารไร้เทียมทานขึ้น

มีเส้นละมุนดรรชนีเผาที่มีพิษร้ายแรงอยู่ทั้งสองฝั่ง

เส้นละมุนดรรชนีเผามีลักษณะเป็นเส้นทแยง โปร่งแสงและแยกออกได้ยาก หากมองด้วยตาเปล่าคงมิอาจมองออกได้

แต่ก็เพราะเส้นบาง ๆ เส้นหนึ่ง กลับคมเสียยิ่งกว่าดาบทุกเล่มบนโลกนี้เป็นร้อยเท่า

มิว่าจักเป็นหินใหญ่ก้อนหนึ่งก็ตาม เมื่อต้องโดนเส้นละมุนดรรชนีเผาเข้าก็จักถูกแยกออกเป็นสองทันทีเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เส้นละมุนดรรชนีเผายังมีพิษร้ายแรง เมื่อได้รับพิษเข้าไปก็ต้องตายสถานเดียว

หัวใจของกู้ชูหน่วนสั่น ร่างกายหลบซ้ายหลบขวา พยายามหลีกหนีเส้นละมุนดรรชนีเผานี้อย่างไม่หยุดหย่อน

แต่ทว่าเส้นละมุนดรรชนีเผานี้เปลี่ยนแปลงไวนัก ไม่มีวิธีโจมตีมันเลย แม้นวิชาตัวเบาของนางจะสูงมากเพียงใดก็ตาม ก็ย่อมมีบ้างที่ต่อกรไม่อยู่ และถูกเส้นละมุนดรรชนีเผานี้โจมตีจนบาดเจ็บไปหลายครั้ง

ทหารอารักขาที่ตามมาไม่ไกลนักตะโกน น้ำเสียงดูรีบร้อนนัก

“ค่ายกลเส้นละมุน ให้ตายเถิด พระชายาเปิดค่ายเส้นละมุนอย่างนั้นหรือ นี่มันเป็นค่ายกลสังหารไร้เทียมทานที่โบราณทิ้งไว้เชียวนะ เร็วเข้า รีบไปปิดค่ายกลให้ไว ห้ามให้พระชายาบาดเจ็บเป็นอันขาด”

“ท่านผู้เฒ่าฮวา มิสามารถปิดค่ายกลได้พ่ะย่ะค่ะ ค่ายกลเส้นละมุนเมื่อถูกเปิดแล้วก็มิอาจปิดมันได้อีกเลย นอกเสียจากจะปิดเองโดยทันทีเมื่อผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน”

อะไรนะ…

หนึ่งวันหนึ่งคืนอย่างนั้นหรือ?

ค่ายกลนี้รวดเร็วเพียงนี้ ทั้งยังเหี้ยมโหดปานนี้อีกด้วย